RIP George Michael

George Michael is heen gegaan. Voor mij was hij lange tijd een guilty pleasure, tot het moment dat ik mij realiseerde dat ik hem hiermee tekort deed. Nee, aan de muziek van George Michael was niets guilties aan. Hij deed iets heel bijzonders met zijn muziek. Want ook al was zijn muziek zeer gelikt en soms mierzoet: de zoetheid werd altijd overtroffen door een bijna ondefinieerbare echtheid. Je voelde dat hij meende wat hij zei. Dat maakte George een van de beste zangers. George ging daarin verder dan andere zangers. George was op een queeste naar de heilige graal genaamd liefde. En de enige manier om de graal te bereiken is door jezelf onvoorwaardelijk te geven. In zijn liefdesliedjes zie je hem dit doen op een naïeve, bijna domme manier. Want hoe kun je nu een nummer lang zingen en inzien dat iemand niet goed voor je is (One More Try), maar in de  laatste zin je nog afvragen of je het misschien toch nog een keer zal proberen? Maar daarmee slaat George de spijker op zijn kop: liefde is niet verstandelijk, maar een zaak van het hart. En dit (zoete) lijden is een hoeksteen van het geloof en de mystiek die door veel van zijn muziek heen klinkt. Liefde en geloof waren een voor George.

 

George was zeker geen eendimensionaal mens: hij was alles. Hij was heilig en zondig. Goed en stout. Hield van rustige romantische muziek en up tempo dansmuziek. (op de plaat Older wordt Jesus to a Child gevolgd  door het nummer Fastlove). En die zelfacceptatie is ook vrijheid. George kon vele (ogenschijnlijke) tegenstellingen met elkaar verenigen. Liefde en vrijheid waren voor George een rode draad door zijn oeuvre. In verschillende nummers lijk hij daar op verschillende manieren mee om te zijn gegaan.

Wham!’s Freedom (http://bit.ly/1gsRHGu )

Wham! – Freedom

bit.ly

Lyrics♥ Everyday I hear a different story People say that you’re no good for me So you love another And she’s making a fool of you Oh If you love me baby Don…

Dit is een geweldig voorbeeld van George’s vakmanschap. Muzikaal is het een up tempo nummer en muzikaal jam packed met verschillende stukken en melodieën. Het lijkt wel alsof hij drie nummers ineen probeert te proppen. En wanneer je niet naar de tekst luistert, zou je denken dat het heel vrolijk is. Echter, schijn bedriegt. Want wanneer je de tekst goed beluisterd, hoor je de typerende George met liefdesverdriet die hoopt op liefde in plaats van vrijheid (i dont want your freedom). Dit nummer gaat gepaard met veel zelfinzicht: ‘but you know that I’ll forgive you. Just this once, twice, forever.’ En ook al lijdt hij, hij wil niet vrij zijn. ‘Like a prisoner who has his own key, but I can’t escape until you love me.’ Ondanks alle smart, kiest hij er toch voor om de ander niet te laten gaan.  Het is pikant dat hij in 1990 een andere versie van dit nummer heeft opgenomen waarbij hij juist wel pleit voor vrijheid. Kennelijk had hij toen wel geleerd hoe hij zichzelf kon bevrijden.

Een voorbeeld van George’s ultieme kwaliteiten als vertolker is in het nummer I Can’t Make You Love Me (http://bit.ly/2hmmX0q

George Michael – I Can’t Make You Love Me

bit.ly

George Michael – I Can’t Make You Love Me (MTV Unplugged 1996)

). Dit nummer gaat over iemand die zich realiseert dat zijn liefde niet beantwoordt wordt. Maar nu is hij wel in staat om los te laten, hoe moeilijk dat ook is. De volgende ochtend zal hij zijn verliest toegeven. De muzikale uithaal bij ‘And I will give up this fight’ gaat door merg en been.

 

Maar het magnum opus van George is voor mij Jesus to a child (http://tinyurl.com/78doe9h

George Michael – Jesus To A Child – Vìdeo Dailymotion

tinyurl.com

George Michael – Jesus To A Child Album: Older (1996)


). Dit nummer gaat over het verlies van een geliefde, het rouwproces en hoe hij uiteindelijk hier uit is gekomen door de realisatie dat liefde niet vergaat. Liefde en vrijheid zijn een.

So the words you could not say
I’ll sing them for you
And the love we would have made
I’ll make it for two

For every single memory
Has become a part of me
You will always be
My love

Persoonlijk heeft dit nummer zeer veel voor mij betekend. De clip is van een prachtige schoonheid gevuld met mystieke geheimen. Dit is geen popmuziek meer. Dit nummer kan opgenomen worden in de Christelijke liedbundels.

Nee, George Michael was geen guilty pleasure, maar een hidden treasure. Dat hij op 1e kerstdag komt te overlijden zou zijn grootste kersthit Last Christmas wel een hele cheesy lading kunnen geven. Bij ieder ander, want bij George Michael ligt er onder die hele grote hoop zoetigheid, wel degelijk een diepe waarheid. Op de dag dat het Licht geboren werd, ging een ander Licht terug naar huis. Ik wens dat hij met open armen is ontvangen.

De woorden die hij zou zeggen, zullen we zingen. En de liefde die hij zou bedrijven, maken we voor twee.

Goodbye Little Prince

Wow… This version of Purple Rain as an honor to Prince by the cast of the Color Purple complately blew me away. For the first time after the passing away of Prince my eyes were filled with tears. Another great talent we have lost this year. The way how Jennifer Hudson and her collegue just sings their lungs out gave me the chills on my spine. The way in which Price is waved goodbye by the cast of The Color Purple gave me goosebumps. It seemed that Prince was welcomed back Home after a long journey through all the realms and different strands of music. He was embraced by his fellow brothers when he came Home to his black soul roots.

Goodbye Little Prince.

RIP Johan Cruijff.

RIP Johan Cruijff. Een van de momenten die mij is bijgebleven is de documentaire over sportieve en culturele invloed van Johan Cruijff op Barcelona. In deze documentaire uiten Catalanen hun bewondering in woord en vooral gebaar voor Johan. Vooral het moment dat een arts in witte jas in een ziekenhuis provisorisch een actie van Johan naspeelt is mij bijgebleven. Voordat hij de scene naspeelt: hij haalt diep adem om zich zo goed mogelijk in te leven. Zijn vinger dient als Johan en een pil dient als bal. In Nederland zijn we niet zo goed in het eren van helden. We hebben altijd wel wat aan te merken op deze of gene. Maar de Catalanen wisten het wel: Johan was een held die Barcelona bevrijdde van het juk van het Koninklijke Madrid. Johan was misschien wel meer dan een held: een soort van heilige. Dit komt ook naar voren in de titel van deze documentaire. Johan had als stopwoordje: op een gegeven moment – en un momento dado. Maar in het Spaans zei hij: op een moment wat je gegeven wordt en dan kreeg wat hij zei ineens een hele andere lading. Johan: dank je wel voor alle mooie momenten die je ons gegeven hebt.

RIP Helena

IM Helena
Onlangs is Helena overleden. Zij heeft intens samengewerkt met ritual artist Sebastian Holzuber.
Voor mij was Helena een Christen in hart en nieren, maar totaal niet dogmatisch. Sterker nog: samen met Sebastian vocht ze liefdevol tegen alle dogma’s. Door middel van vreemde en humoristische rituelen brak ze door starre muren van zo hoort het naar de open vrije ruimten van zo kan het ook.
Ik heb Helena enkele malen mogen ontmoeten, maar de meest indrukwekkende ontmoeting was tijdens een ritueel wat ik samen met Sebastian heb gedaan met Allerzielen op 1 November 2014.
Dit ritueel was genaamd Dance of the Passion en daarin heb ik op verschillende muziek op verschillende manieren om een kruis gedanst. Dit ritueel had uiteraard een grote verwijzing naar Jesus, maar met een wijnbladerenkrans om mijn hoofd was er ook een verwijzing naar Dionysus. Aan het eind van het ritueel, bij het nummer ‘Mache dich mein Herze rein’ van de Matthauspassion, kwam Helena erbij.
‘At the last song, at the end of the ritual, Helena walked into the room. Helena has been a nun in a convent for 34 years. Now, at the age of 91, she has been working with ritual artist Sebastian Holzuber for 17 years. When she hold me at the cross the hole experience transcended. It was as if I was Jesus and she Maria mourning over me. At that moment I understood the sorrow, suffering and redemption on the cross. This moment showed me the intense Passion of the Christ. I had a realisation that when being in complete fulfilment of your life, looking up to the Heavens, seeing all the sorrow and still knowing that you are loved. I felt an enormous redemption. For me this was as close as a Beatific Vision as I would have dared to hope.
After the ritual I embraced Helena with Sebastian and I deeply felt ‘We are all redeemed’. Helena said: ‘you turned the cross from an instrument of torture into an instrument of salvation’. This was a profound and healing experience. I felt truly blessed.’
Dank je wel Helena dat je jouw licht met ons zo genereus hebt willen delen. Zo zacht en vriendelijk als een lam en tegelijk zo onverschokken en krachtig als een leeuw.
Rust zacht Helena.

Johnny Cash’s black madonna

Daar was ook nog die andere grote artiest die een soort van afscheidshymne heeft opgenomen: Johnny Cash’s Hurt. In tegenstelling tot Bowie’s ‘A pity she’s a whore’, wordt Cash nergens van beroofd: hij offert zichzelf op. Aan het einde van de clip, wanneer de toetsaanslagen op de piano klinken als mokerslagen, wisselen clips van Cash en Jezus elkaar af. De vrouw in dit lied is geen wrede hoer, maar de liefdevolle, smartelijke en toegewijde blik van Johnny’s vrouw June Carter Cash (op 2.38 en 3.04). Waar Bowie de hoer van Babalon ziet, ziet de christelijke Cash de liefdevolle armen van Maria. Beiden hebben gelijk, want het zijn beide aspecten van de Zwarte Madonna.

David Bowie’s black Madonna

On Bowie’s last album there is a very intriguing song called ‘It’s a pity she is a whore’. The lyrics mention Bowie being punched, robbed, and castrated (‘she kept my cock’) as part of some sort of patrol / war. And after all this he concludes: it’s a pity she was a whore. Would all this abuse be OK, if she wasn’t a whore?! Now, this last album is acclaimed as Bowie’s magnum opus with symbolic references to his own death process. Would Bowie put on this album a song about some unlucky encounter with a prostitute? I don’t think so. No, I think that this song refers to the whore of Babalon as described by Crowley (whose works Bowie knew well). The whore of Babalon stands for Mother Nature / Shekhinah as the dark mother whom gave us life and who taketh our live. At the end of Bowie’s life she comes and takes away everything which Bowie has. It is a violent patrol of which we all will get our turn. What makes this whore so seductive? In the same way as mother earth she seduces life to come into existence in spring, she seduces us to come back home in the winter of our lifetime. In this seductive process, death is like a violent orgasm after which comes the stillness of the otherworld. She’s a whore, because in this most intimate connection, she seduces all of us and is available for all. All of this is part of an existing mythology about Babalon. What is new and intriguing is why it is a pity that she is a whore. I think that this is the last part of Bowie’s ego which will also be taken away. Seduced and beaten, all Bowie craved for was at least to be the only one for this violent mistress. But alas, even this was not given for him. And us.

Babalon in Crowley’s tarot card Lust.

Why Bowie always kept changing – he was guiding the way

Pt1. Today, as most people will agree, an icon of our modern pop culture has passed away. David Bowie, the artist who continued to amaze everyone until his last days by reinventing himself completely on a regular basis.

Many fans have been intrigued by Bowie and his ever changing appearance while always remaining distinctly Bowie. ‘Bowie never shied away from using his work as a sort of ‘art therapy’. Bowie’s career is full of symbolic clothes, postures and many references to esoteric and alchemical imagery. And rest for sure: it is no coincidence that Bowie has used archetypical imagery for decades.

There are many references and documentation to be found about the occult interests of Bowie. But Bowie was not only reading about esoteric knowledge. He used his artistic skills to turn himself into archetypes himself as much as possible. He then explored these personalities in depth and turned his insights into songs, albums and stage persona. With the invocations of these archetypical images he surpassed his ego to become something greater. And the moment when the archetype had nothing new to teach him, he moved on to another journey.

And why would he do this, you might ask? Well, the Tree of Life from the Qabalah explains ten spheres of evolution. These spheres are connected by 22 paths, which are associated with the 22 archetypical cards of the major arcana of the tarot. Each archetypical card has its own mystical insight to learn and when all lessons are learned, you achieve Nirvana. I personally believe that Bowie was on a quest to discover as many archetypical parts of himself as possible in this life.

And this is why I am touched by the passing away of David Bowie. Because by engulfing yourself with archetypical images in this way, you also need to confront your dark sides and fears and to incorporate them into yourself.

As a result, he was a beacon of light to many. As a pop star, with his own personal development, he took his fans with him on his quest and initiated them along the way. He was paving the way for many people and groups. For example, by mentioning to be gay publicly in 1972 only shortly when homosexuality was decriminalized in the UK. But also at the end of his life, he has been leading us by becoming something like a modern day Gnostic messiah in a time of dying Christianity.

Thanks for guiding the direction home to us, David!

Pt2. Een paar jaar geleden was ik bij 50 jaar Bowie in Paradiso. Veel mooie nummers en acts, maar Vijf jaar van Roosbeef raakte mij het meest. Kennelijk best zenuwachtig, trillend, en eerlijk gezegd best vals zong zij haar eigen vertaling van Bowie’s Five years. Maar het kwam zichtbaar uit haar tenen en tranen van gevoel … Nou ja. Destijds gezocht naar de video op internet, maar nooit gevonden. En vandaag zowaar wel. En weer die tranen van gevoel en zo.

The art of depression

The passing away of Robin Williams due to a depression, hits something deep inside of me. I too can be funny and like to be a clown sometimes. And I too have suffered from a depressions in my early twenties. Looking back today, I almost forgot what it was like. My depression resolved about not taking care of myself and unresolved childhood issues boiling up. I became very cynical and sarcastic. People around me offered love and support, but I could not accept it. This was my own demon to face. I had a continuous flow of the same logical thoughts inside my head, which boiled down to: I am not OK, but you have to be OK, but I am not OK, ect. These thoughts more and more and exhausted me completely on multiple levels. I was out of touch with my emotions and I basically became a robot. Finally, I sought help from a psychiatrist and I got some meds as well. But what truly saved me was that I started to take up painting. I am no artist, but for some reason I wanted to paint. I painted these horrible, cold pop-art paintings of which I posted some of them here. I remember finishing one painting, walking away to grab a beer and returning to look at the end result. I was shocked! I thought to myself: ‘I must be really unhappy to paint something like that’. For the first time in a long time I was able to feel empathy for myself. To see tht I was hurt. I started to communicate with my dark side throught these paintings and learned to embrace and accept it. I even hung up these paintings in my living room. Like an art gallery of the dark night of the soul! Looking back, this was my turning point and my slow way back from hell began. This path I had to walk alone, but through my paintings I was able to communicate with my emotions and maybe even with my soul. Later, when I felt better I became ashamed of these paintings. Some I threw away and others I hid for quite some years. Untill today. The sad news of Robins depression brought me back to them. They are flat, ugly, and cold, but for me they were my saviour in my saddest hour. Today I am blessed because I am strong and happy without despressions. I learned how to regularly communicate with my dark side. I learned to to take care of myself. I hope that this post may direct someone else to a nearby hobbyshop in order to make some gruesome paintings as well! In order to start a conversation with the dark side which lives in all of us. It is an ugly conversation which brought me sorrow and empathy but which also led me to self acceptance and made me whole again. Which made me human again.