De voorbeeldfunctie van het Internet

Fappening-2.0-emma-watson-1-640x360Voorbeeldfunctie. Wat een oubollig word is dat. En dat ik dat woord in mijn mond ga nemen. Voor wie het nog niet heeft gemerkt: we worden overstroomd door een nieuwe tsunami van blote bekende (meestal) dames. Die zijn en masse gehackt en hun stoute foto’s en filmpjes zijn op internet verschenen. De Fappening 2.0 heet dit. Iets met Happening en fappen. En dan 2.0. Nu schreeuwen de dames in kwestie logischerwijs moord en brand. Hun meest intieme momenten liggen open en bloot op de digitale snelweg. Gestolen! Alleen ongeciviliseerde beesten gaan op zoek naar dit soort lidvermaak leedvermaak. Dat zou ik zeker en vast nooit bekijken! Nu zijn vrouwen in de 21e eeuw zijn vrijgevochten en mogen zelf kiezen wat ze met hun seksualiteit doen. Een facial hier, en een tikkeltje anaal daar. Na 50 tinten grijs kijken we nergens meer van op. Nou ja, er was onlangs iets opzienbarends met een wat oudere dame en een gouden douche. Maar na Fappening 1.0 en 2.0 begin ik me wel wat af te vragen. Waarom nemen zoveel bekende en knappe vrouwen pussypics? Is dit, naast dickpics, een integraal onderdeel van onze maatschappij aan het worden? Gefaciliteerd door het onweerstaanbare gemak van de technologische vooruitgang? Is dit Normaal 2.0? Is dit het voorbeeld wat we uit willen stralen naar onze kinderen? Zou je vandaag de dag nog beroemd kunnen worden zonder je lichaam te verkopen aan deze of gene producer? Is deze seksualiteit daadwerkelijk het product van vrijgevochten vrouwen of is het een ruilmiddel geworden. ‘Shake your moneymaker!’ hoor ik James Brown vanuit de hemel schreeuwen. De sprookjeswereld van Hollywood begint langzaam maar zeker steeds verder af te kavelen. Hollywood, door al haar films nog steeds  ons culturele voorland, versmelt steeds meer met haar andere sprookjeswereld: haar immense porno-industrie. Klasse, verhevenheid en eruditie zijn vergeten begrippen daar in Hollywood. Actrices van een niveau zoals Audrey Hepburn, Grace Kelly en Ingrid Bergman zien we nooit meer terug. Voorbeeldfunctie. En natuurlijk gebeurden in de jaren 50 vast ook gekke dingen. Maar dat zagen we toen niet. Nu zien we de gekste dingen in een handomdraai op het Internet terug. Wat moeten onze kinderen wel niet denken? Dat dit normaal is? Ik besef me ineens dat ik een ouwe lul geworden ben.

Female contribution to the creation of the monster of Trump and insights from Bill Burr about how to solve it

For some time now, I am fascinated by Trump. Where does he come from? How has he been created? At the massive women’s marches, women were rallying to fight against sexism and for equal rights. And yes, Trump clearly does not respect women. But are all men sexist? Of course not. So what happened?

It reminded me of the scene from the Batman movie where Alfred explains to Batman where the Joker came from ( ). When you replace Batman for women, the criminals with men and the Joker with Trump, I think it is very revealing of what is going on here. Men didn’t want to have a guy like Trump, but their backs were against the wall and they had nobody else to turn to.

So how did women push men against the wall? Here’s my theory.

I think that the rise of Trump can be explained by the power struggle between men and women in the western society. And although the women argue that they have a terrible situation, in fact it is the men who pull on the shortest straw. Comedian Bill Burr explains the pain of men in our society in a very clear way. In this article I will describe the struggle of men in relationships with short clips from Bill Burr.

First of all he addresses domestic violence ( ). It is no longer allowed to hit your wife. Totally agree. But he also addresses that when a woman got beaten the guy is always wrong. Nobody researches the start of the argument. I have a couple next door of me who are fighting a lot. She is screaming the worst things to him and I am waiting for the day that he beats her up. I would have done it already, to be honest. The things she screams are terrible. But the moment he hits her, he is wrong. And nobody will investigate the root cause of the argument: that he was driven to the point of desperation before he hit her.

If guys are not allowed to fight, they need to defend themselves verbally against woman. And this is difficult since women are king and queen of arguments and emotional blackmail. ( ). Guys just don’t stand a chance and lose every battle. And this is considered normal or emancipated. But to me it is simply wrong. When a guy is physically stronger than a woman, the guy needs to respect her weakness and don’t fight. When woman are emotionally stronger than men, they should also protect the men when arguing. Now these men are crushed and numbed day in and day out. There are not many married men with balls in our society. Many of them are slowly neutered into obedience.

And finally, the natural way to speak out has been cut off by politically correct thinking. Of course many men are ‘rude’, ‘sexist’ and ‘insensitive’. But forcing men pretend that he is enlightened when he is not, is just repressing unclean thoughts.

Many men have lost their ability to speak their minds, because they lack the verbal sophistication to give feedback in a positive and constructive way. For example, Bill Burr has a great scene where he has to defend himself as not homophobic ( ). A girl just calls him a homophobic. And then look at the many corners Bill needs to twist himself in order to explain that he is not homophobic. Many guys would just check out. They would just learn themselves not to respond in a spontaneous way, but they would still think the same. But as a result these men have lost their integrity. I think that Trump, the guy who can say anything to anyone, is a counteraction against too much political correct thinking.

Add all these things up and an outburst of a freak like Trump will no longer be a surprise to you.

So where lies the solution? I think it is OK for women to fight for equality between men and women. But they also need to be sensitive for the difficulties and needs of men. Men should be encouraged to speak their minds, hearts and guts. There needs to be a safe environment for equal conversational exchange. Suppressing doesn’t solve anything. Speak about it, be yourself, find root causes, solve them and work it out. When we do this, Trump will lose his power and go back to where he came from.


The illusion of aid – A modern day Parable of the Good Samaritan

You know what really grinds my gears? That stuff is only real when you are able to articulate it rationally and without emotion.

Do you have any idea how difficult this is for us guys? And to remain masculine as well?

Talking about impossible standards for men. At least women can go to the gym and be in shape after a couple of months. Plastic surgery. We men need to reprogram thousands of years of evolution. Start articulating clearly and rationally what lies deeply buried within our souls. Without any noteworthy help whatsoever. It has cost me many years to figure this stuff out for myself without coaching or the like.

‘Ah, you had all these problems, all this time, why didn’t you say so? We could have helped you.’

People don’t have a clue how cruel this statement is. It is like telling a cripple man: ‘why didn’t you just walked over to us? We have a lovely well here. And all kind of facilities. We could have given you crutches’.  Thanks, but no thanks. I don’t need any crutches any more. I have painstakingly learned to walk by myself.

Sometimes I get so frustrated from not being able to express myself normally, that I express myself in a negative and hurtful way. I have learned to translate this as passion to myself. But at the company I work for, they call it not professional. ‘You cannot say these things like that’. Although the issues I address are real, after an outburst from my side, the issues themselves have become void. And I get a notification on my file.  A file which I have never seen in my life. Over the years, I bet it has a couple of ‘incidents’ like these in it. Cries for help, I would call them. These incidents in my file are used in order to block a promotion or reduce my bonus. Instead, I hoped that they would be used as an indicator to have a conversation with me. ‘What is wrong? Why did you act like that? Are there any things we can do?’ Now I get: ‘You should not behave in that way’. Why doesn’t it occur to the people who are responsible for my professional wellbeing that I am in pain and I am not able to solve these issues myself?

I am crawling towards the water well and I cry out from thirst. ‘Don’t cry out like that, Sebastiaan! This is not professional.’ I am suffering and because I am not able to express myself professionally and constructively. Yet there is no one to help me.

Why do I need managers and HR if they don’t help me at all? What is their role in this game? It reminds me of the parable of the Good Samaritan. My manager and HR’s role is to make sure that I am helped whenever I fall down. But they just seem to walk by. ‘Please fill in this form. Please state exactly what your problem is.’ As if I could exactly describe my painful process of losing my passion at my work. Anyway, after a long process, I slowly learned to be my own Good Samaritan. But, when I get up and look around I am sad to see that the place is filled with people with the similar issues.

grinds my gears rational issues.jpg

De prijs van het taboo op slecht presteren

Bij ons bedrijf is in Londen een IT manager weg gestuurd. Deze man functioneerde totaal niet. Deze man was zo autoritair en zo een controlfreak dat zijn bijnaam Napoleon was. Nu is deze man weg en gaat hij waarschijnlijk weer bij eenzelfde bedrijf aan de slag (op basis van zijn CV). En op basis van zijn gedrag uit het verleden, zal hij waarschijnlijk weer hetzelfde gedrag vertonen. Gevolg: weer veel schade bij het nieuwe bedrijf en vooral bij de mensen onder hem.

Nu is het in het bedrijfsleven not done om publiekelijk te maken dat iemand niet functioneert. Wanneer iemand weg gaat bij een bedrijf worden dingen gezegd als ‘in mutual agreement’. Dit om de persoon in kwestie een nieuwe kans cq. schone lei te geven. In mijn carriere heb ik echter best veel van dit soort destructieve personen voorbij zien komen die het leven van tientallen mensen flink zuur hebben gemaakt.

Ik vind het onzin dat er niet mag worden gesproken over het slechte functioneren van mensen. Ik vind dat het belang van een groep / gemeenschap groter moet wegen dan het belang van een individu. De katholieke kerk had een vergelijkbare houding met betrekking tot pastoors die kinderen misbruikten. Onder de pet houden en overplaatsen die hap. Maar ondertussen zijn er wel vele kinderen het slachtoffier geworden. Vandaag de dag spreekt men er schande van dat de kerken zo lang deze misstanden hebben verdoezeld.

Hopelijk krijgen we in de toekomst eenzelfde behandeling van slechte managers. Iedereen is tegenwoordig lid van dezelfde community LinkedIn genaamd. Misschien kunnen we dan via LinkedIn gaan delen hoe mensen echt presteren? Dan zou zo iemand gedwongen worden om aan zichzelf te werken, in plaats van hetzelfde gedrag voort te zetten op een andere plek. Maar dan moet wel eerst het taboo van slechte feedback van medewerkers worden opgeheven.

De stille noodkreet van een machinefluisteraar

Afgelopen 2e kerstdag heb ik bij mijn vader gevierd. Tijdens het uitlaten van de honden hadden we het over het werk wat mijn vader vroeger deed. Mijn vader was altijd al handig, maar uiteindelijk had hij een eigen bedrijf waarbij hij machines repareerde die automatisch enveloppen vulden. Mijn vaders’ kracht was niet zozeer zijn boekenkennis van de machines, maar meer zijn gevoel met die machines. Veel collega’s konden de problemen niet oplossen, maar hij wel. Dit omdat hij kon horen en voelen aan hoe de machine zich gedroeg wat er met de machine aan de hand was.

Als kind begreep ik mijn vader echter niet zo goed. Ik was niet zo geïnteresseerd in techniek en eerlijk gezegd was ik een moederskindje. Mijn vader was altijd aan het sleutelen met mijn broer, sprak niet veel en was (ogenschijnlijk) niet zo gevoelig. Ik snapte niet hoe hij zulke lange dagen maakte en het nog leuk vond ook! Echter, deze keer begon ik onze relatie beter te begrijpen. Misschien kwam het, omdat ik de loop der jaren analytischer ben geworden in mijn werk als business analist. Maar ik realiseerde mij ook dat mijn vader die problemen met machines vaak oploste, niet zozeer door zijn verstand, maar door middel van zijn fingerspitzengefühl. En wat een kostbare kwaliteit dit is.

Als kind ben ik mee geweest naar zijn werk en heb ik hem aan de slag gezien. Hoe hij keek naar een ratelde en pruttelde machine. En hij dan voelde wat er mis was. Deze machine werd dan niet niet afgeschreven, maar was met bijvoorbeeld een nieuwe V-snaar weer zo goed als nieuw! Terugkijkend doet het mij denken aan de film The Horse Whisperer waarin een man kan praten met paarden en zo weet wat er echt het probleem met een paard is.

Verder lopend met de honden, vertelde ik mijn vader dat ik het met mijn werk met computers dit ook wel kan, maar dat het veel moeilijker is. Ik moet soms in een meditatieve toestand intunen op wat er mis kan zijn met het programma. In plaats van voelen en luisteren naar een ratelende machine moet ik veel tekenen en opschrijven om achter een probleem te komen. Want de server waar deze programma’s draaien, staan ergens in Engeland. Ik, als computerfluisteraar, moet het doen zonder fysieke aanwijzingen.

En zo realiseerde ik mij dat de tijd van de machines in onze samenleving zo goed als voorbij is. Net als de tijd van land- en tuinbouw van voor de industrialisatie. Alles wordt zoveel mogelijk geautomatiseerd en met minder mensen kunnen we veel meer doen. Echter, hierdoor raken we wel de link en het begrip kwijt van hoe dingen tot stand komen en werken. Het is heel moeilijk om een gevoel en een band te krijgen van iets wat je niet zelf fysiek kunt waarnemen. Met het uitsterven van de ambachten missen we de kostbare interactie tussen mens en materie. Een interactie waarbij we onze hart en ziel in ons leggen met een steeds zeldzamer wordende beloning: passie en zingeving. De fluisteraars van vroeger sterven langzaam uit.

Ik reed terug naar huis met een dubbel gevoel. Ik was blij dat ik mijn vader beter begreep en dat ik meer op hem te leek dan dat ik dacht. Maar aan de andere kant realiseerde ik mij ook de prijs die we betalen voor de uitstervende ambachten. Door automatisering verliezen we een onze kostbare band met materie. De uitdaging voor de komende generaties is om zingeving te vinden in een digitale wereld. Een wereld met VR, maar welke nooit niet echt zal zijn.

13th – About how a loophole in the abolishment of American slavery blackfired

The 13th amendment to the American constitution forbids slavery. But it has one exception: criminals are allowed to be taken away their freedom. This documentary shows how the treatment of black people in the American history basically did not change. It merely moved from slavery, KKK lynchings, segregations to 2nd class citizens to mass incarcerations after the civil rights act. Where in 1970 there were 357 thousand people imprisoned, this figure grew to 513K in 1980, 759K in 1985, 1.179K in 1990, 2.000 K in 2000 and finally exploded to 2.306K in 2014. The documentary further shows how through different laws the prison population exploded: first the war on drugs in 1982. Then Bill Clinton introduced laws such as ‘3 strikes you’re out’, mandatory minimums and loss of parole in 1992. Next, this documentary sheds light on how the inmate prison system has become a billion dollar business. CCA, a private prison company, once made a 1.7 billion $ profit. The documentary discussed how the plea bargain system has effectively removed the basic right to go to court. The bail is effectively too high to pay for poor (black) Americans and without pleading bargain and with minimum sentencing a 3 year plea bargain can become 30 years in court. As a result 97% of all court cases never see trial.

‘The criminal system is a beast. It eats blacks and Hispanics for breakfast, lunch and dinner.’

The criminalization extends outside the prisons into daily life by means of so-called SB1070: a law which allows that everyone can be stopped and searched without any reason. Guess which group is mostly affected by this measure? It is heartbreaking to see the footages of how police brutality kill unarmed black men. Their families gave permission to show these painful images because the message needs to go out. But for what?

Although black culture has become mainstream and we have had a black president, effectively the lower class black people are segregated and criminalized today more than ever. Instead of addressing the issues of why black people have higher crime rates and drug abuse (bad social circumstances, low education, broken families?), they are treated as 2nd class people. First they were demonized, today they are criminalized.

USA needs to take a good look into the mirror and clean up its act and make up to its claim that it truly is the land of the free.

In the end this is a sobering and depressing documentary which sickened me. It required me to take a beer in order to drain the disgusting taste of the reality of the American Dream.

About News objectivity

Een bomaanslag in NY,, USA heeft 29 gewonden tot gevolg. Vreselijk natuurlijk. Maar waarom moet dat 5 minuten van het 6 uur journaal kosten? Terwijl er vandaag ongetwijfeld elders op de wereld grotere en ergere aanslagen zijn gepleegd. Ik zou wel eens objectief nieuws willen zien: nieuws gesorteerd op basis van aantallen i.p.v. subjectief nieuws. Subjectief nieuws is nieuws wat relevant lijkt te zijn: veel mensen kunnen zich beter identificeren met een aanslag met 29 gewonden in NY in plaats van 50 doden ergens in Irak. Maar subjectief nieuws gooit de deur open naar media manipulatie. Waarom horen we bijvoorbeeld wel zoveel nieuws over Amerika en weinig over Rusland? “Sommige media zijn niets meer dan propagandadiensten van politieke partijen, geheime diensten en financiële instellingen.”

Excuses van een eenzame domme hond

Een hond heeft wat fout gedaan. Zijn baasje is pissed en de hond biedt op ontroerende manier zijn excuses aan. Dit filmpje raakt me. Enerzijds, vind ik het heel erg lief en schattig. Anderzijds, ben ik jaloers, omdat ik nooit zo mijn excuses aan kan en heb kunnen bieden.  Ik zou willen dat ik dat kon. En eerlijk gezegd snap ik niet hoe deze hond het wel kan. Een hond vertoont namelijk instinctief gedrag: hij heeft misschien schoenen stuk gebeten. Vandaag biedt die hond zijn excuses aan. Maar morgen vreet hij de andere schoen op.  Alleen door middel van training / africhten kan deze hond zijn gedrag veranderen. De excuses van deze hond zijn, hoe ontroerend ook, dus niets waard. Maar waarom biedt de hond dan überhaupt zijn excuses aan? Door de gezagsverhouding: de hond is afhankelijk van alles (eten, uit laten) van zijn baas. Is de baas boos, dan komen de primaire levensbehoeften van de hond in gevaar. Verder leeft de hond als een echte zenmaster in het NU. De hond zich zijn ondaad met de vernielde schoen niet eens meer herinneren. Waarom raakt dit filmpje mij? Na deze analyse is het schattige er wel van af. 🙂 Maar de pijn en jaloezie blijft. Je zou het niet zeggen, maar ik ben namelijk ook een hond. Vrij en vrolijk huppel ik door het leven. Ik laat me dan weer aaien door de een, zit op schoot bij de ander en als je niet oppast lebber ik je gezicht af! Dit zit in mijn vrije aard. Maar heb ik een bazin (lees: vriendin) dan kan dat gedrag niet meer, want anders ben ik stout. En dus probeer ik me te veranderen van een blije uitgelaten hond in een strak afgerichte hond.  Wat goed gaat tot het moment dat ik me onverhoopt laat aaien door een ander vrouwtje. Stoute hond! Ik zou willen dat ik dan naar mijn baasje toe kon kruipen als deze hond dat doet. ‘Toe lief, wees niet boos. Het zal nooit meer gebeuren.’ Maar dat kan ik niet, omdat ik dondergoed weet dat het in mijn aard zit. Volgende maand doe ik weer hetzelfde. Ergens knaagt er een stemmetje in mij: wanneer mijn baasje mij niet accepteert zoals ik ben, houdt ze dan wel van mij? Daarom is deze hond vrijgezel. Omdat hij geen excuses aan kan bieden voor hoe hij is en te dom is om te doen alsof.

About our dying jobs

Heel zorgelijk dit. Ik heb hier al eerder over geschreven. Meer dan nog voor IS, moeten we in het Westen bang zijn voor de automatiseringsrevolutie. Waar IS enkele honderden slachtoffers op zijn geweten heeft / zal hebben, zal door middel van automatisering honderdduizenden mensen thuis komen te zitten. Dit betreft zeker ook de hoger opgeleiden. Banken en verzekeraars hebben duizenden mensen ontslagen in de afgelopen jaren. En dat zal verder doorzetten.

Op mijn werk zie ik het ook gebeuren. Als business analyst automatiseer ik processen waardoor het bedrijf steeds efficiënter wordt. Een voorbeeld: een koppeling tussen een beladingssysteem en een weegbrug scheelt 10 minuten per belading. Documenten hoeven niet meer te worden getypt, maar komen zonder spelfouten automatisch uit de printer rollen. Dit project bespaart 1 FTE. Het bedrijf bespaart geld en is efficiënter, maar uiteindelijk vliegt er ook iemand uit. Nu zijn we bezig om de aansluiting tussen verschillende boekhoudingen met elkaar te verbeteren. Nu zijn controllers een aantal dagen in de week bezig om dit handmatig te doen. Je raadt het al: na dit project bespaart het bedrijf weer 1 of 2 FTE en… Van de controllers die blijven wordt ook ineens wat anders verwacht: zij moeten niet meer data inkloppen en aansluiten. Zij moeten ineens data gaan bestuderen. Proces of procedureverbeteringen voorstellen. Capaciteiten die zij nu waarschijnlijk niet hebben (omdat ze dat nu niet doen). De automatiseringsrevolutie zal het hardste aankomen bij analytische, niet fysieke banen.

Hoe nu verder? In de oproep in de Intermediair wordt gesproken dat we nog 5 tot 10 jaar nodig hebben om de maatschappij anders in te richten. Maar we zijn al te laat, vrees ik. 50/75% van de banen die verdwijnen: dat vang je niet op met wat omscholingscursussen. Kinderen en jeugd andere opleidingen laten kiezen gaat het ook niet meer worden. Nee, wat wij nodig hebben is een grootschalige cultuuromslag. We moeten naar een Star Trek achtige samenleving: waar iedereen zijn steentje bijdraagt en alles krijgt zonder of met een minimale financiële vergoeding. Dan laten we de machines en computers het werk voor ons doen. Dat vraagt wel de we de nagel aan de doodskist van het consumentisme zetten: niet langer zal geld een rol spelen. Niet langer kan ik meer krijgen of bezitten dan mijn buurman wanneer ik harder werk. Consumentisme, de drijver van innovatie zal stil komen te staan.

Lukt het ons niet om te veranderen, dan staat er een doemscenario van 80 geleden te wachten. Massale werkloosheid. Schulden. Grote onrust in de samenleving. Afgunst naar diegenen die nog wel hun hoofd boven water weten te houden. Iemand die met oplossingen komt staat op. En tot slot de noodlottige eindconclusie waar iedereen ineens wel werk heeft: oorlog.

Ik ben benieuwd of we hier veel van gaan horen in de komende verkiezingen.