Pain reunion

Gisteren was er een interessante uitzending van de Reünie van de Spelen van 2000 in Sydney. Daarin kwam aan het einde aan bod hoe de mannen zwemestafette (200 vrij?) door een foute wissel van een van de mannen een ‘zekerheidje’ op een medaille verspeelden. Het interessante daaraan was dat deze topsporters niet met hun woede en verdriet om konden gaan. In plaats van de schelden, vloeken, janken, slaan, enzovoorts, zeiden ze niets tegen diegene die de verkeerde wissel had gedaan. Uit onmacht om het hun eigen emoties om te gaan, onderdrukten ze die maar. Begrijpelijk ergens. Maar in deze uitzending zag je de uitwerking daarvan. Er was geen closure geweest. Onderhuids was het verdriet en de woede er nog steeds. En voor degene die de verkeerde wissel maakte, was het gaan kankeren. Er was echt iets bij hem geknakt. Want hij wist dat zijn teammates boos waren. Maar door het niet te adresseren hadden ze hem zonder woorden uit de groep gezet. Door een fout die iedereen had kunnen maken. Ze hadden mijns inziens beter hun emoties de vrije loop kunnen laten gaan. Vloeken, schelden, en misschien zelfs slaan. Een blauw oog heelt een stuk sneller in ieder geval. Daarna is het eruit en kun je erover praten. Je excuses aanbieden. ‘Sorry, het had iedereen kunnen gebeuren’. Maar dan is het onderlinge verdriet en de woede wel erkend. Maar dat is kennelijk toch lastig in onze maatschappij. Want sla je iemand, dan ga je de grens over van fair play. Ben je geen teamspeler meer. Dat is niet professioneel. Het echte uiten van je diepste emoties wordt niet geaccepteerd. In deze documentaire werd heel mooi de echte prijs van niet dealen met je emoties aangetoond.

http://pers.kro-ncrv.nl/programmas/de-reunie/olympische-ploeg-van-sydney-2000-bij-elkaar-in-de-reunie

 

Ecstatic Grace

Vandaag bij Ecstatic Dance had ik verwacht met mijn verdriet te dansen. Ik had al even niet meer gedanst ivm vakantie. Ik voelde mij zwaar en ik had wat los te laten. Ecstatic Dance werkt hier heel goed voor bij mij. Ik was vastbesloten om tijdens de dans mijn verdriet vast te houden en ermee te dansen. Het bij de kladden grijpen, zo gezegd. Maar er ontstond flow, ontspanning en blijdschap. En ik raakte de connectie met het verdriet kwijt. Ik raakte wat in paniek en er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd. ‘Nee! Houd dat verdriet vast! Worstel ermee! Ontlaadt het! Blijf niet oppervlakkig!’. Maar het verdriet was verdwenen als sneeuw voor de zon. Kennelijk was mijn ziel niet zo verdrietig als ik dacht. Ik liet het los en danste de blijdschap. Aan het eind van de dans keek ik om mij heen. Ik voelde de grote glimlach op mijn gezicht en ik ontmoette andere lachende gezichten. Dat ik weer zo’n onbezonnen vreugde mocht ontvangen! Wat een Gratie. Bij dat besef welden de tranen in mijn ogen. Niet van verdriet, maar van blijdschap en ontroering. Amen.

Visiting Arthur’s last battle

Yesterday I visited the assumed battle site at Camlann Slaughter’s Bridge. Here, according to legend, Arthur intended to make peace with his nephew / son Mordred. But a snake in the grass startled a knight. As the knights sword cut off the snake’s head, it also marked the start of the war. In the end Arthur killed Mordred, but Mordred also mortally wounded Arthur. Walking around the battle site I found two crow’s feathers on the path. At the site there lies an inscribed memorial stone of the battle under two or three sycamore trees. Here I paid tribute to a legendary tragic battle.

Stonehenge crop circle

Today we visited Stonehenge and a crop field circle across the road of stonehenge. The crop circle was only discovered two days ago. When we visited the circle, we were lucky that we had the crop circle to ourselves. Walking around in the circle, I found a buzzard’s feather in the barley. We were relaxing inside the circle with a beautiful view on Stonehenge. It was a magical and relaxing experience at the same time.

About mending broken trust

When trust is broken it needs to be restored by something which is called atonement. Atonement is the act of expressing that someone is truly sorry and that they will make amends. However, in our society it seems to be a long lost quality. Currently, it seems that the people who misuse our trust generally just go away. To another challenge, project, or lover or what not. But this behavior is superficial and not sustainable. On one side, people who abuse trust do not learn from their mistakes and do not accept their burdens. You can only grow when you take ownership of your karma. On the other side, the people who have been betrayed are hurt and are reluctant to trust and connect again. Therefore I call to reinstate the value atonement in our society by saying: Please forgive me. I did not realize what I did, but I do now. It will not happen again.