De stille noodkreet van een machinefluisteraar

Afgelopen 2e kerstdag heb ik bij mijn vader gevierd. Tijdens het uitlaten van de honden hadden we het over het werk wat mijn vader vroeger deed. Mijn vader was altijd al handig, maar uiteindelijk had hij een eigen bedrijf waarbij hij machines repareerde die automatisch enveloppen vulden. Mijn vaders’ kracht was niet zozeer zijn boekenkennis van de machines, maar meer zijn gevoel met die machines. Veel collega’s konden de problemen niet oplossen, maar hij wel. Dit omdat hij kon horen en voelen aan hoe de machine zich gedroeg wat er met de machine aan de hand was.

Als kind begreep ik mijn vader echter niet zo goed. Ik was niet zo geïnteresseerd in techniek en eerlijk gezegd was ik een moederskindje. Mijn vader was altijd aan het sleutelen met mijn broer, sprak niet veel en was (ogenschijnlijk) niet zo gevoelig. Ik snapte niet hoe hij zulke lange dagen maakte en het nog leuk vond ook! Echter, deze keer begon ik onze relatie beter te begrijpen. Misschien kwam het, omdat ik de loop der jaren analytischer ben geworden in mijn werk als business analist. Maar ik realiseerde mij ook dat mijn vader die problemen met machines vaak oploste, niet zozeer door zijn verstand, maar door middel van zijn fingerspitzengefühl. En wat een kostbare kwaliteit dit is.

Als kind ben ik mee geweest naar zijn werk en heb ik hem aan de slag gezien. Hoe hij keek naar een ratelde en pruttelde machine. En hij dan voelde wat er mis was. Deze machine werd dan niet niet afgeschreven, maar was met bijvoorbeeld een nieuwe V-snaar weer zo goed als nieuw! Terugkijkend doet het mij denken aan de film The Horse Whisperer waarin een man kan praten met paarden en zo weet wat er echt het probleem met een paard is.

Verder lopend met de honden, vertelde ik mijn vader dat ik het met mijn werk met computers dit ook wel kan, maar dat het veel moeilijker is. Ik moet soms in een meditatieve toestand intunen op wat er mis kan zijn met het programma. In plaats van voelen en luisteren naar een ratelende machine moet ik veel tekenen en opschrijven om achter een probleem te komen. Want de server waar deze programma’s draaien, staan ergens in Engeland. Ik, als computerfluisteraar, moet het doen zonder fysieke aanwijzingen.

En zo realiseerde ik mij dat de tijd van de machines in onze samenleving zo goed als voorbij is. Net als de tijd van land- en tuinbouw van voor de industrialisatie. Alles wordt zoveel mogelijk geautomatiseerd en met minder mensen kunnen we veel meer doen. Echter, hierdoor raken we wel de link en het begrip kwijt van hoe dingen tot stand komen en werken. Het is heel moeilijk om een gevoel en een band te krijgen van iets wat je niet zelf fysiek kunt waarnemen. Met het uitsterven van de ambachten missen we de kostbare interactie tussen mens en materie. Een interactie waarbij we onze hart en ziel in ons leggen met een steeds zeldzamer wordende beloning: passie en zingeving. De fluisteraars van vroeger sterven langzaam uit.

Ik reed terug naar huis met een dubbel gevoel. Ik was blij dat ik mijn vader beter begreep en dat ik meer op hem te leek dan dat ik dacht. Maar aan de andere kant realiseerde ik mij ook de prijs die we betalen voor de uitstervende ambachten. Door automatisering verliezen we een onze kostbare band met materie. De uitdaging voor de komende generaties is om zingeving te vinden in een digitale wereld. Een wereld met VR, maar welke nooit niet echt zal zijn.

RIP George Michael

George Michael is heen gegaan. Voor mij was hij lange tijd een guilty pleasure, tot het moment dat ik mij realiseerde dat ik hem hiermee tekort deed. Nee, aan de muziek van George Michael was niets guilties aan. Hij deed iets heel bijzonders met zijn muziek. Want ook al was zijn muziek zeer gelikt en soms mierzoet: de zoetheid werd altijd overtroffen door een bijna ondefinieerbare echtheid. Je voelde dat hij meende wat hij zei. Dat maakte George een van de beste zangers. George ging daarin verder dan andere zangers. George was op een queeste naar de heilige graal genaamd liefde. En de enige manier om de graal te bereiken is door jezelf onvoorwaardelijk te geven. In zijn liefdesliedjes zie je hem dit doen op een naïeve, bijna domme manier. Want hoe kun je nu een nummer lang zingen en inzien dat iemand niet goed voor je is (One More Try), maar in de  laatste zin je nog afvragen of je het misschien toch nog een keer zal proberen? Maar daarmee slaat George de spijker op zijn kop: liefde is niet verstandelijk, maar een zaak van het hart. En dit (zoete) lijden is een hoeksteen van het geloof en de mystiek die door veel van zijn muziek heen klinkt. Liefde en geloof waren een voor George.

 

George was zeker geen eendimensionaal mens: hij was alles. Hij was heilig en zondig. Goed en stout. Hield van rustige romantische muziek en up tempo dansmuziek. (op de plaat Older wordt Jesus to a Child gevolgd  door het nummer Fastlove). En die zelfacceptatie is ook vrijheid. George kon vele (ogenschijnlijke) tegenstellingen met elkaar verenigen. Liefde en vrijheid waren voor George een rode draad door zijn oeuvre. In verschillende nummers lijk hij daar op verschillende manieren mee om te zijn gegaan.

Wham!’s Freedom (http://bit.ly/1gsRHGu )

Wham! – Freedom

bit.ly

Lyrics♥ Everyday I hear a different story People say that you’re no good for me So you love another And she’s making a fool of you Oh If you love me baby Don…

Dit is een geweldig voorbeeld van George’s vakmanschap. Muzikaal is het een up tempo nummer en muzikaal jam packed met verschillende stukken en melodieën. Het lijkt wel alsof hij drie nummers ineen probeert te proppen. En wanneer je niet naar de tekst luistert, zou je denken dat het heel vrolijk is. Echter, schijn bedriegt. Want wanneer je de tekst goed beluisterd, hoor je de typerende George met liefdesverdriet die hoopt op liefde in plaats van vrijheid (i dont want your freedom). Dit nummer gaat gepaard met veel zelfinzicht: ‘but you know that I’ll forgive you. Just this once, twice, forever.’ En ook al lijdt hij, hij wil niet vrij zijn. ‘Like a prisoner who has his own key, but I can’t escape until you love me.’ Ondanks alle smart, kiest hij er toch voor om de ander niet te laten gaan.  Het is pikant dat hij in 1990 een andere versie van dit nummer heeft opgenomen waarbij hij juist wel pleit voor vrijheid. Kennelijk had hij toen wel geleerd hoe hij zichzelf kon bevrijden.

Een voorbeeld van George’s ultieme kwaliteiten als vertolker is in het nummer I Can’t Make You Love Me (http://bit.ly/2hmmX0q

George Michael – I Can’t Make You Love Me

bit.ly

George Michael – I Can’t Make You Love Me (MTV Unplugged 1996)

). Dit nummer gaat over iemand die zich realiseert dat zijn liefde niet beantwoordt wordt. Maar nu is hij wel in staat om los te laten, hoe moeilijk dat ook is. De volgende ochtend zal hij zijn verliest toegeven. De muzikale uithaal bij ‘And I will give up this fight’ gaat door merg en been.

 

Maar het magnum opus van George is voor mij Jesus to a child (http://tinyurl.com/78doe9h

George Michael – Jesus To A Child – Vìdeo Dailymotion

tinyurl.com

George Michael – Jesus To A Child Album: Older (1996)


). Dit nummer gaat over het verlies van een geliefde, het rouwproces en hoe hij uiteindelijk hier uit is gekomen door de realisatie dat liefde niet vergaat. Liefde en vrijheid zijn een.

So the words you could not say
I’ll sing them for you
And the love we would have made
I’ll make it for two

For every single memory
Has become a part of me
You will always be
My love

Persoonlijk heeft dit nummer zeer veel voor mij betekend. De clip is van een prachtige schoonheid gevuld met mystieke geheimen. Dit is geen popmuziek meer. Dit nummer kan opgenomen worden in de Christelijke liedbundels.

Nee, George Michael was geen guilty pleasure, maar een hidden treasure. Dat hij op 1e kerstdag komt te overlijden zou zijn grootste kersthit Last Christmas wel een hele cheesy lading kunnen geven. Bij ieder ander, want bij George Michael ligt er onder die hele grote hoop zoetigheid, wel degelijk een diepe waarheid. Op de dag dat het Licht geboren werd, ging een ander Licht terug naar huis. Ik wens dat hij met open armen is ontvangen.

De woorden die hij zou zeggen, zullen we zingen. En de liefde die hij zou bedrijven, maken we voor twee.

About the (non)sense of violence in the Bible

Last week, talk show host Jeroen Pauw was reprimanded in his own show for stating that holy books like the Bible and the Koran only lead up to violence. In order to support his case he had a bunch of quotes from the Bible and the Quran which were violent. He was referring to terrorist attacks around the world which are sometimes supported by these violent passages (like slaying infidels, ect).

The program had a couple of guests who would defend such violent texts in Bible and the Quran. The discussion intrigued me. What is the sense of discussing violence in holy books, which are advocated to be about love. In this discussion I will focus on the Bible as I know next to nothing about the Quran.

Actually, for me it is also not clear why a holy book like the Bible has so much violence in it. Of course I refer here to the Old Testament in which God appears as a jealous and wrathful God. In the New Testament things seem to be changed. God is loving and caring but still he sends his only Son to be crucified. But, because the Christians have included the Old Testament in their Bible, they agree with that content as well. And because it is a holy book, it is not possible to downplay or exclude certain parts.

And yet this was exactly the defence which the talk show guests were making: 95% of the Bible is love and only 5% is about violence. Why was Jeroen Pauw only focussing on the bad parts? But for me it raises the question: does this make it right to speak about and call for violence in a holy book at all? If I would domestically abuse my wife for only 5% of the time, would I not be arrested and prosecuted? Would it not be strange if I were to defend myself by saying: verse this and this in the Bible states that it is OK to beat my wife when she does such and such? And yet this kind of reasoning does exist. Not in court cases obviously, but in certain Christian communities it works like this. And to be honest: it is not strange that certain people would do certain things when it is stated in a (for them) holy book. ‘Use your common sense!’, the Bible defenders said, ‘everyone knows that this is an ancient book with ancient customs’. But excuse me for replying: might it not be more common sense to edit the Bible and take the parts out which are outdated or simply wrong?

Let’s get this straight: I am not a pacifist per se. Sometimes you might need to resort to violence. For example, in order to protect yourself against a physical attack. I am not an expert in the ethics of violence, but I consider violence not bound by certain conditions to be evil. Violence must be proportionate and just.

Some people state that the violence in the Bible should be taken in a symbolic way and not literally. So let’s discuss the reasons for violence or calling up for violence in the Bible. In the Old Testament, God himself is quite often violent. He has wiped out mankind a couple of times because they did not fulfil his commandments in the way he wanted us to. But he did make us to his own liking. Why would we not be able to choose to live our lives the way that we see fit? This issue is about free will and the consequences of it. But I am able to live with this kind of violence. Over all the ages religion has fulfilled a role in order to explain the harsh and bitter reality of Nature. ‘Oh, my dear! A flood! I must have done something wrong!’

But there is also the God calling mankind to have violence against other people who are apparently non-believers and who should be obliterated. This simply is discrimination against religion and this is banned in constitutions of many civilised countries. I believe that God is One and for all of us. A God who divides and puts people against each other sounds more like the Christian Satan to me.

If God is love he would not call for violence between people with different belief systems. I read the Psalms from time to time. Here the prayers seem to call God for punishing their enemies on a harsh way. Praying for the physical harm of other people: does this not sound like black magic?

That violence (or punishment) can have a symbolic purpose as becomes clear in the Greek mythologies. These mythologies include a lot of violence as well. But often the people who were punished by the Gods were done so because they violated the nature of the Gods. Prometheus stole the fire from the Gods and was punished eternally by an eagle why would eat out his liver on a daily basis. Although harsh, this punishment is not cruel. There is a symbolic meaning in this kind of punishment. The same goes for the story about the hunter who sees the Goddess Diana naked: he is torn apart by his own hunting dogs. There is a profound truth in this symbolism. Violence by ordinary people which is not just according to the will of the Gods is not condoned. Orpheus’ slaying of the Cyclops was against Zeus’ will. It would take him many long and hard trials to make up for this sin.

After this discussion, I have to agree with Jeroen Pauw: violence in the Bible is often not just and proportionate. Violence for no good reasons is evil and it is wrong to propagate this in holy books. As a reaction of many Muslim the terrorist attacks, some Muslim leaders have publicly rejected the use of violence by jihadists (see for example the king of Morocco: https://goo.gl/8ANsbl ) To be honest: in the 21st century, I also expect that Christians would renounce violence in the Bible as well instead of defending it.

13th – About how a loophole in the abolishment of American slavery blackfired

The 13th amendment to the American constitution forbids slavery. But it has one exception: criminals are allowed to be taken away their freedom. This documentary shows how the treatment of black people in the American history basically did not change. It merely moved from slavery, KKK lynchings, segregations to 2nd class citizens to mass incarcerations after the civil rights act. Where in 1970 there were 357 thousand people imprisoned, this figure grew to 513K in 1980, 759K in 1985, 1.179K in 1990, 2.000 K in 2000 and finally exploded to 2.306K in 2014. The documentary further shows how through different laws the prison population exploded: first the war on drugs in 1982. Then Bill Clinton introduced laws such as ‘3 strikes you’re out’, mandatory minimums and loss of parole in 1992. Next, this documentary sheds light on how the inmate prison system has become a billion dollar business. CCA, a private prison company, once made a 1.7 billion $ profit. The documentary discussed how the plea bargain system has effectively removed the basic right to go to court. The bail is effectively too high to pay for poor (black) Americans and without pleading bargain and with minimum sentencing a 3 year plea bargain can become 30 years in court. As a result 97% of all court cases never see trial.

‘The criminal system is a beast. It eats blacks and Hispanics for breakfast, lunch and dinner.’

The criminalization extends outside the prisons into daily life by means of so-called SB1070: a law which allows that everyone can be stopped and searched without any reason. Guess which group is mostly affected by this measure? It is heartbreaking to see the footages of how police brutality kill unarmed black men. Their families gave permission to show these painful images because the message needs to go out. But for what?

Although black culture has become mainstream and we have had a black president, effectively the lower class black people are segregated and criminalized today more than ever. Instead of addressing the issues of why black people have higher crime rates and drug abuse (bad social circumstances, low education, broken families?), they are treated as 2nd class people. First they were demonized, today they are criminalized.

USA needs to take a good look into the mirror and clean up its act and make up to its claim that it truly is the land of the free.

In the end this is a sobering and depressing documentary which sickened me. It required me to take a beer in order to drain the disgusting taste of the reality of the American Dream.