Over de persoonlijke versus en universele Law of Attraction.

Op Facebook zie ik het regelmatig voorbij komen. Vrienden die dingen vragen aan het Universum. Durf te vragen. Die nieuwe baan, een nieuwe partner, of die droom vakantie. Dit is de zogenaamde Law of Attraction: je wenst iets en met je hele hebben en het Universum zal zich vervolgens inspannen dat jouw wens ook daadwerkelijk vervuld wordt.

Echter, dit principe werkt niet op de lange duur. Ja, je kunt dingen wensen en krijgen op de korte termijn. Maar op de lange termijn valt alles onder de grote Law of Attracion: namelijk die van het Universum zelf. Onder die Law vallen we allemaal, want dit is de orde van dingen. Dus wanneer jij iets vraagt, waar jij nog niet aan toe bent, dan zul je het krijgen, maar zul je ook de negatieve gevolgen ervan moeten dragen. En wanneer jij wat vraagt en krijgt, draag je ook de verantwoordelijkheid voor het feit dat een ander het misschien veel harder nodig had, maar het niet kreeg. Dit is een vorm van spiritueel consumentisme. Sinds wanneer is het normaal om voor jezelf te bidden?

Ikzelf stem mij liever af op de hemelse sferen en de energieën van de kosmos. Zo word ik steeds helderder, op en meer ontvankelijk. Dit is echter geen makkelijk proces: mijn ego moet regelmatig een veer laten! Maar als gevolg daarvan, kan soms, door hemelse gratie, mij iets toegeworpen worden. En op zulke momenten ben ik dankbaar, wetende dat ik mij op het juiste pad bevindt.

Voor mij is spiritualiteit is niet meer hebben of meer weten, maar juist meer sacred maken. En vaak gaat sacred maken samen met dingen los te laten of weg te geven.

Our lost and suffering men

Dit filmpje raakt me. Mannen in onze maatschappij zijn lost. Gevangen tussen hardcore consumentisme aan de ene kant en het goed ontwikkelde gevoelsleven van de vrouw aan de andere kant. Mannen weten niet meer wat het is om man te zijn omdat het ze niet meer wordt geleerd door hun vader. Hun vader heeft het ook niet meer geleerd. Door de mechanisatie en automatisatie is een eeuwenlange traditie van manneninitiatie verloren gegaan. Het antwoord op de vraag: hoe kun je krachtig zijn in je kwetsbaarheid en andersom. Het boek Iron John heeft voor mij in dit opzicht veel betekend. Mannen zijn lost vandaag de dag en velen moeten zichzelf initieren. Misschien dat mannengroepen hier een bijdrage aan kunnen leveren.

RIP Helena

IM Helena
Onlangs is Helena overleden. Zij heeft intens samengewerkt met ritual artist Sebastian Holzuber.
Voor mij was Helena een Christen in hart en nieren, maar totaal niet dogmatisch. Sterker nog: samen met Sebastian vocht ze liefdevol tegen alle dogma’s. Door middel van vreemde en humoristische rituelen brak ze door starre muren van zo hoort het naar de open vrije ruimten van zo kan het ook.
Ik heb Helena enkele malen mogen ontmoeten, maar de meest indrukwekkende ontmoeting was tijdens een ritueel wat ik samen met Sebastian heb gedaan met Allerzielen op 1 November 2014.
Dit ritueel was genaamd Dance of the Passion en daarin heb ik op verschillende muziek op verschillende manieren om een kruis gedanst. Dit ritueel had uiteraard een grote verwijzing naar Jesus, maar met een wijnbladerenkrans om mijn hoofd was er ook een verwijzing naar Dionysus. Aan het eind van het ritueel, bij het nummer ‘Mache dich mein Herze rein’ van de Matthauspassion, kwam Helena erbij.
‘At the last song, at the end of the ritual, Helena walked into the room. Helena has been a nun in a convent for 34 years. Now, at the age of 91, she has been working with ritual artist Sebastian Holzuber for 17 years. When she hold me at the cross the hole experience transcended. It was as if I was Jesus and she Maria mourning over me. At that moment I understood the sorrow, suffering and redemption on the cross. This moment showed me the intense Passion of the Christ. I had a realisation that when being in complete fulfilment of your life, looking up to the Heavens, seeing all the sorrow and still knowing that you are loved. I felt an enormous redemption. For me this was as close as a Beatific Vision as I would have dared to hope.
After the ritual I embraced Helena with Sebastian and I deeply felt ‘We are all redeemed’. Helena said: ‘you turned the cross from an instrument of torture into an instrument of salvation’. This was a profound and healing experience. I felt truly blessed.’
Dank je wel Helena dat je jouw licht met ons zo genereus hebt willen delen. Zo zacht en vriendelijk als een lam en tegelijk zo onverschokken en krachtig als een leeuw.
Rust zacht Helena.

InterLadder (Interstellar spoiler alert)

Gisteren voor de 3e keer de film Interstellar gezien. Deze film blijft raken omdat deze film overtuigend en (misschien wel) wetenschappelijk aantoont wat de kracht van liefde is. Liefde heeft namelijk een dusdanige kracht en eeuwigheidswaarde dat ze verbindt door tijd, ruimte en zwaartekracht heen. Je zou bijna zeggen: liefde is een dimensie op zich. In de film culmineert de liefde tussen vader en dochter zich tot haar kinderkamertje en een horloge. Hun liefde komt tot ultieme uitdrukking wanneer de vader vanuit de 5e dimensie probeert te communiceren met zijn dochter op aarde (3e dimensie). Symbolisch gezien, strekt hij zijn hand uit om haar op te tillen naar een hoger plan. Maar de plek waar hij zich bevindt is ook weer gebouwd (door engelen? mensen?), dus hij wordt op zijn beurt ook weer opgetild. Dat deed mij denken aan dat prachtige beeld van Jacobs ladder. Maar niet als engelen die zielen van aarde naar de hemel en vice versa brengen. Maar als mensen / engelen in verschillende fasen van ontwikkeling, die zich buigen en anderen optrekken naar een hoger niveau. Zoals we dat hier op aarde ook doen. Wanneer we onze liefde tot uitdrukking brengen door anderen op te tillen.

Dancing through the divine conflict

The tarot card The World is also sometimes referred to as called the universal dancer. The major arcana of the tarot can be seen as a process of spiritual development which culminates at the tarot card The Universe. All qualities and opposites are reconciled in one harmonious yet ever changing dance. It is quite telling that the end result of a spiritual process is a Dance. This fluent mixture of opposites Jung calls ‘divine conflict’: “All opposites are of God, therefore man must bend to his burden; and in doing so he finds that God in his ‘oppositeness’ has taken possession of him, incarnated himself in him. Het becomes a vessel of divine conflict.” The presence of the dancer is made manifest, not through death of ego, but through a humanization of the archetypical self.

Onze eet- en zuiporgies rondom kerst verklaard?

Is het niet vreemd dat we zoveel eten en drinken tijdens kerst? Wat heeft dat met het kerstverhaal van Jesus te maken? Want het kerstverhaal van de geboorte van Jesus is toch vooral een verhaal van soberheid? De geboorte van de koning valt niet plaats in een groot kasteel, maar juist in de stal van een herberg ergens achteraf. Misschien ligt een antwoord bij die andere God die op 25 december ter wereld is gekomen: Dionysos ook wel Bacchus genoemd ( http://www.truthbeknown.com/dionysus.html ). Dit was de god van de wijn en stond bekend om orgies van drank, eten, dans en andere dingen. De geboortes van Jesus en Dionysus vallen niet per ongeluk in deze periode. Tijdens de winterzonnewende wordt de kortste dag gevierd als de geboorte van het licht: de dagen worden weer langer. In de oude Romijnse kalender viel de Winterzonnewende op 25 december. Zo bezien is het vieren van de geboorte van het Licht niet eens zo gek om te vieren met een groots eet- en zuipfestijn. Zouden we deze mythe in ons collectief onderbewustzijn nog herinneren en consumeren we daarom zoveel? Of zijn we gewoon hedonistisch aan het genieten ter compensatie van alle familieverplichtingen?

Heavenly desire

Yesterday I went Sufi whirling with a group of people and it has been a while since I went. Before we started and were drinking tea, someone called me a lost whirler. To be honest I didn’t know what I had lost or missed. But, when ready to start dancing and the first song started, I remembered. I connected with such an old and intense longing and tenderness. It struck me that for the last months I have not experienced such a deep tenderness. Now I realised what the Sufi’s mean with being drunk with love for God. This tender longing makes me whirl and dance. Nothing to win, prove or lose. No expectations. Just desire.

Sire! I dance for thee!
In heavenly desire.

About the importance of clear communication

I learned a lot about clear communication from salsa dancing. If i would not lead (show what i wanted – clear communication) the woman would just do as she pleased. Only with a strong frame and clear indications of my movements (at the right moment!) the woman would do what I wanted. And even then sometimes not. I realized that mistakes can be a great source of humor and inspiration of becoming conscious of what you are doing. Salsa is clear communication because you feel with direct body contact what the other person wants. Verbal communication is much less clear. What is more is that people often do not speak their mind. And still expect the other to understand them. With salsa, when i don’t indicate a move, nothing happens. It is clear that i am to blame when the lady does not do anything. In some spiritual wisdom traditions it is the goal not to respond at all. ‘If you cannot understand the meaning of life from all what is around you, you are not yet enlightened and hence you are a shitty salsa dancer.’ Also there is the tendency to be too polite to the other when communicating. ‘Excuse me, but you stepped on my foot.’ When this continues to happen, you must become more clear in your communication. As an end result I often repeat behavior of others, just to get my point across. And there are quite some crooked toes out there, I can tell you! When someone fails to understand you, you need to speak up and drop the everyday politeness. But this does not mean that you should disrespect the other. Communication is like a salsa dance. Often a dance starts rusty, but with proper communication there a good chances that it turns into a joyful experience instead of a lot of frustration.

The road to Hell is paved with incompetent people having good intentions.

‘The road to Hell is paved with good intentions’
Het maakt niet uit wat je doet, zolang je intentie maar goed is, zeg ik de laatste tijd vaak tegen mezelf. Maar hoezo is de weg naar de hel dan gevuld met goede intenties? Dat is om de naïeve christelijke notie dat het niet uitmaakt wat je doet, zolang je het maar goed bedoeld. En dat is natuurlijk niet juist. Iemand kan bijvoorbeeld met de beste bedoelingen van de wereld benzine tanken in een dieselauto. Met goede intenties kan de weg naar de hel alleen voorkomen worden wanneer je weet wat je doet en hoe iets werkt. Totdat je weet wat je doet kun je maar beter even niets doen.
De uitdrukking moet dus zijn: ‘The road to Hell is paved with incompetent people having good intentions.’