Integrating the dark side of the fool

These days I am remembering Paul Hester. The fool of Crowded House. He gave everyone so much laugther and joy. But there is a side of the fool not many people know: the darkness and the sadness which is the source of humour. When the humour itself is gone, the people see the true darkness. It is like a shaven bear. And people would then ask ‘he Paul, please be funny and make another joke’. It is very painfull when the jokes are gone and the sadness remains. Paul Hester could only share with the world half his life: his happy side. And this was probably one of the reasons of his depressions and eventual suicide. I am becoming less and less a fool. Not because the humour has left me, but because I want to be truly funny and not merely a dancing bear entertaining people. Making jokes because I am insecure. I have found that sadness and pain are great treasurehouses of meaningful experiences. But the trick is the balancing of the two. And like a wise rope walker I take the longest stick I can find. I extend myself to both humour and sadness as much as I can. In this way I can keep my balance throught the roughest storms.

Pain reunion

Gisteren was er een interessante uitzending van de Reünie van de Spelen van 2000 in Sydney. Daarin kwam aan het einde aan bod hoe de mannen zwemestafette (200 vrij?) door een foute wissel van een van de mannen een ‘zekerheidje’ op een medaille verspeelden. Het interessante daaraan was dat deze topsporters niet met hun woede en verdriet om konden gaan. In plaats van de schelden, vloeken, janken, slaan, enzovoorts, zeiden ze niets tegen diegene die de verkeerde wissel had gedaan. Uit onmacht om het hun eigen emoties om te gaan, onderdrukten ze die maar. Begrijpelijk ergens. Maar in deze uitzending zag je de uitwerking daarvan. Er was geen closure geweest. Onderhuids was het verdriet en de woede er nog steeds. En voor degene die de verkeerde wissel maakte, was het gaan kankeren. Er was echt iets bij hem geknakt. Want hij wist dat zijn teammates boos waren. Maar door het niet te adresseren hadden ze hem zonder woorden uit de groep gezet. Door een fout die iedereen had kunnen maken. Ze hadden mijns inziens beter hun emoties de vrije loop kunnen laten gaan. Vloeken, schelden, en misschien zelfs slaan. Een blauw oog heelt een stuk sneller in ieder geval. Daarna is het eruit en kun je erover praten. Je excuses aanbieden. ‘Sorry, het had iedereen kunnen gebeuren’. Maar dan is het onderlinge verdriet en de woede wel erkend. Maar dat is kennelijk toch lastig in onze maatschappij. Want sla je iemand, dan ga je de grens over van fair play. Ben je geen teamspeler meer. Dat is niet professioneel. Het echte uiten van je diepste emoties wordt niet geaccepteerd. In deze documentaire werd heel mooi de echte prijs van niet dealen met je emoties aangetoond.

http://pers.kro-ncrv.nl/programmas/de-reunie/olympische-ploeg-van-sydney-2000-bij-elkaar-in-de-reunie

 

Ecstatic Grace

Vandaag bij Ecstatic Dance had ik verwacht met mijn verdriet te dansen. Ik had al even niet meer gedanst ivm vakantie. Ik voelde mij zwaar en ik had wat los te laten. Ecstatic Dance werkt hier heel goed voor bij mij. Ik was vastbesloten om tijdens de dans mijn verdriet vast te houden en ermee te dansen. Het bij de kladden grijpen, zo gezegd. Maar er ontstond flow, ontspanning en blijdschap. En ik raakte de connectie met het verdriet kwijt. Ik raakte wat in paniek en er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd. ‘Nee! Houd dat verdriet vast! Worstel ermee! Ontlaadt het! Blijf niet oppervlakkig!’. Maar het verdriet was verdwenen als sneeuw voor de zon. Kennelijk was mijn ziel niet zo verdrietig als ik dacht. Ik liet het los en danste de blijdschap. Aan het eind van de dans keek ik om mij heen. Ik voelde de grote glimlach op mijn gezicht en ik ontmoette andere lachende gezichten. Dat ik weer zo’n onbezonnen vreugde mocht ontvangen! Wat een Gratie. Bij dat besef welden de tranen in mijn ogen. Niet van verdriet, maar van blijdschap en ontroering. Amen.

About the dance of life

‘To learn to dance is the most austere of disciplines, and even for those who have attained the summit of its art often remains a discipline not to be exercised without heroism. The danser seems a thing of joy, but we are told that this famous dancer’s slippers are filled with blood when the dance is over’
– ‘The Dance of Life’ – Havelock Ellis

Maar een man mag niet huilen.

Of hoe mannen in de 21e eeuw met hun verdriet omgaan.

Mijn vriendin huilt een stuk meer dan ik. Ze is immers een vrouw, toch? Wanneer haar emoties te hoog oplopen uit zich dat in tranen. Op zich vind ik dat een prachtige kwaliteit: haar hart staat open. Ze is nog kwetsbaar en niet verhardt (zoals ik misschien).
Ikzelf huil niet zo snel. Zelfs als er reden ik om te huilen, huil ik niet. Mijn tranen zijn als kostbare parels.
Ik vind het wel lastig. Ik zie meteen wanneer mijn vriendin verdrietig is. Maar omdat ik niet huil, mist zij wel eens wanneer eens verdrietig ben. En soms heb ik het gevoel dat ik daardoor niet begrepen wordt. Mijn vriendin zegt logischerwijs: ‘dan moet je duidelijker communiceren wanneer je verdriet hebt.’ ‘Meer gebruik maken van je emotionele interligentie, zeker?’ denk ik dan smalend. Maar ze heeft wel gelijk: hoe moet zij nu ruiken wanneer ik verdriet heb?
Het ding is: ik ben niet bang om mijn verdriet te tonen. Ik kan best huilen wanneer dat nodig is en daar schaam ik mij niet voor. Het is alleen dat ik als man mijn verdriet op een andere manier uit. En op welke manier dat dan is, weet ik helaas nog niet…
Wat ik wel ervaren heb in mijn onderzoek naar mannen en kwetsbaarheid, is dat mannen veel kwetsbaarder zijn dan dat ze toe willen geven. Misschien ook wel naar zichzelf toe.
Maar een man mag toch niet huilen? Misschien huilen mannen wel van binnen. Work in progress.

Our lost and suffering men

Dit filmpje raakt me. Mannen in onze maatschappij zijn lost. Gevangen tussen hardcore consumentisme aan de ene kant en het goed ontwikkelde gevoelsleven van de vrouw aan de andere kant. Mannen weten niet meer wat het is om man te zijn omdat het ze niet meer wordt geleerd door hun vader. Hun vader heeft het ook niet meer geleerd. Door de mechanisatie en automatisatie is een eeuwenlange traditie van manneninitiatie verloren gegaan. Het antwoord op de vraag: hoe kun je krachtig zijn in je kwetsbaarheid en andersom. Het boek Iron John heeft voor mij in dit opzicht veel betekend. Mannen zijn lost vandaag de dag en velen moeten zichzelf initieren. Misschien dat mannengroepen hier een bijdrage aan kunnen leveren.

The art of depression

The passing away of Robin Williams due to a depression, hits something deep inside of me. I too can be funny and like to be a clown sometimes. And I too have suffered from a depressions in my early twenties. Looking back today, I almost forgot what it was like. My depression resolved about not taking care of myself and unresolved childhood issues boiling up. I became very cynical and sarcastic. People around me offered love and support, but I could not accept it. This was my own demon to face. I had a continuous flow of the same logical thoughts inside my head, which boiled down to: I am not OK, but you have to be OK, but I am not OK, ect. These thoughts more and more and exhausted me completely on multiple levels. I was out of touch with my emotions and I basically became a robot. Finally, I sought help from a psychiatrist and I got some meds as well. But what truly saved me was that I started to take up painting. I am no artist, but for some reason I wanted to paint. I painted these horrible, cold pop-art paintings of which I posted some of them here. I remember finishing one painting, walking away to grab a beer and returning to look at the end result. I was shocked! I thought to myself: ‘I must be really unhappy to paint something like that’. For the first time in a long time I was able to feel empathy for myself. To see tht I was hurt. I started to communicate with my dark side throught these paintings and learned to embrace and accept it. I even hung up these paintings in my living room. Like an art gallery of the dark night of the soul! Looking back, this was my turning point and my slow way back from hell began. This path I had to walk alone, but through my paintings I was able to communicate with my emotions and maybe even with my soul. Later, when I felt better I became ashamed of these paintings. Some I threw away and others I hid for quite some years. Untill today. The sad news of Robins depression brought me back to them. They are flat, ugly, and cold, but for me they were my saviour in my saddest hour. Today I am blessed because I am strong and happy without despressions. I learned how to regularly communicate with my dark side. I learned to to take care of myself. I hope that this post may direct someone else to a nearby hobbyshop in order to make some gruesome paintings as well! In order to start a conversation with the dark side which lives in all of us. It is an ugly conversation which brought me sorrow and empathy but which also led me to self acceptance and made me whole again. Which made me human again.