Vurige Tongen en Vurige Voeten

Pinksteren viert het moment dat de heilige geest in ons afdaalt en dat we leren om de taal van de ziel te uiten. In tegenstelling tot wat in de Bijbel staat, denk ik niet dat de apostelen begonnen te spreken in verschillende talen. De taal van de ziel is die van de zang en iedereen verstaat de taal van de zang. Maar 80% van de menselijke communicatie non-verbale communicatie. Het ontvangen van de heilige geest is in mijn ogen niet slechts beperkt tot de spraak alleen. De non-verbale communicatie van de ziel is de dans. Daarom wens ik iedereen een prachtig Pinksteren met Vurige Tongen en Vurige Voeten toe. Laat de Heilige Geest in je zingen en dansen!

 

Intention of work

Where does meaning in work come from? It reminds me of the story of three people cutting stones. A man comes by and asks what they are doing. One man answers that he is earning his daily bread. The other that he is performing his trade. The last man answers that he is building a cathedral.

[this story is from the craftsmen from the orders which built the cathedral at Chartres. They were the crafsmen, the masons with special privileges (free). for this reason maybe they were called freemasons? I got it from the book ‘mysteries of chartres cathedral’ by Charpentier. 🙂 ]

Moederdag Sorrow

Moederdag Sorrow
Alleraardigste clip van een ogenschijnlijk oppervlakkig liefdesverdriet nummer. Deze clip beeldt in een enkele ruimte met zwart wit geblokte tegels een groot mysterie uit. Allereerst de vrouw, met blond haar op een troon die met een staf mannen als pionnen over een schaakbord wegzet. De mannen dragen zwarte pakken met een spinrag motief: ze zijn als vliegen gevangen. Alleen Bowie is een uitzondering: hij draagt een vlekkeloos wit pak. Hem lukt het om vrij te bewegen naar deze mysterieuze blonde femme fatale. Maar hij probeert haar niet te veroveren: hij doet slechts zijn beklag. Sorrow, verdriet, dat is wat zij brengt. En dat terwijl ze zo schoon en verleidelijk is! Nu zal Bowie zelf ook wel eens een hart hier en daar gebroken hebben, dus misschien wil hij wat anders zeggen? In de kabalah is Binah de Grote Moeder die vorm aan leven geeft, maar tegelijkertijd als uiterste consequentie deze ook weer terug neemt (sorrow – verdriet). Als een spin in een web weeft ze materie en leven. Zij zit op de troon en zij geeft dus sorrow. De aarde (Malkuth) mag op haar troon zitten. Zij is niet de grote kracht van Binah, maar zij leeft wel volgens haar wetten. In de Kabalah wordt zij weergegeven als een prachtige vrouw op een troon. Zoals bijvoorbeeld deze mooie vrouw in deze clip. Wat Bowie hier prachtig doet is dat hij ogenschijnlijk eenvoudig verschillende niveaus van Sorrow met elkaar verbindt: van een liefdesverhaal van een femme fatale, via de rol van sorrow op aarde (Persephone) naar het levensgevende principe van de Grote Moeder in de kosmos. Hiermee geeft hij een glimp op de rol en zin van sorrow. Een mooi thema wat rond deze tijd van Moederdag.

De enige die ook nog wat kan bewegen is de saxofoon speler met zijn gouden hoedje. Als Orpheus met zijn lier kan hij wel zijn heupen bewegen, maar zelfs hij blijft op zijn vak.

When the serpent bites its own tail

Gradually
We became aware
Of a hum in the room
An electrical hum in the room
It went mmmmmm

We followed it from
Corner to corner
We pressed out ears
Against the walls
We crossed diagonals
And put our hands on the floor
It went mmmmmm

Sometimes it was
A murmur
Sometimes it was
A pulse
Sometimes it seemed
To disappear
But then with a quarter-turn
Of the head
It would roll around the sofa
A nimbus humming cloud
Mmmmmm

Maybe it’s the hum
Of a calm refrigerator
Cooling on the big night
Mmmmmm
Cooling on the big night
Maybe it’s the hum
Of our parents’ voices
Long ago in a soft light
Mmmmmm
Long ago in a dimmed light
Mmmmmm

Maybe it’s the hum
Of changing opinion
Or a foreign language
In prayer
Mmmmmm
Or a foreign language
In prayer
Maybe it’s the mantra
Of the walls and wiring
Deep breathing
In soft air
Mmmmmm
Deep breathing
In soft air
Mmmmmm