Dancing the bitter joy

This is my dance interpretation of Paul Simon’s Diamonds at the soles of her feet. A tragi-comic song about a poor boy who loves a rich girl. It is a classic recipe for disaster. But the music is so joyful, comforting and uplifting! It was a great joy to dance on it.

Passie vol paal staan

Twee keer in de week sta ik voor paal. Beter gezegd: ik dans voor paal. Vol passie. Als ik de kans krijg, ga ik naar Ecstatic Dance om te dansen. En dan ga ik voor deze paal staan. Terwijl de DJ de muziek start, tune ik in op de magische flow. En ik begin te dansen met de paal. Eigenlijk, met een beetje fantasie, ben ik een paaldanser. Maar wel een fatsoenlijke: ik raak de paal immers niet aan en houd al mijn kleren aan. Maar aan de andere kant deel ik wel alles met deze paal. Tijdens twee uur dansen komen vele verschillende emoties naar boven in een ecstatische passievolle dans. En de paal? Die geeft geen krimp. Onverstoorbaar. En toch houdt zij al mijn tempo’s en ritmes met groot gemak bij. Voor mij verslaat deze paal alle andere dansers en is zij de enige bij wie ik het maximale uit mijn dansavond kan halen. En dat wil ik. Want dansen is voor mij bidden. En daarbij is iedere druppel zweet is een klein gebed.


Vanavond realiseerde ik mij waarom ik zo graag voor paal dans. Zo’n twee en een half jaar geleden heb ik een project gedaan genaamd Dance of the Passion. Als een kruising tussen Jesus / Dionysos heb ik een middag om een twee meter hoog eiken kruis gedanst. Al met al was het grof samengevat een zeer bevrijdende ervaring.Toen ervaarde ik voor het eerst: in welke staat ik mij ook bevond, het houten kruis gaf geen krimp.

En dat is voor mij juist de magie van het kruis en de paal: doordat zij geen krimp geeft, stelt het mij in staat om mijn dans energie te beheersen en die energie te gebruiken om het kruis en de paal energetisch te beklimmen. Zij wordt een soort van Merkaba: een Goddelijk voertuig naar hogere sferen. Met hoe meer passie ik dans in des te hogere staten kan ik komen.


Dus vanavond realiseerde ik mij dat ik na 2.5 jaar nog steeds, twee keer per week, mijn Dance of the Passion doe. Met iets meer kleren dan destijds, maar regelmatig nog met even veel passie.

A call for the lost art of confrontation as an effective process design tool

In my job as a business analyst, whenever a system change in our software was needed, I would spar with my college. We would each take one position of what we thought what was the best solution. Often we would take opposite positions, although sometimes we did not even believe them. The goal was to argue the best way as we could in order to eventually build a better system. This could become passionate at times. We could say: ‘you are out of your mind to think that your solution can work!’ This approach worked very effectively. By scrubbing away superficial politeness we were able to go to the heart of the matter. After such a confrontation we would have a full understanding of the process and we would bury the hatched. It never became personal, because we were working together towards a higher goal. One would have a thesis, the other an antithesis and together we would come to a synthesis.

This way of working had a lot of benefits. For example, you were allowed to reload as often as you could! With this I mean, you could have an incorrect assumption or idea, but you could then just pose a new objection as often as you could. Another great thing was that you could be passionate. Because the business always came first, you say everything what came from your guts, heart and mind and still nobody became offended. It didn’t matter who was right or wrong, the best result for the business mattered.

In order to be able to work like this, it helped that in my job as a business analyst the subject at hand was objective. You could have long discussions, but in the end there were objectively better solutions. It also worked well because the discussions were process related instead of outcome related. We didn’t care if the car was green, red or yellow: as long as the engine of the car was solid. And from a personal angle it was good that we were equal and not overly sensitive.

This is where I think that political correctness does not work. Without opposition, there is no deeper understanding or progress. There is a thesis and an antithesis, but no synthesis, There is just a stalemate. I would like to see these confrontational and passionate debates return in our social discourse. I do not care what you think. As long as we can discuss with each other we can come to solutions. I can think that you are wrong, but I will not dismiss you as sexist, extremist, not emphatic, ect. When we believe that we are all working towards one higher goal then we can work things out together irrespective of our differences. Then we can still be passionate and make mistakes, but we would eventually be able to come to a deeper understanding together.

Unfortunately, those days seem to be gone at my job. By college has become my boss. And although we were able to keep this way of working for some times (and still do from time to time), he had to pull ranks on me a couple of times. Because there was no equality anymore the delicate balance of thesis, antithesis and synthesis was gone. My boss pulling ranks meant making decisions before the natural process came to an end. Another thing was that he would discuss certain process changes with other people instead of with me. This disrupted the trust and respect of the relationship. Finally, his role as a manager meant that we needed to be professional. I was no longer able to say everything to my boss. I have received some remarks on my personal record for being too passionate and rude. As a result our workplace has become more professional and less passionate. And, I dare to say, the quality of our software solutions has decreased because of this.

The illusion of aid – A modern day Parable of the Good Samaritan

You know what really grinds my gears? That stuff is only real when you are able to articulate it rationally and without emotion.

Do you have any idea how difficult this is for us guys? And to remain masculine as well?

Talking about impossible standards for men. At least women can go to the gym and be in shape after a couple of months. Plastic surgery. We men need to reprogram thousands of years of evolution. Start articulating clearly and rationally what lies deeply buried within our souls. Without any noteworthy help whatsoever. It has cost me many years to figure this stuff out for myself without coaching or the like.

‘Ah, you had all these problems, all this time, why didn’t you say so? We could have helped you.’

People don’t have a clue how cruel this statement is. It is like telling a cripple man: ‘why didn’t you just walked over to us? We have a lovely well here. And all kind of facilities. We could have given you crutches’.  Thanks, but no thanks. I don’t need any crutches any more. I have painstakingly learned to walk by myself.

Sometimes I get so frustrated from not being able to express myself normally, that I express myself in a negative and hurtful way. I have learned to translate this as passion to myself. But at the company I work for, they call it not professional. ‘You cannot say these things like that’. Although the issues I address are real, after an outburst from my side, the issues themselves have become void. And I get a notification on my file.  A file which I have never seen in my life. Over the years, I bet it has a couple of ‘incidents’ like these in it. Cries for help, I would call them. These incidents in my file are used in order to block a promotion or reduce my bonus. Instead, I hoped that they would be used as an indicator to have a conversation with me. ‘What is wrong? Why did you act like that? Are there any things we can do?’ Now I get: ‘You should not behave in that way’. Why doesn’t it occur to the people who are responsible for my professional wellbeing that I am in pain and I am not able to solve these issues myself?

I am crawling towards the water well and I cry out from thirst. ‘Don’t cry out like that, Sebastiaan! This is not professional.’ I am suffering and because I am not able to express myself professionally and constructively. Yet there is no one to help me.

Why do I need managers and HR if they don’t help me at all? What is their role in this game? It reminds me of the parable of the Good Samaritan. My manager and HR’s role is to make sure that I am helped whenever I fall down. But they just seem to walk by. ‘Please fill in this form. Please state exactly what your problem is.’ As if I could exactly describe my painful process of losing my passion at my work. Anyway, after a long process, I slowly learned to be my own Good Samaritan. But, when I get up and look around I am sad to see that the place is filled with people with the similar issues.

grinds my gears rational issues.jpg

De stille noodkreet van een machinefluisteraar

Afgelopen 2e kerstdag heb ik bij mijn vader gevierd. Tijdens het uitlaten van de honden hadden we het over het werk wat mijn vader vroeger deed. Mijn vader was altijd al handig, maar uiteindelijk had hij een eigen bedrijf waarbij hij machines repareerde die automatisch enveloppen vulden. Mijn vaders’ kracht was niet zozeer zijn boekenkennis van de machines, maar meer zijn gevoel met die machines. Veel collega’s konden de problemen niet oplossen, maar hij wel. Dit omdat hij kon horen en voelen aan hoe de machine zich gedroeg wat er met de machine aan de hand was.

Als kind begreep ik mijn vader echter niet zo goed. Ik was niet zo geïnteresseerd in techniek en eerlijk gezegd was ik een moederskindje. Mijn vader was altijd aan het sleutelen met mijn broer, sprak niet veel en was (ogenschijnlijk) niet zo gevoelig. Ik snapte niet hoe hij zulke lange dagen maakte en het nog leuk vond ook! Echter, deze keer begon ik onze relatie beter te begrijpen. Misschien kwam het, omdat ik de loop der jaren analytischer ben geworden in mijn werk als business analist. Maar ik realiseerde mij ook dat mijn vader die problemen met machines vaak oploste, niet zozeer door zijn verstand, maar door middel van zijn fingerspitzengefühl. En wat een kostbare kwaliteit dit is.

Als kind ben ik mee geweest naar zijn werk en heb ik hem aan de slag gezien. Hoe hij keek naar een ratelde en pruttelde machine. En hij dan voelde wat er mis was. Deze machine werd dan niet niet afgeschreven, maar was met bijvoorbeeld een nieuwe V-snaar weer zo goed als nieuw! Terugkijkend doet het mij denken aan de film The Horse Whisperer waarin een man kan praten met paarden en zo weet wat er echt het probleem met een paard is.

Verder lopend met de honden, vertelde ik mijn vader dat ik het met mijn werk met computers dit ook wel kan, maar dat het veel moeilijker is. Ik moet soms in een meditatieve toestand intunen op wat er mis kan zijn met het programma. In plaats van voelen en luisteren naar een ratelende machine moet ik veel tekenen en opschrijven om achter een probleem te komen. Want de server waar deze programma’s draaien, staan ergens in Engeland. Ik, als computerfluisteraar, moet het doen zonder fysieke aanwijzingen.

En zo realiseerde ik mij dat de tijd van de machines in onze samenleving zo goed als voorbij is. Net als de tijd van land- en tuinbouw van voor de industrialisatie. Alles wordt zoveel mogelijk geautomatiseerd en met minder mensen kunnen we veel meer doen. Echter, hierdoor raken we wel de link en het begrip kwijt van hoe dingen tot stand komen en werken. Het is heel moeilijk om een gevoel en een band te krijgen van iets wat je niet zelf fysiek kunt waarnemen. Met het uitsterven van de ambachten missen we de kostbare interactie tussen mens en materie. Een interactie waarbij we onze hart en ziel in ons leggen met een steeds zeldzamer wordende beloning: passie en zingeving. De fluisteraars van vroeger sterven langzaam uit.

Ik reed terug naar huis met een dubbel gevoel. Ik was blij dat ik mijn vader beter begreep en dat ik meer op hem te leek dan dat ik dacht. Maar aan de andere kant realiseerde ik mij ook de prijs die we betalen voor de uitstervende ambachten. Door automatisering verliezen we een onze kostbare band met materie. De uitdaging voor de komende generaties is om zingeving te vinden in een digitale wereld. Een wereld met VR, maar welke nooit niet echt zal zijn.

What’s Good?

Nadat twee vrienden van Lou kort achter elkaar stierven aan kanker, maakte hij de plaat ‘Magic and Loss’. Een plaat over loslaten, sterven, en soul searching. En dat doet Lou op zijn prachtige, rauwe, onderzoekende manier.


Het nummer ‘Whats Good?’ vraagt hij zich af wat er nog goed is op de wereld. Gedurende het nummer, realiseert hij zich dat zelfs de donkere en zwarte dingen in het leven zin moeten hebben.

‘What good in a war without killing?’

‘What good in a disease that won’t hurt you?’

Om daarna somber te vervolgen:

‘No good, I guess, no good at all’

Na deze overpeinzingen dat al die nare dingen op een bepaalde manier toch nut moeten hebben komt Lou tot de conclusie:

‘It’s not fair at all’

Het nummer heeft een break en gaat dan verder met Lou die zich maar af blijft vragen ‘What good’: wat is de zin van dit alles. Maar verrassenderwijs komt uit het jaren ’50 achtergrondkoortje een engelachtige respons. Het is alsof Lou deze existentiële vraag stelt aan een hogere macht en er antwoord komt. Lou vraagt: whats good? De whisky drinkende engelen herhalen de vraag: whats good? Hebben wij jouw vraag goed begrepen? Dit gaat zo over en weer, totdat de door Marlboro gesponsorde engelen eindelijk antwoorden: life’s good. Verbaasd herhaald Lou dit antwoord: life’s good? Life’s good, luidt het antwoord. Op dit moment valt het kwartje bij Lou. Na het verlies van zijn vrienden was hij bezig met de negatieve dingen van het leven en was hij de positieve dingen vergeten. Ja, tuurlijk zijn er nare dingen op aarde, maar al met al is het leven een groot prachtig wonder.

De laatste zin van Lou luidt: life’s good, but not fair at all. Hij heeft een Parsival-achtige ontwikkeling doorgemaakt: van naief naar gepijnigd tot de uiteindelijke integratie van beiden in de conclusie:

life’s good, but not fair at all.

Later in de plaat zal Lou nog verder ingaan op wat ‘fair’ nu eigenlijk is. Daar komt hij tot de conclusie dat al het materiele wat je gegeven wordt, je uiteindelijk toch weer terug moet geven. ‘there is a bit of magic in everything, and then a loss to even things out’ (Magic and Loos). Maar de liefde die je in dat leven vergaart, mag je houden.

Het leven is een magisch proces. De titel van de plaat ‘Magic and Loss’ is daarom erg mooi gekozen.

My dance journey – exploring structure and freedom

I started with dancing when I was having a fixed office job as a business analyst. Although I have always liked to dance, I only started with dance lessons in November 2009: salsa. Dancing salsa taught me to have a posture, to lead, timing and how to have lots of fun! Three years later, I reached my limits in salsa. The movements became more and more difficult and for me I lost the freedom in the dance. I realized that there was something very interesting when you dance off the beat, but this led to difficulties on the salsa dance floor.

In the end of 2012 my journey took a different turn: I stumbled upon a barefoot free dance party. Here I found the freedom what I was looking for! All movements were allowed. I learned how to dance by myself. The dance became a personal journey within myself: whatever I was dealing with at that moment, I would dance with it. This was a complete different way of handling my stress and emotions than that I was used to. Later, I found Ecstatic Dance in Amsterdam and up to this day I still go to Ecstatic Dance about twice a week. Ecstatic Dance further reinforced the personal journey by introducing the rule that you are not allowed to speak during the dance.

In September 2014, I started with Gurdjieff Movements. These Movements are sacred temple dances which the mystic Gurdjieff collected during his journeys throughout Eastern Europe and Asia. This dance is highly structured and repetitive and it aims to integrate the different parts of our being: body, heart, and mind. It is a dance in group formation, but you dance alone. Here, I learned what Hermetic dance is: dancing while containing energy. I learned that there is great freedom in discipline. The Movements are magical as they thought me that this type of dance is prayer and invocation. But, after two intensive years, the disciplined Movements, made me feel caged again and I was yearning for freedom. 

Returning to Ecstatic Dance, I found that although I did perform the Gurdjieff Movements, I still was applying their principles. I contained my energy, body parts were able to move at different rhythms and shapes at the same time. But with Ecstatic Dance I was able to spontaneously move as I would see fit. 

In November 2014 I came across Sufi whirling in Amsterdam. Sufi whirling is also a contained dance as the Movements, but there is only one movement: circling. Luckily, the Sufi whirling group in Amsterdam is not dogmatic, so I could whirl and still be free. The centrifuge movement of whirling brings to rise a feeling of ecstasy and devotion. Dance as a way to connect with God. 

Looking back at this dance journey, I see that for me the Dance is within the polarity of structure and freedom, form and force. You need the form and structure in order to hold your energy, and at a certain moment you need to let go and feel the ecstasy. The dance as a way to transmute lower energies such as stress and sadness into higher energies such as joy and pleasure. 

FullSizeRender (11).jpg

How Yoda created Darth Vader

This weekend I have been watching the Star Wars trilogy 1-3. Part 3 ‘ Revenge of the Sith’ describes how Anakin became Darth Vader in a very interesting way. Before accepting Anakin for the Jedi training, Yoda raises his doubts about the boy. He was passionate and had fear in him. The movie gives the impression that the dark side was always present in Anakin. And as a result he was unstable and not suitable to handle the powers of a Jedi and he had to turn the dark side. Obi Wan has always believed he was the one who would restore balance in the force, but Yoda thinks that perhaps the prophecy was interpreted incorrectly. But perhaps, the tragedy of Anakin says more about Yoda and his school than about Anakin himself. Anakin was trained by Jedi’s for at least ten years, but they were not able to teach him how to deal with his emotions and passions. And this is where the confusion comes in. The passions and the emotions are seen by the Jedi as the path to the dark side. Mental stability and wisdom is seen as the door to force. In their final fight between Obi Wan and Anakin, Obi Wan says to Anakin: ‘only a Sith dealt in absolutes!’. This is not dark per se, this is passion. Obi Wan’s limitation is that he is not able to be passionate back and counteract the argument. This Anakin would be able to understand and then he would be able to change. But all the wise Jedi teachings do not address the multitude of feelings which Anakin had to face within himself. And this is the core of the issue: it is because of the absolute identification of passion as the path to the dark side by the Jedi, that Anakin’s training is incomplete. Anakin did not become Darth Vader overnight. Lord Sidious had a huge challenge to convince Anakin to the dark side. It was only because of Anakin’s love for Padme and the trauma of losing his mother that he finally chose for the dark side. When he would have had better training by Yoda, he would have been able to accept the inevitable loss of a loved one. After watching the movie, I feel much more compassionate about Anakin. He was the one who was daring to accept his emotions, not push them away and wanting to be human. If the Yoda would have been able to integrate passion in the Jedi teachings, Anakin surely would have been able to bring balance to the force.