Maar een man mag niet huilen.

Of hoe mannen in de 21e eeuw met hun verdriet omgaan.

Mijn vriendin huilt een stuk meer dan ik. Ze is immers een vrouw, toch? Wanneer haar emoties te hoog oplopen uit zich dat in tranen. Op zich vind ik dat een prachtige kwaliteit: haar hart staat open. Ze is nog kwetsbaar en niet verhardt (zoals ik misschien).
Ikzelf huil niet zo snel. Zelfs als er reden ik om te huilen, huil ik niet. Mijn tranen zijn als kostbare parels.
Ik vind het wel lastig. Ik zie meteen wanneer mijn vriendin verdrietig is. Maar omdat ik niet huil, mist zij wel eens wanneer eens verdrietig ben. En soms heb ik het gevoel dat ik daardoor niet begrepen wordt. Mijn vriendin zegt logischerwijs: ‘dan moet je duidelijker communiceren wanneer je verdriet hebt.’ ‘Meer gebruik maken van je emotionele interligentie, zeker?’ denk ik dan smalend. Maar ze heeft wel gelijk: hoe moet zij nu ruiken wanneer ik verdriet heb?
Het ding is: ik ben niet bang om mijn verdriet te tonen. Ik kan best huilen wanneer dat nodig is en daar schaam ik mij niet voor. Het is alleen dat ik als man mijn verdriet op een andere manier uit. En op welke manier dat dan is, weet ik helaas nog niet…
Wat ik wel ervaren heb in mijn onderzoek naar mannen en kwetsbaarheid, is dat mannen veel kwetsbaarder zijn dan dat ze toe willen geven. Misschien ook wel naar zichzelf toe.
Maar een man mag toch niet huilen? Misschien huilen mannen wel van binnen. Work in progress.

Fear death and be strong

‘you do not fear death. you think it makes you strong, but it makes you weak. how can you fight longer than possible without the most powerful thing on earth: the fear of death. make the climb as the child did. without the rope. then fear will find you again.’

a man needs to acknowlegde his pain and contain it. only then he can use his pain to climb out of the pit. the pit of self pity.

Integrating the sacred and the profane

As above, so below. As sacred, so profane.
Sacrifice means to make sacred. This does not mean that you no longer can do certain things, but it means that the intention in which you do certain things changes. The challenge is to integrate the profane inside you with the sacred inside you. For example, you still can eat a burger at McDonalds. But if you pray before eating the burger, it becomes a lot more meaningful experience. As a result of making the profane sacred your behavior might change. So instead of eating a burger at McDonalds you might decide to start eating bio burgers. But in the process of sacrificing it is important to include all aspects of you as they are: your senses, feelings and thoughts. Only by seeing and accepting who you truly are, you can start the process of making yourself sacred. Next, you would investigate what aspects are integral parts of yourself and you will start by honoring them. Sexuality, for example, is then no longer a something profane (a sin or something dirty). Instead your sexuality becomes something sacred by making love or even praying (tantra). Only when your above is aligned with your below, then sacredness within yourself is achieved.

De herrijzenis van de masochrist

De herrijzenis van de masochrist.
Ecstatic Dance met Pasen stond voor mij in het teken van wedergeboorte. Door middel van ecstatische dans, heb ik het ego laten sterven om vervolgens te ontdekken dat de ziel dan op staat. Dat lijkt masochisme, maar het is masochristisch. Dat is de Passie. Jezelf doelbewust aan het kruis nagelen en jezelf opofferen voor iets groters. Dus gooi alles eruit wat je in je hebt en ontdek dan dan je een oneindige bron van liefde blijkt te zijn. Offer jezelf op als druppel en ontdek dat je de zee bent. Het offer is fysiek zijn, maar Jezus is ook niet voor niets fysiek gestorven. Maar wees niet bang: je sterft, maar je zult nog mooier herrijzen.

InterLadder (Interstellar spoiler alert)

Gisteren voor de 3e keer de film Interstellar gezien. Deze film blijft raken omdat deze film overtuigend en (misschien wel) wetenschappelijk aantoont wat de kracht van liefde is. Liefde heeft namelijk een dusdanige kracht en eeuwigheidswaarde dat ze verbindt door tijd, ruimte en zwaartekracht heen. Je zou bijna zeggen: liefde is een dimensie op zich. In de film culmineert de liefde tussen vader en dochter zich tot haar kinderkamertje en een horloge. Hun liefde komt tot ultieme uitdrukking wanneer de vader vanuit de 5e dimensie probeert te communiceren met zijn dochter op aarde (3e dimensie). Symbolisch gezien, strekt hij zijn hand uit om haar op te tillen naar een hoger plan. Maar de plek waar hij zich bevindt is ook weer gebouwd (door engelen? mensen?), dus hij wordt op zijn beurt ook weer opgetild. Dat deed mij denken aan dat prachtige beeld van Jacobs ladder. Maar niet als engelen die zielen van aarde naar de hemel en vice versa brengen. Maar als mensen / engelen in verschillende fasen van ontwikkeling, die zich buigen en anderen optrekken naar een hoger niveau. Zoals we dat hier op aarde ook doen. Wanneer we onze liefde tot uitdrukking brengen door anderen op te tillen.

Dancing through the divine conflict

The tarot card The World is also sometimes referred to as called the universal dancer. The major arcana of the tarot can be seen as a process of spiritual development which culminates at the tarot card The Universe. All qualities and opposites are reconciled in one harmonious yet ever changing dance. It is quite telling that the end result of a spiritual process is a Dance. This fluent mixture of opposites Jung calls ‘divine conflict’: “All opposites are of God, therefore man must bend to his burden; and in doing so he finds that God in his ‘oppositeness’ has taken possession of him, incarnated himself in him. Het becomes a vessel of divine conflict.” The presence of the dancer is made manifest, not through death of ego, but through a humanization of the archetypical self.

Onze eet- en zuiporgies rondom kerst verklaard?

Is het niet vreemd dat we zoveel eten en drinken tijdens kerst? Wat heeft dat met het kerstverhaal van Jesus te maken? Want het kerstverhaal van de geboorte van Jesus is toch vooral een verhaal van soberheid? De geboorte van de koning valt niet plaats in een groot kasteel, maar juist in de stal van een herberg ergens achteraf. Misschien ligt een antwoord bij die andere God die op 25 december ter wereld is gekomen: Dionysos ook wel Bacchus genoemd ( http://www.truthbeknown.com/dionysus.html ). Dit was de god van de wijn en stond bekend om orgies van drank, eten, dans en andere dingen. De geboortes van Jesus en Dionysus vallen niet per ongeluk in deze periode. Tijdens de winterzonnewende wordt de kortste dag gevierd als de geboorte van het licht: de dagen worden weer langer. In de oude Romijnse kalender viel de Winterzonnewende op 25 december. Zo bezien is het vieren van de geboorte van het Licht niet eens zo gek om te vieren met een groots eet- en zuipfestijn. Zouden we deze mythe in ons collectief onderbewustzijn nog herinneren en consumeren we daarom zoveel? Of zijn we gewoon hedonistisch aan het genieten ter compensatie van alle familieverplichtingen?

Zachte meesters maken slappe leerlingen

Wat is mentorschap? Mentorschap is een efficiënte manier om iemand door middel van de ervaring van een ander door leerervaringen heen te loodsen.
Mentorschap zag je vroeger veel in de meester-gezel relatie en ook in de spiritualiteit (die van het oosten en het westen). Mentorschap is veelal eenrichtingsverkeer: de meester geeft opdrachten en zegt wat er gedaan moet worden en de leerling volgt. Stribbelt de leerling teveel tegen, zal hij een andere leerplek moeten zoeken. Er is vertrouwen nodig in de meester, want de leerling moet dingen doen (of laten) waarvan hij de reden vaak niet kan overzien. Wanneer een meester kundig is, kan hij goed beoordelen waar je tegenaan loopt en relevante tips geven om te leren.
Nu hebben veel mensen in deze tijd een allergie voor autoriteit. De meester in de basisschool wordt aangesproken met de voornaam, op het middelbaar onderwijs hebben we zelfstudie en militaire dienst is afgeschaft.
Het gevolg is dat mensen bepaalde processen niet aangaan omdat ze er zelf de mentale wilskracht niet voor hebben.
Wat ik om mij heen zie, is dat hoe groter de mogelijke leerervaring, hoe groter de neiging is van de leerling om daarvoor weg te lopen. Mensen met een grote zelfdiscipline kunnen zelf deze stap zetten. Maar mensen aan het begin van hun proces (leerling / gezel), hebben juist een extra push nodig van een mentor / meester.
Voor een optimale leerervaring is er een balans nodig tussen compassie (oog en zachtheid hebben waar de ander zit in zijn process), maar ook strengheid (dit is wat er moet gebeuren). Alleen dan kunnen belangrijke stappen in de ontwikkeling worden gezet.
Die balans tussen strengheid en compassie brengt mij bij de tarot kaart van Kracht. In deze kaart bedwingt een maagd in het wit (intuitie) een woeste leeuw (instinct). De leeuw heeft veel kracht maar is nog omstuimig. De maagd bedwingt de leeuw door de kracht te sturen en te matigen. Dit is niet altijd even lief of aardig voor het ego, maar wel goed voor de ziel. Een mooie samenvatting een meester-gezel relatie!