The life and death of the Sand Mandala

Beautiful! The Sand Mandala (Tibetan: དཀྱིལ་འཁོར།, Wylie: dkyil ‘khor; Chinese: 沙坛城; pinyin: Shā Tánchéng) is a Tibetan Buddhist tradition involving the creation and destruction of mandalas made from colored sand. A sand mandala is ritualistically destroyed once it has been completed and its accompanying ceremonies and viewing are finished to symbolize the Buddhist doctrinal belief in the transitory nature of material life.

Do the dance of death!

Do the dance of death! A bit drastic you might say? On first sight, yes, but there is a bit more to it. Day in day out we collect large amounts of information and emotions. Not releasing this leads to stress. Exercising the body burns this stress in a natural way. And dancing is a very fun and potent way of burning stress. Tonight when dancing I felt like collecting all my old static energies of the past, kicking their buts into shape ready for reuse. Transformation is the essence of death. I never realised that death could be such a fun and entertaining energy. 🙂

Gurdjieff movements

Vanavond voor het eerst Gurdjieff movements les gehad en ik moet zeggen dat het erg gaaf is. Dit is een meditatieve tempel dans waarbij de benen en armen in een ander ritme bewegen en de armen symbolische houdingen maken. Wanneer je dit in een beweging/flow kan doen, kom je zeer snel in een diepe meditatieve staat welke mij behoorlijk ontroerde.

De dansen die in ken uit Egypte zijn buikdansen en sufi whirling. Dit zijn dynamische dansen. Gurdjieff dans is meer statisch (wel voeten stappen) en rechte armbewegingen. Maar ik kan mij ook indenken dat de oude Egyptenaren ook wel een variatie van Gurdjieff temple dans deden. Dit omdat het een erg krachtige dans is waarbij je gemakkelijk energie in je op laat komen. Erg handig wanneer je een God wil invoceren!

De Sprookjesfabriek

Vandaag De Fictiefabriek uitgelezen. Een briefroman van twee door de maatschappij verstoten mannen: fraudeur Stapel en stichting Martijn steuner Dautzenberg. Als outsiders van de maatschappij leggen ze hun vinger op de zere plek: we leven in een maatschappij waarbij je niet teveel mag afwijken, anders word je uitgestoten. Dat er ondertussen, onder de tafel en onderhuids van alles gebeurt is geen probleem. Maar het aan de kaak stellen, dat is een gevaar, want dan staan belangen op het spel en deze worden met hand en tand verdedigd. De Fictiefabriek roept op tot het stellen van vragen en nodigt uit tot verbeelden. En vooral bij dat laatste kan ik mij erg vinden. Als er geen objectieve werkelijkheid bestaat, geloof ik liever in sprookjes en mythen. Die lopen ook niet altijd goed af, maar ze zijn wel helend voor de ziel. Ik ga voor de Sprookjesfabriek!