Lachend de Godin van Verleiding aangezien

Ik heb lachend de Godin van Verleiding aangezien.
Ik keek haar aan en ze nam mijn hand.
Ik keek haar aan en ze draaide weg
bij mij vandaan. Alsof ze wist dat ik haar
volgen zou. Geen ontkomen aan. De ban
in haar ogen. Geen donderslag of bliksem.
Geen onzekerheid. Stille zekerheid. Ik wist:
in haar ga ik verdwijnen. Nee, ik wilde geen
lappen voor mijn ogen of was in mijn oren.
Ik wilde ten onder gaan. In haar. Lachend
lachte ik. Terwijl ik haar vast hield met mijn eigen handen
wist ik: ik ben verloren. Ik ben niets
zonder haar. De Godin keek mij verbaasd aan.
Niet begrijpend. Waarom ik lachte. Alles kwijt
en bevrijd
in een.
Na een moment kwam ik aan het eind van mijn vermogen en
het oneindige eindigde. Met mijn handpalmen gesloten voor mijn borst
boog ik naar de Godin van de Verleiding
Niet begrijpend keek ze me aan
en ik lachte.

lusta

Johnny Cash’s black madonna

Daar was ook nog die andere grote artiest die een soort van afscheidshymne heeft opgenomen: Johnny Cash’s Hurt. In tegenstelling tot Bowie’s ‘A pity she’s a whore’, wordt Cash nergens van beroofd: hij offert zichzelf op. Aan het einde van de clip, wanneer de toetsaanslagen op de piano klinken als mokerslagen, wisselen clips van Cash en Jezus elkaar af. De vrouw in dit lied is geen wrede hoer, maar de liefdevolle, smartelijke en toegewijde blik van Johnny’s vrouw June Carter Cash (op 2.38 en 3.04). Waar Bowie de hoer van Babalon ziet, ziet de christelijke Cash de liefdevolle armen van Maria. Beiden hebben gelijk, want het zijn beide aspecten van de Zwarte Madonna.

David Bowie’s black Madonna

On Bowie’s last album there is a very intriguing song called ‘It’s a pity she is a whore’. The lyrics mention Bowie being punched, robbed, and castrated (‘she kept my cock’) as part of some sort of patrol / war. And after all this he concludes: it’s a pity she was a whore. Would all this abuse be OK, if she wasn’t a whore?! Now, this last album is acclaimed as Bowie’s magnum opus with symbolic references to his own death process. Would Bowie put on this album a song about some unlucky encounter with a prostitute? I don’t think so. No, I think that this song refers to the whore of Babalon as described by Crowley (whose works Bowie knew well). The whore of Babalon stands for Mother Nature / Shekhinah as the dark mother whom gave us life and who taketh our live. At the end of Bowie’s life she comes and takes away everything which Bowie has. It is a violent patrol of which we all will get our turn. What makes this whore so seductive? In the same way as mother earth she seduces life to come into existence in spring, she seduces us to come back home in the winter of our lifetime. In this seductive process, death is like a violent orgasm after which comes the stillness of the otherworld. She’s a whore, because in this most intimate connection, she seduces all of us and is available for all. All of this is part of an existing mythology about Babalon. What is new and intriguing is why it is a pity that she is a whore. I think that this is the last part of Bowie’s ego which will also be taken away. Seduced and beaten, all Bowie craved for was at least to be the only one for this violent mistress. But alas, even this was not given for him. And us.

Babalon in Crowley’s tarot card Lust.

Moederdag Sorrow

Moederdag Sorrow
Alleraardigste clip van een ogenschijnlijk oppervlakkig liefdesverdriet nummer. Deze clip beeldt in een enkele ruimte met zwart wit geblokte tegels een groot mysterie uit. Allereerst de vrouw, met blond haar op een troon die met een staf mannen als pionnen over een schaakbord wegzet. De mannen dragen zwarte pakken met een spinrag motief: ze zijn als vliegen gevangen. Alleen Bowie is een uitzondering: hij draagt een vlekkeloos wit pak. Hem lukt het om vrij te bewegen naar deze mysterieuze blonde femme fatale. Maar hij probeert haar niet te veroveren: hij doet slechts zijn beklag. Sorrow, verdriet, dat is wat zij brengt. En dat terwijl ze zo schoon en verleidelijk is! Nu zal Bowie zelf ook wel eens een hart hier en daar gebroken hebben, dus misschien wil hij wat anders zeggen? In de kabalah is Binah de Grote Moeder die vorm aan leven geeft, maar tegelijkertijd als uiterste consequentie deze ook weer terug neemt (sorrow – verdriet). Als een spin in een web weeft ze materie en leven. Zij zit op de troon en zij geeft dus sorrow. De aarde (Malkuth) mag op haar troon zitten. Zij is niet de grote kracht van Binah, maar zij leeft wel volgens haar wetten. In de Kabalah wordt zij weergegeven als een prachtige vrouw op een troon. Zoals bijvoorbeeld deze mooie vrouw in deze clip. Wat Bowie hier prachtig doet is dat hij ogenschijnlijk eenvoudig verschillende niveaus van Sorrow met elkaar verbindt: van een liefdesverhaal van een femme fatale, via de rol van sorrow op aarde (Persephone) naar het levensgevende principe van de Grote Moeder in de kosmos. Hiermee geeft hij een glimp op de rol en zin van sorrow. Een mooi thema wat rond deze tijd van Moederdag.

De enige die ook nog wat kan bewegen is de saxofoon speler met zijn gouden hoedje. Als Orpheus met zijn lier kan hij wel zijn heupen bewegen, maar zelfs hij blijft op zijn vak.