Ecstatic gratefulness

Ecstatic Dance stond voor mij vanavond in het teken van Dankbaarheid. Dankbaarheid naar mijn lichaam toe om exact te zijn. Dankbaar om haar eigen wijsheid en dat het zo fijn is dat ik steeds meer op haar durf te vertrouwen en naar haar ga luisteren. De afgelopen dagen zit ik namelijk wat te kwakkelen met mijn gezondheid en vanavond twijfelde ik of ik wel of niet zou gaan dansen. Want wat is wijsheid? Rust houden? Of juist wel dansen en actief zijn? Ik koos voor het laatste. Aan het begin van de avond ging het allemaal wat stroef en moeizaam en bijna verviel ik in mijn oude fout: klagen tegen mijn lichaam. Frustratie wanneer ik een beat mis en wanneer ik maar niet in mijn flow kom. Maar gelukkig wist ik het om te draaien. Juist doordat het nu zo moeizaam ging, kom ik veel meer waardering opbrengen voor die keren dat ik wel als een speer kon dansen en wel die beat kom pakken. Er schoot een nummer door mij heen (een beetje dramatisch misschien): ‘I wish you could live like a dying man.’ Ja, juist wanneer je dingen niet meer kan, dan ga je dingen weer waarderen. En zo kon ik lief en zacht zijn voor mijn lijf. En toen gebeurde er iets heel bijzonders: het ging ineens. Mijn lijf vond de flow en pakte de beat. Het tweede deel van Ecstatic Dance heb ik gedanst als een jonge God. En niet omdat ik forceerde of mijn lijf op blies, maar juist vanuit ontspanning. Vanavond stond Ecstatic Dance voor mij in het teken van overvloedige Dankbaarheid. Amen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s