Note to self love – erken je negativiteit

Gisteravond was ik om iets kleins gefrustreerd. Een vriendin van me zei: ‘frustratie sta je zelf toe, toch?’. ‘Yep’, kon ik alleen maar reageren.

Vanochtend dacht ik daaraan terug. Ik moest ook terug denken aan toen ik 20 was en ik kort anti-depressiva nodig had. Ja, ik was van mijn negatieve gedachten af. En op dat moment was dat belangrijk. Maar tegelijkertijd was ik ook van mijn positieve gedachten af. Ik voelde mij net een zombie. Intuïtief wilde ik dit niet. Niet lang daarna ben ik naar een hobbywinkel gegaan en heb schildersspullen gekocht. Ik ben gaan schilderen en heb mijn negatieve gedachten en gevoelens aan het papier toevertrouwd. Leuk of mooi was het zeker niet! Maar ik gaf wel erkenning en ruimte aan wat er was. Jaren later heb ik terug gekeken naar die schilderijen en gezien dat onder de lelijkheid, grote schoonheid verborgen zat. Vandaag de dag uit ik mij door middel van dans, maar het principe is hetzelfde gebleven: maak contact met wat er is en transformeer het door middel van creativiteit.

Als ik iets ‘verkeerd’ heb gedaan gisteren, was het dit: ik had mijzelf ruimhartig toe moeten staan gefrustreerd te zijn. Want ja, als het moet kan ik mijn frustratie onderdrukken. En als het te lang duurt (zelfmedelijden) moet je ook ingrijpen. Maar je negativiteit de facto onderdrukken is uiteindelijk geen heilzame weg. Want negatieve emoties blokkeren kost je uiteindelijk, linksom of rechtsom, ook je positieve emoties.

Laat dit nu ook de reden zijn van mijn frustratie van gisteren: ik had heel hard gewerkt gisteren en een dansfeestje waar ik mij op verheugd had ging niet door. Een kans om mij te uiten ging verloren en daardoor had ik een baalavond. Maar vanochtend, door mijn frustratie te ervaren  en te erkennen heb ik wel deze note to self love kunnen schrijven.

erken je frustraties.JPG

Our tragedic misconception of threesomes

Lately I have been intrigued by threesomes. Maybe it has to do with my curious nature, the period of the year (spring, Gemini), but most notably by the Interpol song ‘No I in threesome’. On the first outset this song is a superficial and dark love song about a guy who tries to convince his girlfriend to have a threesome. But there is something more to the song. It intuitively fascinated me and after listening to the song 10+ times the image of The Lovers appeared. It changed the perspective of the song 180 degrees: now, still being in a relationship crisis, he suggests letting their separate two egos’ go and unite to realize the ultimate connection: the alchemical marriage.

Literally the song is about a relationship in demise. He thanks her for her support in the past and he describes their deadlock. As a result of the crisis they fight a lot. So what do couples do when they are in a relationship crisis? They take the risk and make a jump forward in the deep. Some couples make a third by getting children. Or more superficially in this song, they include someone else to spice things up sexually. It is a new, exiting, but often disastrous final chapter in relationships.
AM1.png

Seen from a spiritual perspective, however, the current roles in the relationship are finished, but not necessarily the relationship itself. The singer sees this clearly. He sings:

‘You feel the sweet breath of time
It’s whispering, its truth not mine
There’s no I in threesome’

Intuitively he knows that they need to make a jump in the abyss if they want to continue their joint spiritual development (they could stay together but then they would stop developing themselves). He knows that they need to give themselves up in order to truly become one: 1 + 1 = 3. He hints at a profound spiritual truth.
AM2.png
The singer seems to refer at the alchemical marriage of the king and queen as described for example in the Rosary of the Philosophers.  (https://en.wikipedia.org/wiki/Rosary_of_the_Philosophers ). This is a pictorial alchemical process consisting of 20 steps (which are depicted here between the text blocks). In it a king and queen give themselves up in various stages only in order to recombine again on a higher arc. They depict the alchemical hieros gamos. This is the magical 1 + 1 = 3! Usually this is to symbolize an internal path of development, but it can also be extrapolated to relationships as well.

AM3.png

The song is tragic, however. Because, although the singer feels that something must be done in their relationship, but he doesn’t know how. He is no alchemist. The cost of raising the issue and failing the challenge is tremendously high: it will cost them their relationship. The singer of the song seems to know subconsciously that he will fail: if he was optimistic he would have called the song ‘No I in three’. Now it is threesome. It is the tragic ‘No’ of I in three.

AM4.png

This song describes a sad reality of relationships in our society: we don’t know how to realize the fabled alchemical marriages. As a result many relationships are ‘stable’, create 3’s by means of offspring, have superficial sexual encounters instead of spiritual unification. As a result most lovers don’t realize their higher potential in the relationship by losing their I but gaining a three.

Pentecost – the time to receive the Holy Ghost and to become a Christ on earth

At Pentacost we celebrate the indwelling of the Holy Ghost and the receiving of the Fiery Tongues from Christ to the 12 disciples representing humanity. From this moment on every human has personally received the Word of God and as a consequence was no longer dependent of a spiritual intermediates: every one could personally commune with God. But this gift also gave us the personal responsibility to act upon the Word of God by respecting and upholding the 10 commandments.

At the time of Pentecost the connection between the Holy Ghost and ourselves is strong. We get inspiration from our higher self and as a result our ego becomes purified and cleansed. When speaking in tongues we also realize again Gods wises. Pentecost is a wakeup for us call to stop being hypocritical.

This message is represented in the video clip of the song Rabbit in your Headlights by UNKLE. An immigrant is walking on the busy car lane towards the light at the end of the tunnel. He is speaking in tongues and is neglected and run over by passing cars. He seems to shout ‘Saint Christopher’ and ‘Shemesh!’ being Hebrew for sun. Surprisingly, although hit by cars, the immigrant is able to keep getting up. In these cars are Christian suburbian eyes: people assumed to church every Sunday, but failing to empathically respond to the needy and homeless.

The end of the clip is messianistic. It is unclear to me if he is Christ returned or that he received the Holy Ghost. Either way, the statement is clear: the cross is stronger than matter.

And with this he hints to the sacred potential that we have: when at Pentecost we internalize the Holy Ghost, we are able to shed off our hypocriticism like a worn out jacket. Then we are able to realize our sacred potential and become Christ on earth.

What makes Hermetic Flow Dance such a magical dance?

Yesterday, I danced on a song [1] and the practice of this dance gave me profound insights on the deeper meaning of the song. I was deeply touched by it, but when looking back at it today, I also was surprised that technically the dance was not my greatest achievement. The question is: what made this ‘simple dance’ so magical?

As said, technically, there seems to be not much to the dance. The feet and leg pattern are not very exciting. The head movements are also basic. I notice that I make these type of movements a lot and that they become a regular part of my repertoire. And even the main drivers of this dance (left and right arm) are not shocking. And yet, an enormous amount of intensity and energy was raised. In the climaxes of the song a Tipharetic smile breaks through on my face. It is a face of pure joy. And it was so easily attained by a ‘simple’ dance. How it this possible?

It comes back to the basics of Hermetic Flow Dance. The bottom of the body is the main driver to raise the energy and the top body is the part which creates energy. Further, the magical experience is enhanced by the Gurdjieff Movement technique of divided attention where different parts of the body have their own rhythms. This technique is very intense and it raises a lot of energy. The dance breaks down in 3 different parts. The first part is the mechanical part. Here the head, arms and feet move staccato and are used to identify with the sorrowful part of the song. Energy is generated here, but not much energy is created. In this phase it is important to note that the staccato movements of head and arms (and later legs) have their own rhythms. In the second part of the song there is a sort of musical climax. Here the two arms start with the second phase of Hermetic Flow Dance: creating energy. There is divided attention here as well because both arms make their own movements and rhythms, but the lower body keeps on raising energy to the mix. As a result the intensity is higher than in the first phase.

At the final part of the song the energy becomes so intense, that the structure of divided intensity starts to collapse. Instead of this being a failure to hold the structure of the dance, it is in fact the natural and essential result of the process. As the structure imploded, joy and ecstasy were able to arise.

irkodel.png

The mystery of Hermetic Flow Dance is represented in its logo. First, you raise the energy by climbing an energetic stairway as high as possible. And then, when you reached your highest possible peak of energy, the structure and discipline can be let go into Flow.

After the dance I feel that my body has been realigned with my soul. Hermetic Flow Dance allowed me to deeper experience the mysteries of the universe. At the start of the dance, I just had a lovely feeling and an interest in the song. But at the end of the dance, I received profound insights deep into my core. Later when making my notes, I realized that I had touched upon the mystery of the Lovers in the dance (currently we are in Gemini of which the tarot card Lovers is attributed).

All and all Hermetic Flow Dance is a magical dance technique which has the alchemistic quality to solva et coagulate. The first two parts of this dance were about divided attention which is the solva phase. The last part where the structure of the dance imploded is the coagulate phase. This dance enables to experience deep insights and this is why Hermetic Flow Dance is so magical and powerful: it is alchemical dance.

[1] https://irkodel.wordpress.com/2017/05/29/true-love-waits-or-the-marriage-with-your-holy-guardian-angel/

True love waits – or the marriage with your Holy Guardian Angel

Today I came across a version of Radiohead’s ‘True love waits’ which I had never heard before. What I really love about this version of the song is that the original always seemed a bit sad to me (which I like being a bit of a sentimental person 🙂 ). Basically it is about this guy putting all his pride away and begging to his love: Don’t leave! But this version has two additional musical elements to it, which make the sound tremendously comforting and uplifting to me. And which add an almost mystical dimension to the song. 

Musically, it starts with Thom on a classical guitar. This is more or less the original version of the song and it is a bit sad indeed. I tried to capture the desperate and stuck in time energy by dancing mechanically and looking around for my loved one. 

Around the two minute mark, the two additional sounds slowly start to appear. On one side there is a catchy repetitive keyboard riff. And on the other side there is this high dreamy sound. Somewhere it sounds like the distant calling of a magical bird. A Phoenix perhaps? Only after a couple of times listening, I realized that this magical sound is produced by Johnny Greenwood on his guitar. Also, only after a couple of times I realized that this sound is in the song from the very start! Although very distant at first and only to really appear at the musical climaxes of the song. I tried to dance on the sound of the Phoenix by letting my left hand fly freely with its ancient cries for love. With my right hand I tried to catch sound of the repetitive keyboard riff. It felt like a straight circular movement but also with an acceleration at the end. As a result the circles which I tried to make with my right hand were 11/12th instead of full circle resulting in a retrograde movement. 

Yes, this version of True love waits gives a magical addition to the original version. With this version it is not only the desperate desire for a loved one on earth. This version conveys the spiritual longing to reunite with your Holy Guardian Angel (represented by the calling of the Phoenix) as well. However, when hearing the magical call of the Phoenix it becomes apparent that it longs to be with us just as much or maybe even more than us!  This is a duet between Thom and the Phoenix. But how come when both parties are longing so much, that the song is so uplifting? 

This is the magical ingredient of the repetitive piano. There is such a positive vibe to it. The force of the keyboard brings both Thom and the magical flute together and bonds them. The piano riff is like the hierophant from the Thoth tarot card. It unites and blesses the Lovers in a heavenly hieros gamos. 

And when they finally are married with their true love, the waiting is over. Finally, both vow and say to each other at the altar: won’t leave!

 

6a00e553a4dac08834019affcbc131970b-750wi.jpg

De tragische invocatie van Thé Lau’s ‘Open’

Voor mij gaat Thé Lau’s ‘Open’ over de mislukte invocatie van de maangodin om haar sluiers te openen en de zanger te ontvangen. Het lijkt te gaan over een man die zijn Dark night of the soul beleeft. Hij is op een dusdanig dieptepunt gekomen dat alcohol geen uitvlucht meer biedt en zijn vrienden hem niet meer kunnen helpen. Vanuit het diepst van zijn hart richt de hoofdpersoon zich omhoog naar boven. Maar ook al branden de lichten van de hemel, toch wacht zij af of de omstandigheden juist zijn. En helaas: er is teveel verlangen en te weinig tijd. De sluier blijft gesloten en de man blijft achter met een gevoel van onrecht. Hier is een mysterieuze zin: de lafaard krijgt nooit iets. Een waarheid als een koe. Maar deze man was niet laf: hij heeft zich vanuit de grond van zijn hart zich geopend naar de Godin. En toch heeft ze hem afgewezen. Volgens mij zit de ‘afwijzing’ niet in laf of durf, maar in onkunde. Het staat ook zo in de tekst: de hemel kijkt of er iets veranderd. De godin is in stasis tot de tijd rijp is voor haar terugkeer. Hierbij moet de intentie juist zijn. De sluiers van de hemel gaan niet aan de kant zolang men ‘Open’ schreeuwt met zelfmedelijden. De sluiers openen zich alleen wanneer men zijn ego overstijgt en zich opoffert aan de Godin. Bij de versie met Tom Barman bij het afscheidsconcert van Thé Lau in de HMH op 17 juni 2014 zie ik iets bijzonders gebeuren. De zaal schreeuwt zich schor met: ‘Open je voor mij’. Maar eigenlijk zongen ze: ‘Open je voor Thé’. En in mijn fantasie, bij dat concert, op dat moment, zag de Godin dat de tijd rijp was en maakte ze een plekje vrij voor Thé achter haar sluier.

 

open lyrics 19-5-2017 10-58-14.jpg

Dancing the bitter joy

This is my dance interpretation of Paul Simon’s Diamonds at the soles of her feet. A tragi-comic song about a poor boy who loves a rich girl. It is a classic recipe for disaster. But the music is so joyful, comforting and uplifting! It was a great joy to dance on it.

Dancing the fireworks of war and love

Waar mensen wonen (where people live) is a song by Dutch singer The Lau who magisterially combines the fireworks of war with the fireworks of love. In the end the fireworks of love conquer the fireworks of war of course. This song has so much power that I had to dance on it and try to portray these inherent opposite qualities of man. 

Passie vol paal staan

Twee keer in de week sta ik voor paal. Beter gezegd: ik dans voor paal. Vol passie. Als ik de kans krijg, ga ik naar Ecstatic Dance om te dansen. En dan ga ik voor deze paal staan. Terwijl de DJ de muziek start, tune ik in op de magische flow. En ik begin te dansen met de paal. Eigenlijk, met een beetje fantasie, ben ik een paaldanser. Maar wel een fatsoenlijke: ik raak de paal immers niet aan en houd al mijn kleren aan. Maar aan de andere kant deel ik wel alles met deze paal. Tijdens twee uur dansen komen vele verschillende emoties naar boven in een ecstatische passievolle dans. En de paal? Die geeft geen krimp. Onverstoorbaar. En toch houdt zij al mijn tempo’s en ritmes met groot gemak bij. Voor mij verslaat deze paal alle andere dansers en is zij de enige bij wie ik het maximale uit mijn dansavond kan halen. En dat wil ik. Want dansen is voor mij bidden. En daarbij is iedere druppel zweet is een klein gebed.

IMG_1376.JPG

Vanavond realiseerde ik mij waarom ik zo graag voor paal dans. Zo’n twee en een half jaar geleden heb ik een project gedaan genaamd Dance of the Passion. Als een kruising tussen Jesus / Dionysos heb ik een middag om een twee meter hoog eiken kruis gedanst. Al met al was het grof samengevat een zeer bevrijdende ervaring.Toen ervaarde ik voor het eerst: in welke staat ik mij ook bevond, het houten kruis gaf geen krimp.

En dat is voor mij juist de magie van het kruis en de paal: doordat zij geen krimp geeft, stelt het mij in staat om mijn dans energie te beheersen en die energie te gebruiken om het kruis en de paal energetisch te beklimmen. Zij wordt een soort van Merkaba: een Goddelijk voertuig naar hogere sferen. Met hoe meer passie ik dans in des te hogere staten kan ik komen.

DSC_0614.jpg

Dus vanavond realiseerde ik mij dat ik na 2.5 jaar nog steeds, twee keer per week, mijn Dance of the Passion doe. Met iets meer kleren dan destijds, maar regelmatig nog met even veel passie.

Lachend de Godin van Verleiding aangezien

Ik heb lachend de Godin van Verleiding aangezien.
Ik keek haar aan en ze nam mijn hand.
Ik keek haar aan en ze draaide weg
bij mij vandaan. Alsof ze wist dat ik haar
volgen zou. Geen ontkomen aan. De ban
in haar ogen. Geen donderslag of bliksem.
Geen onzekerheid. Stille zekerheid. Ik wist:
in haar ga ik verdwijnen. Nee, ik wilde geen
lappen voor mijn ogen of was in mijn oren.
Ik wilde ten onder gaan. In haar. Lachend
lachte ik. Terwijl ik haar vast hield met mijn eigen handen
wist ik: ik ben verloren. Ik ben niets
zonder haar. De Godin keek mij verbaasd aan.
Niet begrijpend. Waarom ik lachte. Alles kwijt
en bevrijd
in een.
Na een moment kwam ik aan het eind van mijn vermogen en
het oneindige eindigde. Met mijn handpalmen gesloten voor mijn borst
boog ik naar de Godin van de Verleiding
Niet begrijpend keek ze me aan
en ik lachte.

lusta