Visiting Arthur’s last battle

Yesterday I visited the assumed battle site at Camlann Slaughter’s Bridge. Here, according to legend, Arthur intended to make peace with his nephew / son Mordred. But a snake in the grass startled a knight. As the knights sword cut off the snake’s head, it also marked the start of the war. In the end Arthur killed Mordred, but Mordred also mortally wounded Arthur. Walking around the battle site I found two crow’s feathers on the path. At the site there lies an inscribed memorial stone of the battle under two or three sycamore trees. Here I paid tribute to a legendary tragic battle.

Stonehenge crop circle

Today we visited Stonehenge and a crop field circle across the road of stonehenge. The crop circle was only discovered two days ago. When we visited the circle, we were lucky that we had the crop circle to ourselves. Walking around in the circle, I found a buzzard’s feather in the barley. We were relaxing inside the circle with a beautiful view on Stonehenge. It was a magical and relaxing experience at the same time.

About mending broken trust

When trust is broken it needs to be restored by something which is called atonement. Atonement is the act of expressing that someone is truly sorry and that they will make amends. However, in our society it seems to be a long lost quality. Currently, it seems that the people who misuse our trust generally just go away. To another challenge, project, or lover or what not. But this behavior is superficial and not sustainable. On one side, people who abuse trust do not learn from their mistakes and do not accept their burdens. You can only grow when you take ownership of your karma. On the other side, the people who have been betrayed are hurt and are reluctant to trust and connect again. Therefore I call to reinstate the value atonement in our society by saying: Please forgive me. I did not realize what I did, but I do now. It will not happen again.

Ecstatic gratefulness

Ecstatic Dance stond voor mij vanavond in het teken van Dankbaarheid. Dankbaarheid naar mijn lichaam toe om exact te zijn. Dankbaar om haar eigen wijsheid en dat het zo fijn is dat ik steeds meer op haar durf te vertrouwen en naar haar ga luisteren. De afgelopen dagen zit ik namelijk wat te kwakkelen met mijn gezondheid en vanavond twijfelde ik of ik wel of niet zou gaan dansen. Want wat is wijsheid? Rust houden? Of juist wel dansen en actief zijn? Ik koos voor het laatste. Aan het begin van de avond ging het allemaal wat stroef en moeizaam en bijna verviel ik in mijn oude fout: klagen tegen mijn lichaam. Frustratie wanneer ik een beat mis en wanneer ik maar niet in mijn flow kom. Maar gelukkig wist ik het om te draaien. Juist doordat het nu zo moeizaam ging, kom ik veel meer waardering opbrengen voor die keren dat ik wel als een speer kon dansen en wel die beat kom pakken. Er schoot een nummer door mij heen (een beetje dramatisch misschien): ‘I wish you could live like a dying man.’ Ja, juist wanneer je dingen niet meer kan, dan ga je dingen weer waarderen. En zo kon ik lief en zacht zijn voor mijn lijf. En toen gebeurde er iets heel bijzonders: het ging ineens. Mijn lijf vond de flow en pakte de beat. Het tweede deel van Ecstatic Dance heb ik gedanst als een jonge God. En niet omdat ik forceerde of mijn lijf op blies, maar juist vanuit ontspanning. Vanavond stond Ecstatic Dance voor mij in het teken van overvloedige Dankbaarheid. Amen.

Maar een man mag niet huilen.

Of hoe mannen in de 21e eeuw met hun verdriet omgaan.

Mijn vriendin huilt een stuk meer dan ik. Ze is immers een vrouw, toch? Wanneer haar emoties te hoog oplopen uit zich dat in tranen. Op zich vind ik dat een prachtige kwaliteit: haar hart staat open. Ze is nog kwetsbaar en niet verhardt (zoals ik misschien).
Ikzelf huil niet zo snel. Zelfs als er reden ik om te huilen, huil ik niet. Mijn tranen zijn als kostbare parels.
Ik vind het wel lastig. Ik zie meteen wanneer mijn vriendin verdrietig is. Maar omdat ik niet huil, mist zij wel eens wanneer eens verdrietig ben. En soms heb ik het gevoel dat ik daardoor niet begrepen wordt. Mijn vriendin zegt logischerwijs: ‘dan moet je duidelijker communiceren wanneer je verdriet hebt.’ ‘Meer gebruik maken van je emotionele interligentie, zeker?’ denk ik dan smalend. Maar ze heeft wel gelijk: hoe moet zij nu ruiken wanneer ik verdriet heb?
Het ding is: ik ben niet bang om mijn verdriet te tonen. Ik kan best huilen wanneer dat nodig is en daar schaam ik mij niet voor. Het is alleen dat ik als man mijn verdriet op een andere manier uit. En op welke manier dat dan is, weet ik helaas nog niet…
Wat ik wel ervaren heb in mijn onderzoek naar mannen en kwetsbaarheid, is dat mannen veel kwetsbaarder zijn dan dat ze toe willen geven. Misschien ook wel naar zichzelf toe.
Maar een man mag toch niet huilen? Misschien huilen mannen wel van binnen. Work in progress.

Fear death and be strong

‘you do not fear death. you think it makes you strong, but it makes you weak. how can you fight longer than possible without the most powerful thing on earth: the fear of death. make the climb as the child did. without the rope. then fear will find you again.’

a man needs to acknowlegde his pain and contain it. only then he can use his pain to climb out of the pit. the pit of self pity.