How Yoda created Darth Vader

This weekend I have been watching the Star Wars trilogy 1-3. Part 3 ‘ Revenge of the Sith’ describes how Anakin became Darth Vader in a very interesting way. Before accepting Anakin for the Jedi training, Yoda raises his doubts about the boy. He was passionate and had fear in him. The movie gives the impression that the dark side was always present in Anakin. And as a result he was unstable and not suitable to handle the powers of a Jedi and he had to turn the dark side. Obi Wan has always believed he was the one who would restore balance in the force, but Yoda thinks that perhaps the prophecy was interpreted incorrectly. But perhaps, the tragedy of Anakin says more about Yoda and his school than about Anakin himself. Anakin was trained by Jedi’s for at least ten years, but they were not able to teach him how to deal with his emotions and passions. And this is where the confusion comes in. The passions and the emotions are seen by the Jedi as the path to the dark side. Mental stability and wisdom is seen as the door to force. In their final fight between Obi Wan and Anakin, Obi Wan says to Anakin: ‘only a Sith dealt in absolutes!’. This is not dark per se, this is passion. Obi Wan’s limitation is that he is not able to be passionate back and counteract the argument. This Anakin would be able to understand and then he would be able to change. But all the wise Jedi teachings do not address the multitude of feelings which Anakin had to face within himself. And this is the core of the issue: it is because of the absolute identification of passion as the path to the dark side by the Jedi, that Anakin’s training is incomplete. Anakin did not become Darth Vader overnight. Lord Sidious had a huge challenge to convince Anakin to the dark side. It was only because of Anakin’s love for Padme and the trauma of losing his mother that he finally chose for the dark side. When he would have had better training by Yoda, he would have been able to accept the inevitable loss of a loved one. After watching the movie, I feel much more compassionate about Anakin. He was the one who was daring to accept his emotions, not push them away and wanting to be human. If the Yoda would have been able to integrate passion in the Jedi teachings, Anakin surely would have been able to bring balance to the force.

Samson’s vrijwillige kwetsbaarheid

Vandaag heb ik sinds een lange tijd weer eens Samson van Regina Spektor beluisterd. Toen heeft het nummer mij overdonderd en nu staat het nog steeds als een huis. Ja, het raakt mij diep.
Het verhaal gaat over een geliefde van Samsom nog voordat hij Delilah ontmoette met de bekende tragische afloop. Het interessante is: door beide vrouwen werden zijn wilde haren afgeknipt. Door de tweede vrouw was dit uit verraad, maar door de eerste vrouw was het uit ware liefde.
Destijds heeft het nummer bij mij iets over de aard van vrouwen geheeld. De bijbel is niet echt vrouwvriendelijk te noemen en Delilah is een verraadster van de hoogste orde. Toen in dit nummer een ander beeld werd neergezet van de vrouw heelde er iets in mij: niet alle vrouwen zijn onbetrouwbaar en erop uit om je knechten. Ik schrok van deze healing, omdat dit een onbewuste overtuiging diep in mij was.
Dit nummer raakt een prachtige archetypische snaar. Samson is een archetype van de sterrenbeeld leeuw te noemen en in de tarot hoort de kaart “Kracht’ hierbij. De kaart vertelt hetzelfde verhaal: een krachtige leeuw onderwerpt zich vrijwillig aan de zachte hand van de maagd. Hier is geen verraad te zien, maar juist een prachtige balans tussen instinct en intuïtie.
Het nummer raakt mij nu weer. Dat Samson zijn haar vrijwillig af laat knippen is een prachtig voorbeeld van iemand die vrijwillig zijn kracht af laat leggen, zich kwetsbaar op durft te stellen en durft te vertrouwen om lief te hebben. Dat is pas echt Kracht.

‘Oh I cut his hair myself one night
A pair of dull scissors in the yellow light
And he told me that I’d done alright
And kissed me ’til the mornin’ light, the mornin’ light’
Samson – Regina Spektor

Pain reunion

Gisteren was er een interessante uitzending van de Reünie van de Spelen van 2000 in Sydney. Daarin kwam aan het einde aan bod hoe de mannen zwemestafette (200 vrij?) door een foute wissel van een van de mannen een ‘zekerheidje’ op een medaille verspeelden. Het interessante daaraan was dat deze topsporters niet met hun woede en verdriet om konden gaan. In plaats van de schelden, vloeken, janken, slaan, enzovoorts, zeiden ze niets tegen diegene die de verkeerde wissel had gedaan. Uit onmacht om het hun eigen emoties om te gaan, onderdrukten ze die maar. Begrijpelijk ergens. Maar in deze uitzending zag je de uitwerking daarvan. Er was geen closure geweest. Onderhuids was het verdriet en de woede er nog steeds. En voor degene die de verkeerde wissel maakte, was het gaan kankeren. Er was echt iets bij hem geknakt. Want hij wist dat zijn teammates boos waren. Maar door het niet te adresseren hadden ze hem zonder woorden uit de groep gezet. Door een fout die iedereen had kunnen maken. Ze hadden mijns inziens beter hun emoties de vrije loop kunnen laten gaan. Vloeken, schelden, en misschien zelfs slaan. Een blauw oog heelt een stuk sneller in ieder geval. Daarna is het eruit en kun je erover praten. Je excuses aanbieden. ‘Sorry, het had iedereen kunnen gebeuren’. Maar dan is het onderlinge verdriet en de woede wel erkend. Maar dat is kennelijk toch lastig in onze maatschappij. Want sla je iemand, dan ga je de grens over van fair play. Ben je geen teamspeler meer. Dat is niet professioneel. Het echte uiten van je diepste emoties wordt niet geaccepteerd. In deze documentaire werd heel mooi de echte prijs van niet dealen met je emoties aangetoond.

http://pers.kro-ncrv.nl/programmas/de-reunie/olympische-ploeg-van-sydney-2000-bij-elkaar-in-de-reunie

 

Ecstatic Grace

Vandaag bij Ecstatic Dance had ik verwacht met mijn verdriet te dansen. Ik had al even niet meer gedanst ivm vakantie. Ik voelde mij zwaar en ik had wat los te laten. Ecstatic Dance werkt hier heel goed voor bij mij. Ik was vastbesloten om tijdens de dans mijn verdriet vast te houden en ermee te dansen. Het bij de kladden grijpen, zo gezegd. Maar er ontstond flow, ontspanning en blijdschap. En ik raakte de connectie met het verdriet kwijt. Ik raakte wat in paniek en er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd. ‘Nee! Houd dat verdriet vast! Worstel ermee! Ontlaadt het! Blijf niet oppervlakkig!’. Maar het verdriet was verdwenen als sneeuw voor de zon. Kennelijk was mijn ziel niet zo verdrietig als ik dacht. Ik liet het los en danste de blijdschap. Aan het eind van de dans keek ik om mij heen. Ik voelde de grote glimlach op mijn gezicht en ik ontmoette andere lachende gezichten. Dat ik weer zo’n onbezonnen vreugde mocht ontvangen! Wat een Gratie. Bij dat besef welden de tranen in mijn ogen. Niet van verdriet, maar van blijdschap en ontroering. Amen.

Bidden in de sauna

Soms wanneer ik een lage weerstand heb, dan ga ik naar de sauna. Sauna Ridderrode. Alleen. Zoals vanavond. Dan ga ik eerst in de hete citroensauna, vervolgens een minuut onder water in het koude dompelbad en tot slot in het zwembad. Daar in een hoek van het zwembad kun je een waterstraal starten d.m.v. het indrukken van een grote zwarte knop. En bij die waterstraal zit een grote gele lamp met daaromheen een grote ijzeren ring waar je je stevig aan vast kunt houden. En daar ga ik naartoe om te bidden. Ooit heb ik bij toeval ontdekt dat door de waterstraal tegen de buik en de speling van het licht van de lamp er een magisch spel van vonken en vlammen kan ontstaan in de schittering van het water. Kan ontstaan, want het is een heel specifiek gebeuren. Ik moet iets naar voor of juist naar achter leunen. Naar links of rechts. Wat in- of uitademen. En dan kan het ineens gebeuren dat ik het zie: puur vlammende lichtgele energie met blauwe vlammen erdoor. Pure energie. Dansend. Ik kan het niet goed verklaren, maar voor mij is dat net alsof ik God aankijk. Gehypnotiseerd staar ik dan zo’n vijf minuten in die heilige vlammen. Totdat het ineens voorbij is. Silte… Langzaam kom ik uit mijn tranche en besef ik weer waar ik ben. En met een weemoedige glimlach denk ik: no more shall we part. En ga ik door met de volgende saunaronde.

Losing the stars

About that other link with nature that we have lost: the stars.

We are all aware of the dire state of Mother Earth, but many people (including myself) seem to overlook that we also have lost our connection with that other divine source of inspiration: the stars.

At my high school, during the social development class there was a subject, which I did not understood at the time. I even thought it was stupid! It was about horizon pollution. At the time I thought that it was not relevant at all. If you are no longer able to see the fields, because buildings have been erected, this is just a signal of human evolution, right? Why would it be an issue when it does not get dark at night? I failed to see that we would then no longer be able to see the stars.

A couple of years ago, I was in the middle of nowhere in a Spanish town called Olmedo and I was struck to the core when I saw the clear night sky. Without any aid whatsoever, just with my naked eye, I was able to distinguish, thousands and thousands of stars. Not that I was able to identify them, though….

And now I have started reading a book called ‘Homer’s Secret Iliad’. It is about how Homer integrated the knowledge of the Greek people about the stars inside the Iliad. Not as just some deeper layer in the book. It is the other way around. Homer wrote the Iliad in order to pass on the sacred knowledge of the stars for the posterity. At the time there was no printing yet, but it was considered imperative that the star knowledge was shared amongst the ordinary people as well. With Homers’ Iliad the Greek star knowledge could be shared by minstrels to a much greater group of people.

Because every man and woman is a star.