Our tragedic misconception of threesomes

Lately I have been intrigued by threesomes. Maybe it has to do with my curious nature, the period of the year (spring, Gemini), but most notably by the Interpol song ‘No I in threesome’. On the first outset this song is a superficial and dark love song about a guy who tries to convince his girlfriend to have a threesome. But there is something more to the song. It intuitively fascinated me and after listening to the song 10+ times the image of The Lovers appeared. It changed the perspective of the song 180 degrees: now, still being in a relationship crisis, he suggests letting their separate two egos’ go and unite to realize the ultimate connection: the alchemical marriage.

Literally the song is about a relationship in demise. He thanks her for her support in the past and he describes their deadlock. As a result of the crisis they fight a lot. So what do couples do when they are in a relationship crisis? They take the risk and make a jump forward in the deep. Some couples make a third by getting children. Or more superficially in this song, they include someone else to spice things up sexually. It is a new, exiting, but often disastrous final chapter in relationships.
AM1.png

Seen from a spiritual perspective, however, the current roles in the relationship are finished, but not necessarily the relationship itself. The singer sees this clearly. He sings:

‘You feel the sweet breath of time
It’s whispering, its truth not mine
There’s no I in threesome’

Intuitively he knows that they need to make a jump in the abyss if they want to continue their joint spiritual development (they could stay together but then they would stop developing themselves). He knows that they need to give themselves up in order to truly become one: 1 + 1 = 3. He hints at a profound spiritual truth.
AM2.png
The singer seems to refer at the alchemical marriage of the king and queen as described for example in the Rosary of the Philosophers.  (https://en.wikipedia.org/wiki/Rosary_of_the_Philosophers ). This is a pictorial alchemical process consisting of 20 steps (which are depicted here between the text blocks). In it a king and queen give themselves up in various stages only in order to recombine again on a higher arc. They depict the alchemical hieros gamos. This is the magical 1 + 1 = 3! Usually this is to symbolize an internal path of development, but it can also be extrapolated to relationships as well.

AM3.png

The song is tragic, however. Because, although the singer feels that something must be done in their relationship, but he doesn’t know how. He is no alchemist. The cost of raising the issue and failing the challenge is tremendously high: it will cost them their relationship. The singer of the song seems to know subconsciously that he will fail: if he was optimistic he would have called the song ‘No I in three’. Now it is threesome. It is the tragic ‘No’ of I in three.

AM4.png

This song describes a sad reality of relationships in our society: we don’t know how to realize the fabled alchemical marriages. As a result many relationships are ‘stable’, create 3’s by means of offspring, have superficial sexual encounters instead of spiritual unification. As a result most lovers don’t realize their higher potential in the relationship by losing their I but gaining a three.

Lachend de Godin van Verleiding aangezien

Ik heb lachend de Godin van Verleiding aangezien.
Ik keek haar aan en ze nam mijn hand.
Ik keek haar aan en ze draaide weg
bij mij vandaan. Alsof ze wist dat ik haar
volgen zou. Geen ontkomen aan. De ban
in haar ogen. Geen donderslag of bliksem.
Geen onzekerheid. Stille zekerheid. Ik wist:
in haar ga ik verdwijnen. Nee, ik wilde geen
lappen voor mijn ogen of was in mijn oren.
Ik wilde ten onder gaan. In haar. Lachend
lachte ik. Terwijl ik haar vast hield met mijn eigen handen
wist ik: ik ben verloren. Ik ben niets
zonder haar. De Godin keek mij verbaasd aan.
Niet begrijpend. Waarom ik lachte. Alles kwijt
en bevrijd
in een.
Na een moment kwam ik aan het eind van mijn vermogen en
het oneindige eindigde. Met mijn handpalmen gesloten voor mijn borst
boog ik naar de Godin van de Verleiding
Niet begrijpend keek ze me aan
en ik lachte.

lusta

De voorbeeldfunctie van het Internet

Fappening-2.0-emma-watson-1-640x360Voorbeeldfunctie. Wat een oubollig word is dat. En dat ik dat woord in mijn mond ga nemen. Voor wie het nog niet heeft gemerkt: we worden overstroomd door een nieuwe tsunami van blote bekende (meestal) dames. Die zijn en masse gehackt en hun stoute foto’s en filmpjes zijn op internet verschenen. De Fappening 2.0 heet dit. Iets met Happening en fappen. En dan 2.0. Nu schreeuwen de dames in kwestie logischerwijs moord en brand. Hun meest intieme momenten liggen open en bloot op de digitale snelweg. Gestolen! Alleen ongeciviliseerde beesten gaan op zoek naar dit soort lidvermaak leedvermaak. Dat zou ik zeker en vast nooit bekijken! Nu zijn vrouwen in de 21e eeuw zijn vrijgevochten en mogen zelf kiezen wat ze met hun seksualiteit doen. Een facial hier, en een tikkeltje anaal daar. Na 50 tinten grijs kijken we nergens meer van op. Nou ja, er was onlangs iets opzienbarends met een wat oudere dame en een gouden douche. Maar na Fappening 1.0 en 2.0 begin ik me wel wat af te vragen. Waarom nemen zoveel bekende en knappe vrouwen pussypics? Is dit, naast dickpics, een integraal onderdeel van onze maatschappij aan het worden? Gefaciliteerd door het onweerstaanbare gemak van de technologische vooruitgang? Is dit Normaal 2.0? Is dit het voorbeeld wat we uit willen stralen naar onze kinderen? Zou je vandaag de dag nog beroemd kunnen worden zonder je lichaam te verkopen aan deze of gene producer? Is deze seksualiteit daadwerkelijk het product van vrijgevochten vrouwen of is het een ruilmiddel geworden. ‘Shake your moneymaker!’ hoor ik James Brown vanuit de hemel schreeuwen. De sprookjeswereld van Hollywood begint langzaam maar zeker steeds verder af te kavelen. Hollywood, door al haar films nog steeds  ons culturele voorland, versmelt steeds meer met haar andere sprookjeswereld: haar immense porno-industrie. Klasse, verhevenheid en eruditie zijn vergeten begrippen daar in Hollywood. Actrices van een niveau zoals Audrey Hepburn, Grace Kelly en Ingrid Bergman zien we nooit meer terug. Voorbeeldfunctie. En natuurlijk gebeurden in de jaren 50 vast ook gekke dingen. Maar dat zagen we toen niet. Nu zien we de gekste dingen in een handomdraai op het Internet terug. Wat moeten onze kinderen wel niet denken? Dat dit normaal is? Ik besef me ineens dat ik een ouwe lul geworden ben.

Sacred prostitution

No mud, no lotus. It is my belief that our challenge is to reconcile all opposites in harmony. All is one. This can only be done by embracing and understanding opposites. Sacred prostitution is one of them. But again: this is not a thing for woman alone. There is so much to be done: men also need to step up and do their share. To be continued…

The Dakini Witch Hunt: Is She a Priestess or a Prostitute?

 

Why I love sluts!

Toen ik een jaar of 16/17 was heb ik eens tijdens de lunchpauze een vurig betoog gehouden in de aula van mijn middelbare school. De strekking was: er zouden meer sletten moeten zijn. De vier of vijf andere mannelijke scholieren keken mij wat schaapachtig aan. Maar ook al stond ik toen stijf (!) van de hormonen, toch denk ik er zo’n 20 jaar later hetzelfde over. Let me explain.
Voor mij is een slet een geuzennaam. Dit is iemand die zich vrij verbindt met anderen. Iemand die zijn of haar liefde met anderen deelt. Niet om zichzelf of anderen te helen of om er beter van te worden (in welke vorm dan ook). Maar juist om niet. Gratis. Dan komt de echte Slet naar boven. Dan gaat het ook niet om seks, maar om aanraking, genegenheid en intimiteit.
Dit soort liefde zou gratis moeten zijn. Maar de paradox is dat in plaats daarvan mannen en vrouwen zichzelf in de vingers snijden door genegenheid te monopoliseren (relaties) en vrije liefde te veroordelen. Ze onthouden anderen dat wat zij voor zichzelf willen houden. Maar liefde is overvloedig en kent geen schaarste.
Met vrije liefde is niets mis wanneer je daar anderen daar niet mee kwetst, duidelijk bent, je het niet doet om er zelf beter van te worden (om niet) of om jezelf en/of de ander te healen.
Genegenheid is iets wat zo mooi en kostbaar is dat het eigenlijk gratis zou moeten zijn. En in onze pornografische voor-wat-hoort-wat maatschappij hebben mensen hier nu juist behoefte aan.
Voordat we die verandering kunnen bewerkstellingen, zullen we eerst het stima op de sletten op moeten heffen en de slet in haar ere herstellen.
Dus daarom roep ik luid: Lang leve de slet!

Controling your passions

And then it struck me: anger management is like ejaculation control. You can get exited as much as you like, as long as you do not go over the 70% threshhold. After this, no conscious control is possible and you will lose a lot of energy. But under the 70% treshhold, it is no problem at all. It is OK to be passionate and there is no need for repression. And best of all: you can go on as long as you like! 😉

Pervert Park or how society deals with sex effenders

Zeer indrukwekkende documentaire op de VPRO gezien: Pervert Park. Een park in Florida waar zedendelinquenten opgevangen en gerehabiliteerd worden. Over het stigma van sex offenders hoe zij buiten de samenleving worden gezet als zijnde monsters. Maar ook hoe zij zo geworden zijn. 9 van de 10 keer zijn ze zelf ook seksueel misbruikt. Over hoe straffen niet werkt, maar alleen een dieper begrip van hun eigen gedrag de vicieuze cirkel kan doorbreken. Een voormalig sex offender zei: ‘we zitten hier met 120 mensen. Natuurlijk denken mensen dat we monsters zijn en hun dochters aan gaan randen. Maar wij zijn 120 ambassadeurs die kunnen laten zien dat we mensen zijn en geen monsters meer.’ Something to think about zo vlak na de misstanden in Keulen.