Ecstatic dancing tower exchange

Waarom ik zo hard dans?

Ik put mijn ego uit: mijn lijf, mijn emoties, mijn gedachten.

Zoals de Toren uit de Tarot.

Springend afbrekend, steen voor steen.

Daarna bouw ik de toren weer op en herstel ik de toren van Babel in ere.

De Watcher kijkt uit over het land.

Amen

Towers.JPG

Passie vol paal staan

Twee keer in de week sta ik voor paal. Beter gezegd: ik dans voor paal. Vol passie. Als ik de kans krijg, ga ik naar Ecstatic Dance om te dansen. En dan ga ik voor deze paal staan. Terwijl de DJ de muziek start, tune ik in op de magische flow. En ik begin te dansen met de paal. Eigenlijk, met een beetje fantasie, ben ik een paaldanser. Maar wel een fatsoenlijke: ik raak de paal immers niet aan en houd al mijn kleren aan. Maar aan de andere kant deel ik wel alles met deze paal. Tijdens twee uur dansen komen vele verschillende emoties naar boven in een ecstatische passievolle dans. En de paal? Die geeft geen krimp. Onverstoorbaar. En toch houdt zij al mijn tempo’s en ritmes met groot gemak bij. Voor mij verslaat deze paal alle andere dansers en is zij de enige bij wie ik het maximale uit mijn dansavond kan halen. En dat wil ik. Want dansen is voor mij bidden. En daarbij is iedere druppel zweet is een klein gebed.

IMG_1376.JPG

Vanavond realiseerde ik mij waarom ik zo graag voor paal dans. Zo’n twee en een half jaar geleden heb ik een project gedaan genaamd Dance of the Passion. Als een kruising tussen Jesus / Dionysos heb ik een middag om een twee meter hoog eiken kruis gedanst. Al met al was het grof samengevat een zeer bevrijdende ervaring.Toen ervaarde ik voor het eerst: in welke staat ik mij ook bevond, het houten kruis gaf geen krimp.

En dat is voor mij juist de magie van het kruis en de paal: doordat zij geen krimp geeft, stelt het mij in staat om mijn dans energie te beheersen en die energie te gebruiken om het kruis en de paal energetisch te beklimmen. Zij wordt een soort van Merkaba: een Goddelijk voertuig naar hogere sferen. Met hoe meer passie ik dans in des te hogere staten kan ik komen.

DSC_0614.jpg

Dus vanavond realiseerde ik mij dat ik na 2.5 jaar nog steeds, twee keer per week, mijn Dance of the Passion doe. Met iets meer kleren dan destijds, maar regelmatig nog met even veel passie.

My dance journey – exploring structure and freedom

I started with dancing when I was having a fixed office job as a business analyst. Although I have always liked to dance, I only started with dance lessons in November 2009: salsa. Dancing salsa taught me to have a posture, to lead, timing and how to have lots of fun! Three years later, I reached my limits in salsa. The movements became more and more difficult and for me I lost the freedom in the dance. I realized that there was something very interesting when you dance off the beat, but this led to difficulties on the salsa dance floor.

In the end of 2012 my journey took a different turn: I stumbled upon a barefoot free dance party. Here I found the freedom what I was looking for! All movements were allowed. I learned how to dance by myself. The dance became a personal journey within myself: whatever I was dealing with at that moment, I would dance with it. This was a complete different way of handling my stress and emotions than that I was used to. Later, I found Ecstatic Dance in Amsterdam and up to this day I still go to Ecstatic Dance about twice a week. Ecstatic Dance further reinforced the personal journey by introducing the rule that you are not allowed to speak during the dance.

In September 2014, I started with Gurdjieff Movements. These Movements are sacred temple dances which the mystic Gurdjieff collected during his journeys throughout Eastern Europe and Asia. This dance is highly structured and repetitive and it aims to integrate the different parts of our being: body, heart, and mind. It is a dance in group formation, but you dance alone. Here, I learned what Hermetic dance is: dancing while containing energy. I learned that there is great freedom in discipline. The Movements are magical as they thought me that this type of dance is prayer and invocation. But, after two intensive years, the disciplined Movements, made me feel caged again and I was yearning for freedom. 

Returning to Ecstatic Dance, I found that although I did perform the Gurdjieff Movements, I still was applying their principles. I contained my energy, body parts were able to move at different rhythms and shapes at the same time. But with Ecstatic Dance I was able to spontaneously move as I would see fit. 

In November 2014 I came across Sufi whirling in Amsterdam. Sufi whirling is also a contained dance as the Movements, but there is only one movement: circling. Luckily, the Sufi whirling group in Amsterdam is not dogmatic, so I could whirl and still be free. The centrifuge movement of whirling brings to rise a feeling of ecstasy and devotion. Dance as a way to connect with God. 

Looking back at this dance journey, I see that for me the Dance is within the polarity of structure and freedom, form and force. You need the form and structure in order to hold your energy, and at a certain moment you need to let go and feel the ecstasy. The dance as a way to transmute lower energies such as stress and sadness into higher energies such as joy and pleasure. 

FullSizeRender (11).jpg

Measuring Ecstaticness of Dance

Since 3.5 months I am going to ecstatic dance with a heart rate belt on.
Ecstatic dance is a powerful energetic and spiritual dance. And my heart rate and calorie burn are my only means of knowing how deep or intense a dance has been.
So, after 3.5 months I had a look at the stats. Usually, I dance a bit under two hours (1.57) at a time. My average heart rate is 124 and my average burning of kcalc’s is 1361.
I have measured my progress of my condition by dividing my heart rate to my burned calories. The more calories I burn with a lower heart rate, the better my condition is. Thus the higher the HRC index, the better is my performance. My average HRC index is 10.91.

Ecstatic Grace

Vandaag bij Ecstatic Dance had ik verwacht met mijn verdriet te dansen. Ik had al even niet meer gedanst ivm vakantie. Ik voelde mij zwaar en ik had wat los te laten. Ecstatic Dance werkt hier heel goed voor bij mij. Ik was vastbesloten om tijdens de dans mijn verdriet vast te houden en ermee te dansen. Het bij de kladden grijpen, zo gezegd. Maar er ontstond flow, ontspanning en blijdschap. En ik raakte de connectie met het verdriet kwijt. Ik raakte wat in paniek en er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd. ‘Nee! Houd dat verdriet vast! Worstel ermee! Ontlaadt het! Blijf niet oppervlakkig!’. Maar het verdriet was verdwenen als sneeuw voor de zon. Kennelijk was mijn ziel niet zo verdrietig als ik dacht. Ik liet het los en danste de blijdschap. Aan het eind van de dans keek ik om mij heen. Ik voelde de grote glimlach op mijn gezicht en ik ontmoette andere lachende gezichten. Dat ik weer zo’n onbezonnen vreugde mocht ontvangen! Wat een Gratie. Bij dat besef welden de tranen in mijn ogen. Niet van verdriet, maar van blijdschap en ontroering. Amen.

Ecstatic dance sacrifice

Vanavond weer gedanst bij Ecstatic dance. Meer en meer realiseer ik mij, dat voor mij geldt: mijn ego moet sterven op de dansvloer. Mijn ego is een vrijwillige offering aan de Dans. Opdat mijn ziel kan verschijnen. Deze offering moet ik zelf maken. Dat kan niemand anders voor mij doen. De muziek niet, de andere dansers niet, de sfeer niet. Nee, alleen ikzelf. Soms gaat dat makkelijker dan andere keren en vanavond was een van de minder gemakkelijke avonden. Toch ging ik door. Sleuren, trekken, en geduldig wachten op dat moment dat mijn ego zich vermoeid gewonnen geeft. En dan ineens, plots, valt alle moeite weg. Ik voel me een met mijn omgeving. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Flow. Ecstase. En ik bid.