What makes Hermetic Flow Dance such a magical dance?

Yesterday, I danced on a song [1] and the practice of this dance gave me profound insights on the deeper meaning of the song. I was deeply touched by it, but when looking back at it today, I also was surprised that technically the dance was not my greatest achievement. The question is: what made this ‘simple dance’ so magical?

As said, technically, there seems to be not much to the dance. The feet and leg pattern are not very exciting. The head movements are also basic. I notice that I make these type of movements a lot and that they become a regular part of my repertoire. And even the main drivers of this dance (left and right arm) are not shocking. And yet, an enormous amount of intensity and energy was raised. In the climaxes of the song a Tipharetic smile breaks through on my face. It is a face of pure joy. And it was so easily attained by a ‘simple’ dance. How it this possible?

It comes back to the basics of Hermetic Flow Dance. The bottom of the body is the main driver to raise the energy and the top body is the part which creates energy. Further, the magical experience is enhanced by the Gurdjieff Movement technique of divided attention where different parts of the body have their own rhythms. This technique is very intense and it raises a lot of energy. The dance breaks down in 3 different parts. The first part is the mechanical part. Here the head, arms and feet move staccato and are used to identify with the sorrowful part of the song. Energy is generated here, but not much energy is created. In this phase it is important to note that the staccato movements of head and arms (and later legs) have their own rhythms. In the second part of the song there is a sort of musical climax. Here the two arms start with the second phase of Hermetic Flow Dance: creating energy. There is divided attention here as well because both arms make their own movements and rhythms, but the lower body keeps on raising energy to the mix. As a result the intensity is higher than in the first phase.

At the final part of the song the energy becomes so intense, that the structure of divided intensity starts to collapse. Instead of this being a failure to hold the structure of the dance, it is in fact the natural and essential result of the process. As the structure imploded, joy and ecstasy were able to arise.

irkodel.png

The mystery of Hermetic Flow Dance is represented in its logo. First, you raise the energy by climbing an energetic stairway as high as possible. And then, when you reached your highest possible peak of energy, the structure and discipline can be let go into Flow.

After the dance I feel that my body has been realigned with my soul. Hermetic Flow Dance allowed me to deeper experience the mysteries of the universe. At the start of the dance, I just had a lovely feeling and an interest in the song. But at the end of the dance, I received profound insights deep into my core. Later when making my notes, I realized that I had touched upon the mystery of the Lovers in the dance (currently we are in Gemini of which the tarot card Lovers is attributed).

All and all Hermetic Flow Dance is a magical dance technique which has the alchemistic quality to solva et coagulate. The first two parts of this dance were about divided attention which is the solva phase. The last part where the structure of the dance imploded is the coagulate phase. This dance enables to experience deep insights and this is why Hermetic Flow Dance is so magical and powerful: it is alchemical dance.

[1] https://irkodel.wordpress.com/2017/05/29/true-love-waits-or-the-marriage-with-your-holy-guardian-angel/

True love waits – or the marriage with your Holy Guardian Angel

Today I came across a version of Radiohead’s ‘True love waits’ which I had never heard before. What I really love about this version of the song is that the original always seemed a bit sad to me (which I like being a bit of a sentimental person 🙂 ). Basically it is about this guy putting all his pride away and begging to his love: Don’t leave! But this version has two additional musical elements to it, which make the sound tremendously comforting and uplifting to me. And which add an almost mystical dimension to the song. 

Musically, it starts with Thom on a classical guitar. This is more or less the original version of the song and it is a bit sad indeed. I tried to capture the desperate and stuck in time energy by dancing mechanically and looking around for my loved one. 

Around the two minute mark, the two additional sounds slowly start to appear. On one side there is a catchy repetitive keyboard riff. And on the other side there is this high dreamy sound. Somewhere it sounds like the distant calling of a magical bird. A Phoenix perhaps? Only after a couple of times listening, I realized that this magical sound is produced by Johnny Greenwood on his guitar. Also, only after a couple of times I realized that this sound is in the song from the very start! Although very distant at first and only to really appear at the musical climaxes of the song. I tried to dance on the sound of the Phoenix by letting my left hand fly freely with its ancient cries for love. With my right hand I tried to catch sound of the repetitive keyboard riff. It felt like a straight circular movement but also with an acceleration at the end. As a result the circles which I tried to make with my right hand were 11/12th instead of full circle resulting in a retrograde movement. 

Yes, this version of True love waits gives a magical addition to the original version. With this version it is not only the desperate desire for a loved one on earth. This version conveys the spiritual longing to reunite with your Holy Guardian Angel (represented by the calling of the Phoenix) as well. However, when hearing the magical call of the Phoenix it becomes apparent that it longs to be with us just as much or maybe even more than us!  This is a duet between Thom and the Phoenix. But how come when both parties are longing so much, that the song is so uplifting? 

This is the magical ingredient of the repetitive piano. There is such a positive vibe to it. The force of the keyboard brings both Thom and the magical flute together and bonds them. The piano riff is like the hierophant from the Thoth tarot card. It unites and blesses the Lovers in a heavenly hieros gamos. 

And when they finally are married with their true love, the waiting is over. Finally, both vow and say to each other at the altar: won’t leave!

 

6a00e553a4dac08834019affcbc131970b-750wi.jpg

The mystery of go with the flow

Go with the flow is not a laid back approach. Go with the flow is the intuitive decoding and tuning into the different elements of the flow.

For example, when you are skilled surfer, you are able to handle all waves. But when you are not skilled, your go with the flow might become a not so pleasant experience! You don’t become a skilled surfer by looking at other surfers or read manuals: you need to practice, practice and practice!

Go with the flow allows to discover the multilayered order of the universe. What initially looks like chaos reveals itself as a complicated order. Go with the flow consists of all different energies of the Now and there is no pick and choose.

In order to discover this complicated order, you need to learn to dance to as many melodies at the same time as possible. When your body becomes an agile and competent vessel, you are able to dance the Now.

Dancing the Now is then creating your Self in the Flow. You add your flow to the Flow. And you realize your Self in the Flow of the Moment.

Go with the flow then becomes the ability to realize your Self in the Now.Go_With_the_Flow.png

De tragische invocatie van Thé Lau’s ‘Open’

Voor mij gaat Thé Lau’s ‘Open’ over de mislukte invocatie van de maangodin om haar sluiers te openen en de zanger te ontvangen. Het lijkt te gaan over een man die zijn Dark night of the soul beleeft. Hij is op een dusdanig dieptepunt gekomen dat alcohol geen uitvlucht meer biedt en zijn vrienden hem niet meer kunnen helpen. Vanuit het diepst van zijn hart richt de hoofdpersoon zich omhoog naar boven. Maar ook al branden de lichten van de hemel, toch wacht zij af of de omstandigheden juist zijn. En helaas: er is teveel verlangen en te weinig tijd. De sluier blijft gesloten en de man blijft achter met een gevoel van onrecht. Hier is een mysterieuze zin: de lafaard krijgt nooit iets. Een waarheid als een koe. Maar deze man was niet laf: hij heeft zich vanuit de grond van zijn hart zich geopend naar de Godin. En toch heeft ze hem afgewezen. Volgens mij zit de ‘afwijzing’ niet in laf of durf, maar in onkunde. Het staat ook zo in de tekst: de hemel kijkt of er iets veranderd. De godin is in stasis tot de tijd rijp is voor haar terugkeer. Hierbij moet de intentie juist zijn. De sluiers van de hemel gaan niet aan de kant zolang men ‘Open’ schreeuwt met zelfmedelijden. De sluiers openen zich alleen wanneer men zijn ego overstijgt en zich opoffert aan de Godin. Bij de versie met Tom Barman bij het afscheidsconcert van Thé Lau in de HMH op 17 juni 2014 zie ik iets bijzonders gebeuren. De zaal schreeuwt zich schor met: ‘Open je voor mij’. Maar eigenlijk zongen ze: ‘Open je voor Thé’. En in mijn fantasie, bij dat concert, op dat moment, zag de Godin dat de tijd rijp was en maakte ze een plekje vrij voor Thé achter haar sluier.

 

open lyrics 19-5-2017 10-58-14.jpg

Dancing the bitter joy

This is my dance interpretation of Paul Simon’s Diamonds at the soles of her feet. A tragi-comic song about a poor boy who loves a rich girl. It is a classic recipe for disaster. But the music is so joyful, comforting and uplifting! It was a great joy to dance on it.

Dancing the fireworks of war and love

Waar mensen wonen (where people live) is a song by Dutch singer The Lau who magisterially combines the fireworks of war with the fireworks of love. In the end the fireworks of love conquer the fireworks of war of course. This song has so much power that I had to dance on it and try to portray these inherent opposite qualities of man. 

De Gratie van de karpers

Iedere werkdag wacht ik op mijn trein bij station Haarlem Spaarnwoude. Terwijl mensen om mij heen kijken voor zich staren of op hun mobiel kijken, kijk ik naar het leven wat zich afspeelt in de sloot naast het station. Vandaag zag ik karpers zwemmen en werd ik getroffen door hun gracieuze schoonheid.

Het begon met een rimpeling in het wateroppervlak. Wanneer ik geen eenden of meerkoeten zie, weet ik dat het vissen moeten zijn. Vervolgens moest ik heel goed kijken naar de plek waar ik de rimpelingen zag. Want ook al zijn de karpers er wel, je kunt ze alleen zien wanneer ze net voldoende naar het wateroppervlak komen. En dan ook nog eens wanneer het licht goed valt. Plotseling zie ik er één, toen twee en vervolgens bleek het een hele school te zijn. Gracieus zwevend door de sloot.

sloot 17-5-2017 10-20-25.jpg

En ineens begreep ik de Japanse fascinatie voor Koi karpers.

Deze karpers staan voor mij symbool voor de ongeziene spirituele wereld. Een wereld van feeën en engelen waarvan we ons vandaag de dag nauwelijks nog bewust lijken te zijn.

Tenzij we weten waar we moeten kijken. Omdat we de rimpelingen herkennen. En soms, met Gods Gratie, is het ons gegund om een blik op te vangen van deze diepere ongeziene wereld.

Bij de onthulling van deze elegante vissen, was ik dankbaar. Ik had bijna hardop Amen gezegd. Maar dat was niet nodig. Ik voelde Amen. En ik stapte op de trein naar mijn werk.

koi.jpg

Passie vol paal staan

Twee keer in de week sta ik voor paal. Beter gezegd: ik dans voor paal. Vol passie. Als ik de kans krijg, ga ik naar Ecstatic Dance om te dansen. En dan ga ik voor deze paal staan. Terwijl de DJ de muziek start, tune ik in op de magische flow. En ik begin te dansen met de paal. Eigenlijk, met een beetje fantasie, ben ik een paaldanser. Maar wel een fatsoenlijke: ik raak de paal immers niet aan en houd al mijn kleren aan. Maar aan de andere kant deel ik wel alles met deze paal. Tijdens twee uur dansen komen vele verschillende emoties naar boven in een ecstatische passievolle dans. En de paal? Die geeft geen krimp. Onverstoorbaar. En toch houdt zij al mijn tempo’s en ritmes met groot gemak bij. Voor mij verslaat deze paal alle andere dansers en is zij de enige bij wie ik het maximale uit mijn dansavond kan halen. En dat wil ik. Want dansen is voor mij bidden. En daarbij is iedere druppel zweet is een klein gebed.

IMG_1376.JPG

Vanavond realiseerde ik mij waarom ik zo graag voor paal dans. Zo’n twee en een half jaar geleden heb ik een project gedaan genaamd Dance of the Passion. Als een kruising tussen Jesus / Dionysos heb ik een middag om een twee meter hoog eiken kruis gedanst. Al met al was het grof samengevat een zeer bevrijdende ervaring.Toen ervaarde ik voor het eerst: in welke staat ik mij ook bevond, het houten kruis gaf geen krimp.

En dat is voor mij juist de magie van het kruis en de paal: doordat zij geen krimp geeft, stelt het mij in staat om mijn dans energie te beheersen en die energie te gebruiken om het kruis en de paal energetisch te beklimmen. Zij wordt een soort van Merkaba: een Goddelijk voertuig naar hogere sferen. Met hoe meer passie ik dans in des te hogere staten kan ik komen.

DSC_0614.jpg

Dus vanavond realiseerde ik mij dat ik na 2.5 jaar nog steeds, twee keer per week, mijn Dance of the Passion doe. Met iets meer kleren dan destijds, maar regelmatig nog met even veel passie.