Passie vol paal staan

Twee keer in de week sta ik voor paal. Beter gezegd: ik dans voor paal. Vol passie. Als ik de kans krijg, ga ik naar Ecstatic Dance om te dansen. En dan ga ik voor deze paal staan. Terwijl de DJ de muziek start, tune ik in op de magische flow. En ik begin te dansen met de paal. Eigenlijk, met een beetje fantasie, ben ik een paaldanser. Maar wel een fatsoenlijke: ik raak de paal immers niet aan en houd al mijn kleren aan. Maar aan de andere kant deel ik wel alles met deze paal. Tijdens twee uur dansen komen vele verschillende emoties naar boven in een ecstatische passievolle dans. En de paal? Die geeft geen krimp. Onverstoorbaar. En toch houdt zij al mijn tempo’s en ritmes met groot gemak bij. Voor mij verslaat deze paal alle andere dansers en is zij de enige bij wie ik het maximale uit mijn dansavond kan halen. En dat wil ik. Want dansen is voor mij bidden. En daarbij is iedere druppel zweet is een klein gebed.

IMG_1376.JPG

Vanavond realiseerde ik mij waarom ik zo graag voor paal dans. Zo’n twee en een half jaar geleden heb ik een project gedaan genaamd Dance of the Passion. Als een kruising tussen Jesus / Dionysos heb ik een middag om een twee meter hoog eiken kruis gedanst. Al met al was het grof samengevat een zeer bevrijdende ervaring.Toen ervaarde ik voor het eerst: in welke staat ik mij ook bevond, het houten kruis gaf geen krimp.

En dat is voor mij juist de magie van het kruis en de paal: doordat zij geen krimp geeft, stelt het mij in staat om mijn dans energie te beheersen en die energie te gebruiken om het kruis en de paal energetisch te beklimmen. Zij wordt een soort van Merkaba: een Goddelijk voertuig naar hogere sferen. Met hoe meer passie ik dans in des te hogere staten kan ik komen.

DSC_0614.jpg

Dus vanavond realiseerde ik mij dat ik na 2.5 jaar nog steeds, twee keer per week, mijn Dance of the Passion doe. Met iets meer kleren dan destijds, maar regelmatig nog met even veel passie.

Lachend de Godin van Verleiding aangezien

Ik heb lachend de Godin van Verleiding aangezien.
Ik keek haar aan en ze nam mijn hand.
Ik keek haar aan en ze draaide weg
bij mij vandaan. Alsof ze wist dat ik haar
volgen zou. Geen ontkomen aan. De ban
in haar ogen. Geen donderslag of bliksem.
Geen onzekerheid. Stille zekerheid. Ik wist:
in haar ga ik verdwijnen. Nee, ik wilde geen
lappen voor mijn ogen of was in mijn oren.
Ik wilde ten onder gaan. In haar. Lachend
lachte ik. Terwijl ik haar vast hield met mijn eigen handen
wist ik: ik ben verloren. Ik ben niets
zonder haar. De Godin keek mij verbaasd aan.
Niet begrijpend. Waarom ik lachte. Alles kwijt
en bevrijd
in een.
Na een moment kwam ik aan het eind van mijn vermogen en
het oneindige eindigde. Met mijn handpalmen gesloten voor mijn borst
boog ik naar de Godin van de Verleiding
Niet begrijpend keek ze me aan
en ik lachte.

lusta

How Hermetic Flow Dance helps you discover the mechanics of flow

Quite some people find it difficult to be in tune with the flow of the dance. Even more people are not aware of the subtleties of flow: there are multiple melodies on which you can tune into at the same time! Often people dance only on the one clear heavy beat. But this is just a fraction of what flow is. So why limit yourself to a single beat, when you can dance on multiple tunes at the same time?

Flow can be seen as a collection of different sized gears, each with their own rhythm working together. It is like the old mechanical watch: the energy from the spring is transmitted through a series of different gears and wheels to the moving of the hands of the clock. Your body is a great example of organic flow: there are many different processes working together, but each at its own tempo. Your breathing has a different tempo than your heartbeat, although there is a connection. Your body is in a continuous act of balancing all processes to your flow, albeit either running or sitting.

In Hermetic Flow Dance, the gears are the different elements of your body: arms, legs, head, but also torso and hips. Your body parts can move in different speeds, rhythms and shapes: round or square. The paradox is that when you put all ‘wheels’ into motion in the dance, the dance becomes almost effortless. Many wheels work together in order to put the flow into motion. But when you only turn one ‘wheel’, this costs a lot of energy. You might even get the impression that dance is heavy like an exercise. This is not the case! You just need to know and apply the right techniques. This is what Hermetic Flow Dance does. The first thing that you need to understand is how to connect with the energy of flow. Secondly, you need to be able to contain that flow in your system. And then you can start and experiment with the different gears of flow of your body and how they interact. As it is not easy to see the benefits at first: there is effort, patience and persistence needed. But have faith! A new layer of sensitivity and awareness lies at your feet to be discovered. Hermetic Flow Dance is helping you discover how to tune into these mechanics of flow.

vitruvian man wheels 2.jpg

A call for the lost art of confrontation as an effective process design tool

In my job as a business analyst, whenever a system change in our software was needed, I would spar with my college. We would each take one position of what we thought what was the best solution. Often we would take opposite positions, although sometimes we did not even believe them. The goal was to argue the best way as we could in order to eventually build a better system. This could become passionate at times. We could say: ‘you are out of your mind to think that your solution can work!’ This approach worked very effectively. By scrubbing away superficial politeness we were able to go to the heart of the matter. After such a confrontation we would have a full understanding of the process and we would bury the hatched. It never became personal, because we were working together towards a higher goal. One would have a thesis, the other an antithesis and together we would come to a synthesis.

This way of working had a lot of benefits. For example, you were allowed to reload as often as you could! With this I mean, you could have an incorrect assumption or idea, but you could then just pose a new objection as often as you could. Another great thing was that you could be passionate. Because the business always came first, you say everything what came from your guts, heart and mind and still nobody became offended. It didn’t matter who was right or wrong, the best result for the business mattered.

In order to be able to work like this, it helped that in my job as a business analyst the subject at hand was objective. You could have long discussions, but in the end there were objectively better solutions. It also worked well because the discussions were process related instead of outcome related. We didn’t care if the car was green, red or yellow: as long as the engine of the car was solid. And from a personal angle it was good that we were equal and not overly sensitive.

This is where I think that political correctness does not work. Without opposition, there is no deeper understanding or progress. There is a thesis and an antithesis, but no synthesis, There is just a stalemate. I would like to see these confrontational and passionate debates return in our social discourse. I do not care what you think. As long as we can discuss with each other we can come to solutions. I can think that you are wrong, but I will not dismiss you as sexist, extremist, not emphatic, ect. When we believe that we are all working towards one higher goal then we can work things out together irrespective of our differences. Then we can still be passionate and make mistakes, but we would eventually be able to come to a deeper understanding together.

Unfortunately, those days seem to be gone at my job. By college has become my boss. And although we were able to keep this way of working for some times (and still do from time to time), he had to pull ranks on me a couple of times. Because there was no equality anymore the delicate balance of thesis, antithesis and synthesis was gone. My boss pulling ranks meant making decisions before the natural process came to an end. Another thing was that he would discuss certain process changes with other people instead of with me. This disrupted the trust and respect of the relationship. Finally, his role as a manager meant that we needed to be professional. I was no longer able to say everything to my boss. I have received some remarks on my personal record for being too passionate and rude. As a result our workplace has become more professional and less passionate. And, I dare to say, the quality of our software solutions has decreased because of this.

The illusion of aid – A modern day Parable of the Good Samaritan

You know what really grinds my gears? That stuff is only real when you are able to articulate it rationally and without emotion.

Do you have any idea how difficult this is for us guys? And to remain masculine as well?

Talking about impossible standards for men. At least women can go to the gym and be in shape after a couple of months. Plastic surgery. We men need to reprogram thousands of years of evolution. Start articulating clearly and rationally what lies deeply buried within our souls. Without any noteworthy help whatsoever. It has cost me many years to figure this stuff out for myself without coaching or the like.

‘Ah, you had all these problems, all this time, why didn’t you say so? We could have helped you.’

People don’t have a clue how cruel this statement is. It is like telling a cripple man: ‘why didn’t you just walked over to us? We have a lovely well here. And all kind of facilities. We could have given you crutches’.  Thanks, but no thanks. I don’t need any crutches any more. I have painstakingly learned to walk by myself.

Sometimes I get so frustrated from not being able to express myself normally, that I express myself in a negative and hurtful way. I have learned to translate this as passion to myself. But at the company I work for, they call it not professional. ‘You cannot say these things like that’. Although the issues I address are real, after an outburst from my side, the issues themselves have become void. And I get a notification on my file.  A file which I have never seen in my life. Over the years, I bet it has a couple of ‘incidents’ like these in it. Cries for help, I would call them. These incidents in my file are used in order to block a promotion or reduce my bonus. Instead, I hoped that they would be used as an indicator to have a conversation with me. ‘What is wrong? Why did you act like that? Are there any things we can do?’ Now I get: ‘You should not behave in that way’. Why doesn’t it occur to the people who are responsible for my professional wellbeing that I am in pain and I am not able to solve these issues myself?

I am crawling towards the water well and I cry out from thirst. ‘Don’t cry out like that, Sebastiaan! This is not professional.’ I am suffering and because I am not able to express myself professionally and constructively. Yet there is no one to help me.

Why do I need managers and HR if they don’t help me at all? What is their role in this game? It reminds me of the parable of the Good Samaritan. My manager and HR’s role is to make sure that I am helped whenever I fall down. But they just seem to walk by. ‘Please fill in this form. Please state exactly what your problem is.’ As if I could exactly describe my painful process of losing my passion at my work. Anyway, after a long process, I slowly learned to be my own Good Samaritan. But, when I get up and look around I am sad to see that the place is filled with people with the similar issues.

grinds my gears rational issues.jpg

About our dying jobs

Heel zorgelijk dit. Ik heb hier al eerder over geschreven. Meer dan nog voor IS, moeten we in het Westen bang zijn voor de automatiseringsrevolutie. Waar IS enkele honderden slachtoffers op zijn geweten heeft / zal hebben, zal door middel van automatisering honderdduizenden mensen thuis komen te zitten. Dit betreft zeker ook de hoger opgeleiden. Banken en verzekeraars hebben duizenden mensen ontslagen in de afgelopen jaren. En dat zal verder doorzetten.

Op mijn werk zie ik het ook gebeuren. Als business analyst automatiseer ik processen waardoor het bedrijf steeds efficiënter wordt. Een voorbeeld: een koppeling tussen een beladingssysteem en een weegbrug scheelt 10 minuten per belading. Documenten hoeven niet meer te worden getypt, maar komen zonder spelfouten automatisch uit de printer rollen. Dit project bespaart 1 FTE. Het bedrijf bespaart geld en is efficiënter, maar uiteindelijk vliegt er ook iemand uit. Nu zijn we bezig om de aansluiting tussen verschillende boekhoudingen met elkaar te verbeteren. Nu zijn controllers een aantal dagen in de week bezig om dit handmatig te doen. Je raadt het al: na dit project bespaart het bedrijf weer 1 of 2 FTE en… Van de controllers die blijven wordt ook ineens wat anders verwacht: zij moeten niet meer data inkloppen en aansluiten. Zij moeten ineens data gaan bestuderen. Proces of procedureverbeteringen voorstellen. Capaciteiten die zij nu waarschijnlijk niet hebben (omdat ze dat nu niet doen). De automatiseringsrevolutie zal het hardste aankomen bij analytische, niet fysieke banen.

Hoe nu verder? In de oproep in de Intermediair wordt gesproken dat we nog 5 tot 10 jaar nodig hebben om de maatschappij anders in te richten. Maar we zijn al te laat, vrees ik. 50/75% van de banen die verdwijnen: dat vang je niet op met wat omscholingscursussen. Kinderen en jeugd andere opleidingen laten kiezen gaat het ook niet meer worden. Nee, wat wij nodig hebben is een grootschalige cultuuromslag. We moeten naar een Star Trek achtige samenleving: waar iedereen zijn steentje bijdraagt en alles krijgt zonder of met een minimale financiële vergoeding. Dan laten we de machines en computers het werk voor ons doen. Dat vraagt wel de we de nagel aan de doodskist van het consumentisme zetten: niet langer zal geld een rol spelen. Niet langer kan ik meer krijgen of bezitten dan mijn buurman wanneer ik harder werk. Consumentisme, de drijver van innovatie zal stil komen te staan.

Lukt het ons niet om te veranderen, dan staat er een doemscenario van 80 geleden te wachten. Massale werkloosheid. Schulden. Grote onrust in de samenleving. Afgunst naar diegenen die nog wel hun hoofd boven water weten te houden. Iemand die met oplossingen komt staat op. En tot slot de noodlottige eindconclusie waar iedereen ineens wel werk heeft: oorlog.

Ik ben benieuwd of we hier veel van gaan horen in de komende verkiezingen.

RIP Helena

IM Helena
Onlangs is Helena overleden. Zij heeft intens samengewerkt met ritual artist Sebastian Holzuber.
Voor mij was Helena een Christen in hart en nieren, maar totaal niet dogmatisch. Sterker nog: samen met Sebastian vocht ze liefdevol tegen alle dogma’s. Door middel van vreemde en humoristische rituelen brak ze door starre muren van zo hoort het naar de open vrije ruimten van zo kan het ook.
Ik heb Helena enkele malen mogen ontmoeten, maar de meest indrukwekkende ontmoeting was tijdens een ritueel wat ik samen met Sebastian heb gedaan met Allerzielen op 1 November 2014.
Dit ritueel was genaamd Dance of the Passion en daarin heb ik op verschillende muziek op verschillende manieren om een kruis gedanst. Dit ritueel had uiteraard een grote verwijzing naar Jesus, maar met een wijnbladerenkrans om mijn hoofd was er ook een verwijzing naar Dionysus. Aan het eind van het ritueel, bij het nummer ‘Mache dich mein Herze rein’ van de Matthauspassion, kwam Helena erbij.
‘At the last song, at the end of the ritual, Helena walked into the room. Helena has been a nun in a convent for 34 years. Now, at the age of 91, she has been working with ritual artist Sebastian Holzuber for 17 years. When she hold me at the cross the hole experience transcended. It was as if I was Jesus and she Maria mourning over me. At that moment I understood the sorrow, suffering and redemption on the cross. This moment showed me the intense Passion of the Christ. I had a realisation that when being in complete fulfilment of your life, looking up to the Heavens, seeing all the sorrow and still knowing that you are loved. I felt an enormous redemption. For me this was as close as a Beatific Vision as I would have dared to hope.
After the ritual I embraced Helena with Sebastian and I deeply felt ‘We are all redeemed’. Helena said: ‘you turned the cross from an instrument of torture into an instrument of salvation’. This was a profound and healing experience. I felt truly blessed.’
Dank je wel Helena dat je jouw licht met ons zo genereus hebt willen delen. Zo zacht en vriendelijk als een lam en tegelijk zo onverschokken en krachtig als een leeuw.
Rust zacht Helena.

Dance has positive effects on pain threshold (a proxy for endorphin activation) and in-group bonding. Met andere woorden: pijn is fijn. Ach, ik noem het gewoon passie!

New University of Oxford study finds that dancing benefits health and wellness

dancing atronaut.JPG

Vurige Tongen en Vurige Voeten

Pinksteren viert het moment dat de heilige geest in ons afdaalt en dat we leren om de taal van de ziel te uiten. In tegenstelling tot wat in de Bijbel staat, denk ik niet dat de apostelen begonnen te spreken in verschillende talen. De taal van de ziel is die van de zang en iedereen verstaat de taal van de zang. Maar 80% van de menselijke communicatie non-verbale communicatie. Het ontvangen van de heilige geest is in mijn ogen niet slechts beperkt tot de spraak alleen. De non-verbale communicatie van de ziel is de dans. Daarom wens ik iedereen een prachtig Pinksteren met Vurige Tongen en Vurige Voeten toe. Laat de Heilige Geest in je zingen en dansen!

 

Intention of work

Where does meaning in work come from? It reminds me of the story of three people cutting stones. A man comes by and asks what they are doing. One man answers that he is earning his daily bread. The other that he is performing his trade. The last man answers that he is building a cathedral.

[this story is from the craftsmen from the orders which built the cathedral at Chartres. They were the crafsmen, the masons with special privileges (free). for this reason maybe they were called freemasons? I got it from the book ‘mysteries of chartres cathedral’ by Charpentier. 🙂 ]