Scent of a woman – a modern Grail legend

– spoiler alert –

Scent of a woman is a movie about initiation and healing on a deep and profound level. An old warrior (ex-marine) is hurt (cynical) and blind (literally and figuratively for the beautiful things in life). He wants to die and goes to NY for a final blast. But, since he is blind he is accompanied by his young and inexperienced nephew. The old warrior starts to teach him some tricks. Such as manically driving in a Ferrari through NY. The boy is shocked at first, but learns fast. Next they go out to a dancing venue. In the magnifiscent (typo and it stays) scene Al Pacino (blind old man) dances the tango with a beautiful woman. The young boy watches closely and intrigued. In the end the old warrior dresses up in formal attire to commit suicide. The young boy catches him just before it is too late. And then the balance of the movie shifts and the boy initiates the old man by convincing him to start living again. Through the innocence and love of his apprentice the old warrior’s heart melts and he is magically healed. A bit like how Amfortas is healed by Parsival. I cannot recall if in this movie the grail question is asked: ‘what ails thee my friend’, but it seems to be a similar mechanism. The boy cares about the old man and through this love, the old man is healed. And thus, in the end both men have learned a lot and are healed in their hearts. Now then, why is this movie called ‘Scent of a woman’? On the surface this movie is much about lust: the old man wants to go out with a bang and do all the exiting things once more before kicking the bucket. The sex drive of a man is the most primal force for life. But underneath there is more. Something that the old warrior seems to have forgotten. Or something he is not able to feel anymore because he is hurt. But his (naive?) virgin nephew still knows what that is. It is the true love of the woman. It is Courtly Love. The Holy Grail. That which nobody can see (the warrior is blind) but what you perhaps can smell. This hint of a deeper layer in the movie draws us deeper in on the quest. And because of this Scent of a Woman is a Great movie indeed. The movie ends with a trial at the university where the young boy needs to defend himself for not snitching on another person. In the trial he refuses to speak up. But the old man does speak up. In a compelling speech the old man speaks about the lost knightly virtues of the University and how these virtues are almost also removed from the young boy. ‘There is nothing worse than the sight of an amputated spirit’. I need to see this movie again soon.

Maar een man mag niet huilen.

Of hoe mannen in de 21e eeuw met hun verdriet omgaan.

Mijn vriendin huilt een stuk meer dan ik. Ze is immers een vrouw, toch? Wanneer haar emoties te hoog oplopen uit zich dat in tranen. Op zich vind ik dat een prachtige kwaliteit: haar hart staat open. Ze is nog kwetsbaar en niet verhardt (zoals ik misschien).
Ikzelf huil niet zo snel. Zelfs als er reden ik om te huilen, huil ik niet. Mijn tranen zijn als kostbare parels.
Ik vind het wel lastig. Ik zie meteen wanneer mijn vriendin verdrietig is. Maar omdat ik niet huil, mist zij wel eens wanneer eens verdrietig ben. En soms heb ik het gevoel dat ik daardoor niet begrepen wordt. Mijn vriendin zegt logischerwijs: ‘dan moet je duidelijker communiceren wanneer je verdriet hebt.’ ‘Meer gebruik maken van je emotionele interligentie, zeker?’ denk ik dan smalend. Maar ze heeft wel gelijk: hoe moet zij nu ruiken wanneer ik verdriet heb?
Het ding is: ik ben niet bang om mijn verdriet te tonen. Ik kan best huilen wanneer dat nodig is en daar schaam ik mij niet voor. Het is alleen dat ik als man mijn verdriet op een andere manier uit. En op welke manier dat dan is, weet ik helaas nog niet…
Wat ik wel ervaren heb in mijn onderzoek naar mannen en kwetsbaarheid, is dat mannen veel kwetsbaarder zijn dan dat ze toe willen geven. Misschien ook wel naar zichzelf toe.
Maar een man mag toch niet huilen? Misschien huilen mannen wel van binnen. Work in progress.

Fear death and be strong

‘you do not fear death. you think it makes you strong, but it makes you weak. how can you fight longer than possible without the most powerful thing on earth: the fear of death. make the climb as the child did. without the rope. then fear will find you again.’

a man needs to acknowlegde his pain and contain it. only then he can use his pain to climb out of the pit. the pit of self pity.

Bidden in de sauna

Soms wanneer ik een lage weerstand heb, dan ga ik naar de sauna. Sauna Ridderrode. Alleen. Zoals vanavond. Dan ga ik eerst in de hete citroensauna, vervolgens een minuut onder water in het koude dompelbad en tot slot in het zwembad. Daar in een hoek van het zwembad kun je een waterstraal starten d.m.v. het indrukken van een grote zwarte knop. En bij die waterstraal zit een grote gele lamp met daaromheen een grote ijzeren ring waar je je stevig aan vast kunt houden. En daar ga ik naartoe om te bidden. Ooit heb ik bij toeval ontdekt dat door de waterstraal tegen de buik en de speling van het licht van de lamp er een magisch spel van vonken en vlammen kan ontstaan in de schittering van het water. Kan ontstaan, want het is een heel specifiek gebeuren. Ik moet iets naar voor of juist naar achter leunen. Naar links of rechts. Wat in- of uitademen. En dan kan het ineens gebeuren dat ik het zie: puur vlammende lichtgele energie met blauwe vlammen erdoor. Pure energie. Dansend. Ik kan het niet goed verklaren, maar voor mij is dat net alsof ik God aankijk. Gehypnotiseerd staar ik dan zo’n vijf minuten in die heilige vlammen. Totdat het ineens voorbij is. Silte… Langzaam kom ik uit mijn tranche en besef ik weer waar ik ben. En met een weemoedige glimlach denk ik: no more shall we part. En ga ik door met de volgende saunaronde.

Losing the stars

About that other link with nature that we have lost: the stars.

We are all aware of the dire state of Mother Earth, but many people (including myself) seem to overlook that we also have lost our connection with that other divine source of inspiration: the stars.

At my high school, during the social development class there was a subject, which I did not understood at the time. I even thought it was stupid! It was about horizon pollution. At the time I thought that it was not relevant at all. If you are no longer able to see the fields, because buildings have been erected, this is just a signal of human evolution, right? Why would it be an issue when it does not get dark at night? I failed to see that we would then no longer be able to see the stars.

A couple of years ago, I was in the middle of nowhere in a Spanish town called Olmedo and I was struck to the core when I saw the clear night sky. Without any aid whatsoever, just with my naked eye, I was able to distinguish, thousands and thousands of stars. Not that I was able to identify them, though….

And now I have started reading a book called ‘Homer’s Secret Iliad’. It is about how Homer integrated the knowledge of the Greek people about the stars inside the Iliad. Not as just some deeper layer in the book. It is the other way around. Homer wrote the Iliad in order to pass on the sacred knowledge of the stars for the posterity. At the time there was no printing yet, but it was considered imperative that the star knowledge was shared amongst the ordinary people as well. With Homers’ Iliad the Greek star knowledge could be shared by minstrels to a much greater group of people.

Because every man and woman is a star.

Mu Mu land – Justified and Ancient Revolution

This morning I woke up with an early 90’s song in my head: Justified & Ancient (Mu Mu land) by KLF.
When the song came out I was about 12 years old. And although it wasn’t really my style of music (if I had any at the time), apparently it made an impression as this song arose from my subconscious some 25 years later.
Actually, when listening to the song again, I am quite amazed and impressed by it.
The music itself is a very interesting mix of rap, acid house, tribal, rock guitars and country influences by Tammy Wynette. The video depicts an Atlantis themed island with different on people multiple layers: yellow Illuminati with a pyramid with a ghetto blaster, black tribal dancers, red robed hooded men with a horn sticking out, and last but not least Tammy Wynette as an Atlantis mermaid queen on top surrounded by white Asian hand maidens.
But what is this Mu Mu land what they are singing about? Someone on Internet described Mu Mu land as follows:
‘Long before Atlantis, long before the beginning of known history, famous psychics have insisted a huge continent once existed in the Mid-Pacific Ocean. Some call it LEMURIA, others call it MU. Many of them believe this continent was the FATHERLAND OF ATLANTIS! And like Atlantis, MU exploded! She sank beneath the sea in a volcanic destruction, so powerful, and so total, it staggers the imagination! Mu is identified with LeMUria in the Illuminatus trilogy of Robert Anton Wilson and widely acclaimed as the promised land by many freemasons and discordians.’
Apparently this song was written as a criticism of the established music industry and KLF tried to generate a revolution to open up the music industry. They called Tammy Wynette as the first lady of conservative country music in Tennessee: please stand by the Jam or step aside!!
What intrigues me about this song is the idea that ancient illuminati would rise up to overthrow the current set of illuminati which are apparently not justified.
When listening to this song again, I did not expect to find such underlying revolutionary ideas. Also I am a bit surprised why this song comes to my mind at this moment. Apparently the ancients of Mu Mu are also asking me to join their Jam as well!

Humor – een serieuze zaak

Humor – een serieuze zaak

Denk aan de laatste keer dat je onbedaarlijk hebt gelachen. Waar ging dit over? Moest je schuddebuiken? Liepen de tranen over je wangen? Met wie was dit? En de laatste vraag: was dit lang geleden? Op veel datingsites staat ‘humor’ vermeld als een van de belangrijkste criteria. Logisch, want het leven is niet altijd even leuk of makkelijk, maar wanneer je erom kunt lachen, maakt dit het leven een stuk dragelijker en amusanter.

Maar wat doet humor nu precies? Humor is flow in het moment. Wat bedoel ik daarmee? Humor brengt die dingen in beweging die vast zitten in dan wel het verleden of de toekomst. Humor gaat vaak over taboes: humor bevrijdt die dingen uit onze onderwereld die niet gezegd mogen worden.
Op fysiek niveau is de ervaring van humor het loslaten en vrijkomen van spanning die we gedurende de dag opbouwen. Op emotioneel niveau maakt humor die dingen weer bespreekbaar welke te pijnlijk zijn om te bespreken. Wie heeft er ooit wel eens gehoopt op een goede grap tijdens een ziekenhuisbezoek? Humor denkt per definitie buiten hokjes en grenzen. En dit wordt lang niet altijd gewaardeerd. Alleen de nar aan het hof van de koning mocht de meest buitenzinnige voorstellen maken. Tot slot is humor ook spiritueel. Humor is tegelijkertijd een krachtig middel om onze illusies van alle dag te doorbreken en een anderzijds een zachte bril om de harde realiteit van het leven te kunnen inzien. In veel godsdiensten speelt humor een belangrijke rol. Interessant genoeg in het Christendom niet (zie film In the name of the rose). En werd in het Christendom niet al die heksen verbrandt? Fanatisme gedijt goed in een wereld zonder humor.

Kan humor nu ooit te ver gaan? Nee. Humor is simpelweg een spiegel. Een grap kan je raken of niet. Wanneer een grap je niet raakt, heb je kennelijk geen last van opgekropte spanning. Of simpelweg geen gevoel voor humor. Wanneer een grap je wel raakt, kun je op twee manieren reageren. Of je moet onbedaarlijk lachen om een grap of je voelt jezelf aangevallen door een grap. Jouw reactie op een grap zegt wat over jezelf. Wanneer je om een grap moet lachen, komt spanning in je wezen weer los en ben je in staat om weer in flow te komen. Dat geeft een opgelucht gevoel. Wanneer je niet om een grap kunt lachen, verkramp je juist. En dan worden dingen ineens doodserieus of bloedserieus.

Ik begrijp ook wel dat we nu in een fase zitten van sociale onrust en politieke correctheid. En dat mensen nu niet altijd om iedere grap zitten te wachten of overal om moeten lachen. Maar juist in tijden van verkramping en angst is humor nodig. Want humor houdt de dingen luchtig. Zonder humor ontstaat er afstand en worden dingen groter gemaakt dan dat ze eigenlijk zijn.

Dus om met de heks op de brandstapel in onderstaande cartoon te spreken: lighten up!