What makes Hermetic Flow Dance such a magical dance?

Yesterday, I danced on a song [1] and the practice of this dance gave me profound insights on the deeper meaning of the song. I was deeply touched by it, but when looking back at it today, I also was surprised that technically the dance was not my greatest achievement. The question is: what made this ‘simple dance’ so magical?

As said, technically, there seems to be not much to the dance. The feet and leg pattern are not very exciting. The head movements are also basic. I notice that I make these type of movements a lot and that they become a regular part of my repertoire. And even the main drivers of this dance (left and right arm) are not shocking. And yet, an enormous amount of intensity and energy was raised. In the climaxes of the song a Tipharetic smile breaks through on my face. It is a face of pure joy. And it was so easily attained by a ‘simple’ dance. How it this possible?

It comes back to the basics of Hermetic Flow Dance. The bottom of the body is the main driver to raise the energy and the top body is the part which creates energy. Further, the magical experience is enhanced by the Gurdjieff Movement technique of divided attention where different parts of the body have their own rhythms. This technique is very intense and it raises a lot of energy. The dance breaks down in 3 different parts. The first part is the mechanical part. Here the head, arms and feet move staccato and are used to identify with the sorrowful part of the song. Energy is generated here, but not much energy is created. In this phase it is important to note that the staccato movements of head and arms (and later legs) have their own rhythms. In the second part of the song there is a sort of musical climax. Here the two arms start with the second phase of Hermetic Flow Dance: creating energy. There is divided attention here as well because both arms make their own movements and rhythms, but the lower body keeps on raising energy to the mix. As a result the intensity is higher than in the first phase.

At the final part of the song the energy becomes so intense, that the structure of divided intensity starts to collapse. Instead of this being a failure to hold the structure of the dance, it is in fact the natural and essential result of the process. As the structure imploded, joy and ecstasy were able to arise.

irkodel.png

The mystery of Hermetic Flow Dance is represented in its logo. First, you raise the energy by climbing an energetic stairway as high as possible. And then, when you reached your highest possible peak of energy, the structure and discipline can be let go into Flow.

After the dance I feel that my body has been realigned with my soul. Hermetic Flow Dance allowed me to deeper experience the mysteries of the universe. At the start of the dance, I just had a lovely feeling and an interest in the song. But at the end of the dance, I received profound insights deep into my core. Later when making my notes, I realized that I had touched upon the mystery of the Lovers in the dance (currently we are in Gemini of which the tarot card Lovers is attributed).

All and all Hermetic Flow Dance is a magical dance technique which has the alchemistic quality to solva et coagulate. The first two parts of this dance were about divided attention which is the solva phase. The last part where the structure of the dance imploded is the coagulate phase. This dance enables to experience deep insights and this is why Hermetic Flow Dance is so magical and powerful: it is alchemical dance.

[1] https://irkodel.wordpress.com/2017/05/29/true-love-waits-or-the-marriage-with-your-holy-guardian-angel/

The mystery of go with the flow

Go with the flow is not a laid back approach. Go with the flow is the intuitive decoding and tuning into the different elements of the flow.

For example, when you are skilled surfer, you are able to handle all waves. But when you are not skilled, your go with the flow might become a not so pleasant experience! You don’t become a skilled surfer by looking at other surfers or read manuals: you need to practice, practice and practice!

Go with the flow allows to discover the multilayered order of the universe. What initially looks like chaos reveals itself as a complicated order. Go with the flow consists of all different energies of the Now and there is no pick and choose.

In order to discover this complicated order, you need to learn to dance to as many melodies at the same time as possible. When your body becomes an agile and competent vessel, you are able to dance the Now.

Dancing the Now is then creating your Self in the Flow. You add your flow to the Flow. And you realize your Self in the Flow of the Moment.

Go with the flow then becomes the ability to realize your Self in the Now.Go_With_the_Flow.png

De tragische invocatie van Thé Lau’s ‘Open’

Voor mij gaat Thé Lau’s ‘Open’ over de mislukte invocatie van de maangodin om haar sluiers te openen en de zanger te ontvangen. Het lijkt te gaan over een man die zijn Dark night of the soul beleeft. Hij is op een dusdanig dieptepunt gekomen dat alcohol geen uitvlucht meer biedt en zijn vrienden hem niet meer kunnen helpen. Vanuit het diepst van zijn hart richt de hoofdpersoon zich omhoog naar boven. Maar ook al branden de lichten van de hemel, toch wacht zij af of de omstandigheden juist zijn. En helaas: er is teveel verlangen en te weinig tijd. De sluier blijft gesloten en de man blijft achter met een gevoel van onrecht. Hier is een mysterieuze zin: de lafaard krijgt nooit iets. Een waarheid als een koe. Maar deze man was niet laf: hij heeft zich vanuit de grond van zijn hart zich geopend naar de Godin. En toch heeft ze hem afgewezen. Volgens mij zit de ‘afwijzing’ niet in laf of durf, maar in onkunde. Het staat ook zo in de tekst: de hemel kijkt of er iets veranderd. De godin is in stasis tot de tijd rijp is voor haar terugkeer. Hierbij moet de intentie juist zijn. De sluiers van de hemel gaan niet aan de kant zolang men ‘Open’ schreeuwt met zelfmedelijden. De sluiers openen zich alleen wanneer men zijn ego overstijgt en zich opoffert aan de Godin. Bij de versie met Tom Barman bij het afscheidsconcert van Thé Lau in de HMH op 17 juni 2014 zie ik iets bijzonders gebeuren. De zaal schreeuwt zich schor met: ‘Open je voor mij’. Maar eigenlijk zongen ze: ‘Open je voor Thé’. En in mijn fantasie, bij dat concert, op dat moment, zag de Godin dat de tijd rijp was en maakte ze een plekje vrij voor Thé achter haar sluier.

 

open lyrics 19-5-2017 10-58-14.jpg

De Gratie van de karpers

Iedere werkdag wacht ik op mijn trein bij station Haarlem Spaarnwoude. Terwijl mensen om mij heen kijken voor zich staren of op hun mobiel kijken, kijk ik naar het leven wat zich afspeelt in de sloot naast het station. Vandaag zag ik karpers zwemmen en werd ik getroffen door hun gracieuze schoonheid.

Het begon met een rimpeling in het wateroppervlak. Wanneer ik geen eenden of meerkoeten zie, weet ik dat het vissen moeten zijn. Vervolgens moest ik heel goed kijken naar de plek waar ik de rimpelingen zag. Want ook al zijn de karpers er wel, je kunt ze alleen zien wanneer ze net voldoende naar het wateroppervlak komen. En dan ook nog eens wanneer het licht goed valt. Plotseling zie ik er één, toen twee en vervolgens bleek het een hele school te zijn. Gracieus zwevend door de sloot.

sloot 17-5-2017 10-20-25.jpg

En ineens begreep ik de Japanse fascinatie voor Koi karpers.

Deze karpers staan voor mij symbool voor de ongeziene spirituele wereld. Een wereld van feeën en engelen waarvan we ons vandaag de dag nauwelijks nog bewust lijken te zijn.

Tenzij we weten waar we moeten kijken. Omdat we de rimpelingen herkennen. En soms, met Gods Gratie, is het ons gegund om een blik op te vangen van deze diepere ongeziene wereld.

Bij de onthulling van deze elegante vissen, was ik dankbaar. Ik had bijna hardop Amen gezegd. Maar dat was niet nodig. Ik voelde Amen. En ik stapte op de trein naar mijn werk.

koi.jpg

Lachend de Godin van Verleiding aangezien

Ik heb lachend de Godin van Verleiding aangezien.
Ik keek haar aan en ze nam mijn hand.
Ik keek haar aan en ze draaide weg
bij mij vandaan. Alsof ze wist dat ik haar
volgen zou. Geen ontkomen aan. De ban
in haar ogen. Geen donderslag of bliksem.
Geen onzekerheid. Stille zekerheid. Ik wist:
in haar ga ik verdwijnen. Nee, ik wilde geen
lappen voor mijn ogen of was in mijn oren.
Ik wilde ten onder gaan. In haar. Lachend
lachte ik. Terwijl ik haar vast hield met mijn eigen handen
wist ik: ik ben verloren. Ik ben niets
zonder haar. De Godin keek mij verbaasd aan.
Niet begrijpend. Waarom ik lachte. Alles kwijt
en bevrijd
in een.
Na een moment kwam ik aan het eind van mijn vermogen en
het oneindige eindigde. Met mijn handpalmen gesloten voor mijn borst
boog ik naar de Godin van de Verleiding
Niet begrijpend keek ze me aan
en ik lachte.

lusta